Ασθμαίνον και υπερτοφικό μη ιστορικό κέντρο

Το ιστορικό κέντρο πεθαίνει, γεμίζει από εγκληματικότητα, ηθοποιοί και λοιποί κάτοικοι βγαίνουν στην τηλεόραση να διηγηθούν περιστατικά και όλοι μιλούν για διάσωση του ιστορικού κέντρου. Διάσωση από τι ακριβώς? Και μόνο το ιστορικό κέντρο έχει πρόβλημα, με το μη ιστορικό τι γίνεται? 

Αθηνά Παλλάδα, Gustav Klimt

Σήμερα στην Πατησίων, από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο μέχρι την Κολιάτσου, στα πεζοδρόμια ήταν απλωμένα πανιά με κάθε λογής αντικείμενα προς πώληση.  Αναρωτιέμαι πόσα απ' αυτά ήταν ψαρεμένα
απ' τους κάδους σκουπιδιών στους οποίους σκάβουν με επιμέλεια όλες τις ώρες της ημέρας ρακοσυλλέκτες. 

Σήμερα γύρω από τους κάδους απορριμάτων τριών διαδοχικών τετραγώνων υπήρχαν μεγάλα αντικείμενα, στρώματα, ντουλάπια, παλιές πόρτες,παλιές καρέκλες.

Σήμερα, δίπλα από άλλους κάδους απορριμάτων υπήρχαν σκόρπια σκουπίδια, λες και είχαν ξεσκίσει οι γάτες τις σακούλες με τα σκουπίδια.

Πριν λίγες ημέρες άκουσα το Δήμαρχο Αθηναίων να προαναγγέλλει διάφορους φορείς αρωγής οι οποίοι θα εγκατασταθούν στα Πατήσια, όπου ήδη υπάρχει ένας ξενώνας αστέγων. Κάδος απορριμάτων τα Πατήσια, στα οποία γεννήθηκα και μεγάλωσα.   

Σε λίγες ημέρες, όπως κάθε εβδομάδα, έξω από το πατρικό μου στα Πατήσια, θα στρατοπεδεύσουν αθίγγανοι και άλλοι, λίγο πιο πέρα από τη λαϊκή, οι οποίοι θα πωλούν τα εμπορεύματα τους. Φεύγοντας, θα αφήσουν πίσω τους σκουπίδια τα οποία θα στολίζουν το δρόμο για μέρες. 

Πολλή κουβέντα γίνεται για την ανάπλαση του κέντρου της Αθήνας. Ανάπλαση γίνεται στο Μεταξουργείο, στον Κεραμεικό, στην Πειραιώς, σε όλες τις περιοχές του κέντρου όπου ανακάλυψαν οι επαγγελματίες της εκμετάλλευσης γης ότι υπάρχουν ελεύθεροι χώροι, αρχαιολογικά ευρήματα και  άλλα σημεία αναφοράς άρα και προοπτικές. 

 

Κατάλοιπο της αστυφιλίας ακόμα τη δεκαετία '80 και αρχές '90 οι περιοχές της Κυψέλης, των Πατησίων, του Αγίου Παντελεήμονα και της πλατείας Βικτωρίας δεν είχαν ξεπέσει ακόμη αλλά η μοίρα τους στη συνέχεια θα ήταν αντιστρόφως ανάλογη με αυτές τις οποίες οι μικροαστοί και αστοί Αθηναίοι των μεταλοπεμικών χρόνων σνόμπαραν: Θησείο, Μεταξουργείο, Κεραμεικός, Ταύρος, Πετράλωνα, Γκάζι, Ψυρρή. Ακόμη και το αστικό και κάτω από την Ακρόπολη Κουκάκι δεν ακουγόταν όπως η από τη δεκαετία του ' 70 ήδη κορεσμένη Πατησίων και οι πέριξ αυτής περιοχές. 

Στο υπερκορεσμένο και πνέον τα λοίσθια μη ιστορικό κέντρο  τι θα αναπλάσουν, το τσιμέντο που είχε καλύψει τα πάντα ήδη από το 1970? Τι προοπτικές έχουν αυτές οι περιοχές με τα υπόγεια και από ένα Ασιάτη σε κάθε κάδο να ψάχνει το επόμενο εμπόρευμα που θα πουλήσει ? Γενικεύσεις? Ίσως. Αλλά η κατάσταση είναι γενικώς έτσι.

Εργα πνοής, ιδρύματα, πολιτιστικές δραστηριότητες χρειάζεται το ταλαίπωρο μη ιστορικό κέντρο για να εξισορροπήσει - σε ένα βαθμό, μη γελιόμαστε - τις προοπτικές των  πρώην υποβαθμισμένων και ,επιτέλους, δικαιωμένων περοχών του ιστορικού κέντρου. Θετικότατο, πλην όμως μεμονωμένο,και τυχαίο, παράδειγμα η βιβλιοθήκη του Θεατρικού Μουσείου η οποία στεγάζεται στην πλατεία Καλλιγά.

Και για να θυμηθούμε πώς ήταν η Αθήνα τη νύχτα πριν από δεκαετίες.