Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2011

Καρδιά καλοκαιριού.

Καρπούζια, Diego Rivera
 Καρδιά του καλοκαιριού και πάμε ολοταχώς για τον Αύγουστο. Τη βγάζουμε με σαλάτες, με καρπούζι και με άλλα φρούτα, τη βγάζουμε στα  μπαλκόνια, στις βεράντες, στις πλατείες, στις παραλίες, με άλλα φρούτα. Παρακολουθούμε τις ειδήσεις σαν υπνωτισμένοι, λες και αφορούν άλλους και όχι εμάς, θερινή ραστώνη γαρ. 
Κάνουμε τα απολύτως απαραίτητα από τις δουλειές μας, επαγγελματικές, οικιακές, οτιδήποτε και το μυαλό μας είναι μόνο στο καλοκαίρι. 
Τι κάνω? Γενικεύω, υπεραπλουστεύω, ίσως το έχω ανάγκη , να νομίζω ότι σε όλους συμβαίνει ό,τι και σε εμένα το καλοκαίρι. 
Ξυπόλυτη σε σκονισμένα πατώματα, ζω πάνω σε καναπέδες, τρώω, κοιμάμαι εκεί, δεν πάω στο κρεβάτι μου, μόνο στη δουλειά μου. Ζω στο μπάνιο και στους καναπέδες. Και στο μπαλκόνι, όπου πίνω καφέ το πρωί, κοιτώ τα φυτά μου, σκέφτομαι πόσα ρούχα έχω να σιδερώσω και τα αφήνω να μαζεύονται σωρός. Πλύσιμο, συγύρισμα, ψώνια, μαγείρεμα, κουράζομαι και μόνο που τα σκέφτομαι. 
Ξυπόλυτη στην παραλία, νωρίς το πρωί, πριν καταλάβει ο ήλιος ότι είμαι εκεί, πριν γεμίσει κόσμο η θάλασσα, όταν το νερό έχει αυτή τη διαφάνεια την καταπληκτική και τη δροσιά που σε αναζωογονεί. 
Στις 10.00 έχω φύγει από την παραλία, την αφήνω στους άλλους, κάθομαι σε μια πολυθρόνα στη βεράντα της εξοχής και αναπολώ το βουνό και τη δροσιά του. Ναι, το ξέρω, εμμονή με το  βουνό.

Το μεσημέρι χαζεύω περιοδικά μέχρι να με πάρει ο ύπνος, για λίγο, να πάρει τη ζαλάδα της ζέστης. 
Οι βόλτες στην εξοχή κάποτε ήταν πιο αθώες, στα χωράφια, στη θάλασσα , άντε και σε κανένα κεντράκι, τώρα στις καφετέριες και το βράδυ στα clubs. Καθεμιά εποχή το στυλ της. 

Κάποτε η γιαγιά μου νοσταλγούσε, τώρα, φαίνεται, ήρθε η σειρά μου να νοσταλγώ κι ας έχω ,ακόμη , ψωμιά για να γίνω γιαγιά. 



11 σχόλια:

  1. με τετοιους ρυθμους καλοκαιρινους θα επρεπε να ζουμε παντα .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Για να ζούμε, Γιώργο, μονίμως σε τέτοιους ρυθμούς, πρέπει να μετοικήσουμε στο Πράσινο Ακρωτήρι ή σε νησί του Ειρηνικού.
    Μιλάς κι εσύ, που ζεις όλο το χρόνο στον επίγειο παράδεισο (παρ'όλο που έχει γεμίσει κόσμο τώρα που έγινε της μόδας,έτσι δεν είναι?)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ναι ετσι ειναι μαιρη , η" μυστικη" συνταγη που ηταν καποτε η λευκαδα , τωρα δεν ειναι .
    Παντως μαιρη πιστευω οτι και η ελλαδα μπορει να γινει Πρασινο ακρωτηρι , δηλαδη χωρις να πεθαινουμε στη δουλεια να ζουμε ανετα ,χωρις να τρεχουμε για το χρημα .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Γιώργο, νομίζω ότι αυτό είναι πίοω μας. Δε μπορούμε να γυρίσουμε σε μια αγροτική κοινωνία, κοινωνία ψαράδων, όπου τα παιδιά κάνουν μάθημα στην αμμουδιά.
    Οπότε το επόμενο βήμα είναι να γίνουμε Μονακό. Χα, χα, χα !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ναι! να γινουμε μονακο , χωρις ομως οικονομικη εξαρτηση κλπ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Mary, μήπως σκοπεύεις να πας να δεις τον Κέβιν Σπέισι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Οντως, Θωμά, στην παράσταση της 31ης, ουάου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Σε ζηλεύω.
    Περιμένω εντυπώσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Μαίρη σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο που μου άφησες, χαίρομαι που σε γνώρισα! Καλό Σαββατοκύριακο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Θωμά,κριτική και εντυπώσεις οπωσδήποτε, μόλις γυρλισω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Evie
    επίσης καλό σ/κ και χαίρομαι για τις αναμνήσεις σου της γειτονιάς...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ασε κι εσύ ένα σχόλιο, μπορείς.