Αμάν πια με όλη αυτήν τη φημολογία για το σχέδιο διάσωσης της οικονομίας μας! Ε.Ε. ή Διεθνές Νομισματικό Ταμείο? Γερμανία, Γαλλία, Κίνα, ποιός θα μας σώσει? Νέο σχέδιο διάσωσης μας. Ποιός θα μας βουλιάξει? Μπήκαν και οι μυστικές υπηρεσίες τώρα στο παιχνίδι! Μένει να μπει η NASA και ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος.
Θα κοπεί ο 14ος μισθός? Πώς θα γίνουν οι απαλλαγές με τις αποδείξεις? Θα αυξηθεί το ΦΠΑ?
Φτάνει, φτάνει, με ξέκαναν πια! Με ξέκαναν όλες αυτές οι συζητήσεις, η φημολογία, οι υποθέσεις. Δε θέλω να ακούω. Θέλω μόνο να αναμένω. Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Βιβλίο του Μαρκές και ταινία. Λίγο απογοητευτική σε σχέση με το βιβλίο. Θυμάμαι το Ρούπερτ Εβερετ και τον Αντονυ Ντελόν.
Στο μεταξύ η σκόνη της ερήμου, που απειλούσε από τις αρχές της εβδομάδας ότι θα μας κατακλύσει, άρχισε να καλύπτει τον ουρανό από τα μέσα της εβδομάδας. Σήμερα όμως πια, ζούμε κάτω από έναν θολό ουρανό, θολό σαν την εθνική οικονομική κατάσταση και το μέλλον της. Θολό και του ζόφου, όχι όπως όταν είναι συννεφιασμένος, τότε γκριζάρει, αλλού πιο σκούρος, πιο ανοιχτός. Σήμερα έχει μια ομοιόμορφη γκρίζα θολούρα, σαν αιθαλομίχλη, που κρύβει τον ήλιο.
Γίναμε πια με την Αφρική, αδελφές ψυχές. Κάθε τόσο μας στέλνει η αδελφή ήπειρος λίγη από τη σκόνη της για να μαθαίνουμε κι εμείς πώς είναι να είσαι Αφρική. Λέτε να μας προετοιμάζει?
Κι αφού σκέφτηκα αυτά, είπα, δε φτιάχνεις και κανένα γλυκό, να γλυκάνεις το week end ? Κι έφτιαξα ένα που η έφτιαχνε η θεία μου . Ιδού να σας γλυκάνω και λίγο γιατί πολύ γκρίζο βγήκε τον τελευταίο καιρό.
Πρόκειται για λιχούδικο γλυκάκι, στην πραγματικότητα είναι brownies με γλάσο αλλά στην μακρινή εκείνη εποχή που το έμαθα (αισίως το 1984), το ξέραμε ως γλυκό σοκολάτας.
Λοιπόν, σε μία κατσαρόλα έβαλα 1 πακέτο βιτάμ, 2 φλυτζάνια ζάχαρη, 2 κουτ. σούπας κακάο και μισή πλάκα κουβερτούρα και 1,5 ποτήρι νερό.
Τα ανακάτεψα μέχρι να ομογενοποιηθούν και να γίνουν ένα ωραίο υγρό, σα σιροπάκι, σε προγλασική κατάσταση. Κράτησα μία κούπα απ' αυτό χωριστά.
Και για να είναι μπολικούτσικο, δεν κράτησα μία κούπα, κράτησα μία κούπα σούπας, όπως βλέπετε, είναι σαφές τι είναι, δεν το μπερδεύετε με κρεμμυδόσουπα.
Στο μεταξύ, είχα χωρίσει και τρία αυγά, τους κρόκους απ' τ΄ασπράδια και τα χτύπησα σε μαρέγκα σφιχτή σφιχτή.
Επιστροφή στην κατσαρόλα τώρα. Εριξα και αλεύρι τύπου φαρίνα (δηλ. που φουσκώνει), δύο με τρία φλυτζάνια, εξαρτάται από το μέγεθος, και ανακάτεψα να ομογενοποιηθεί. Εβγαλα από τη φωτιά και έριξα και τους κρόκους ανακατεύοντας.
Το αποτέλεσμα, στη φάση αυτή, είναι κάπως έτσι, έχει δέσει δηλ. σε κρεμούλα απαλή και λεία.
Αφού κρύωσε λίγο ακόμη, έριξα απαλά τη μαρέγκα και την ανακάτεψα απαλά μέχρι - πάλι - να ομογενοποιηθεί.
Είχα προθερμάνει το φούρνο, εγώ πάντα στους 200 βαθμούς προθερμάινω, και πήρα ένα ωραίο πυρεξάκι, μάλλον του 35 x 15, το πασαάλειψα με λίγο εναπομείναν βιτάμ.
Μετά , τι άλλο, άδειασα την κρεμούλα στο πυρέξ και το έψησα για μισή ωρίτσα στους 170 βαθμούς, ( αναλόγως και το φούρνο βέβαια).
Το έβγαλα, το έκοψα σε τετράγωνα και περιέχυσα με το περιεχόμενο του onion soup, το οποίο είχε στο μεταξύ κρυώσει και από προγλασική, ήταν σε γλασική κατάσταση.
Οταν θα κρυώσει, και θα έχει πιει μέσα από τις χαρακιές, θα έχει μείνει από πάνω ένα ωραίο λιχούδικο γλάσάκι.
Εγώ ανυπομονώ να κρυώσει, εσείς?
