Monopoly χωρίς τέλος

Σύμβολα των Chetniks

Πολλά τα θέματα μας στο εσωτερικό αλλά και πολύ θολό το τοπίο εν ημίν αλλά και πέριξ ημών. Αναδιάρθρωση, κούρεμα, συναίνεση, επιστροφή στη δραχμή, πολιτική κόπωση, αλλοδαποί φοροεισπράκτορες, 5η δόση, όλα έχουν μπει σε μία ευρωπαϊκή Monopoly της οποίας οι παίκτες παίζουν ανάλογα με τις επιδιώξεις τους και τα πολιτικά τους παιχνίδια. 

Τι βιβλίο θα γίνει μετά από κάποιες δεκαετίες, όχι πολιτικής ανάλυσης, αλλά είτε από εκείνα του στυλ "απομνημονεύματα πολιτικού παράγοντα" σε αμερικάνικο στυλ, σαν αυτά του Χόλμπρουκ, είτε του στυλ SAS και άλλα κατασκοπευτικά, γεμάτα από παρασκήνιο και σασπένς.

Ελληνες εθελοντές με το είδωλο τους

Τέτοιου είδους βιβλίο μου θυμίζει η -επιτέλους!- σύλληψη του Μλάντιτς, του πάλαι ποτέ πανίσχυρου Σερβοβόσνιου στρατηγού. Βεβαίως, μετά τη σύλληψη του Κάρατζιτς, ήταν θέμα χρόνου και η δική του σύλληψη καθώς, με τον τρόπο αυτό, φαίνεται η πρόθεση της Σερβίας να ξεφύγει από την απομόνωση και να συγχρονιστεί με τη διεθνή κοινότητα.

Σήμερα όλα τα ΜΜΕ στην Ελλάδα μιλούν για τη σφαγή στη Σρεμπρένιτσα ενώ 15 χρόνια πριν, τα ίδια ΜΜΕ εκθείαζαν τον Μλάντιτς, έλληνες εθελοντές πολεμούσαν στο πλάϊ του και στο πλαϊ παραστρατιωτικών και ελληνικές ΜΚΟ τον στήριζαν και του ζητούσαν να τους υποδείξει πληθυσμούς για ανθρωπιστική παρέμβαση. Χωρίς καμία διάθεση αυτοκριτικής από την ελληνική πλευρά για τις ενέργειες τους, τότε, Κάρατζιτς και Μλάντιτς, ήταν φίλοι μας αφού ήταν σερβικής καταγωγής. Κι εκείνοι έπαιζαν τη δική τους Monopoly εκεί και αρχηγός ήταν ο Μιλόσεβιτς.

Σύμβολα των Ustashi

Τσέτνικ και Ούστασι, τα εθνικιστικά τάγματα-συνεργάτες των ναζί, ξαναγεννήθηκαν μέσα από τις εθνικιστικές κορώνες του Μιλόσεβιτς, ο οποίος, για να καλύψει τα σκάνδαλα του και για να αναρριχηθεί στην εξουσία, πάτησε πάνω στο σερβικό εθνικισμό. Κι αυτός ο εθνικισμός δεν ήθελε πολύ για να ξυπνήσει και για να αρχίσει να παίρνει κεφάλια μαζί με τον κροατικό εθνικισμό.

Από το 2000, όταν δολοφονήθηκε ο παραστρατιωτικός Αρκάν στο λόμπυ  ξενοδοχείου στο Βελιγράδι, από το  2003,  όταν  δολοφονήθηκε ο τότε πρωθυπουργός της Σερβίας Ζόραν Τζίτζιτς ο οποίος ήταν προσανατολισμένος στην ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, μέχρι σήμερα, η Σερβία φαίνεται να έχει ωριμάσει και να μην αφήνει πια να εκτρέφονται παρακρατικές δυνάμεις που σκοτώνουν όποιους φοβούνται οι αρχηγοί της Μονόπολης.

Αφίσα της ταινίας "The Chetniks" του 1943.

Αντιθέτως, στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη τα πράγματα δεν δείχνουν πολύ καλά. Το Ντέϊτον επέβαλε τη θέσπιση ενός κράτους του οποίου η ενότητα ράφτηκε κατά παραγγελία στηριζόμενη στην αναγκαστικού ελιγμού Ομοσπονδία που είχαν κάνει οι Βοσνιοκροάτες (Bosnian Kroats) με τους Βοσνιομουσουλμάνους (Bosniacs) και στην οντότητα της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας (Republika Srpska) των Βοσνιοσέρβων, οι οποίες εκλήθησαν να φτιάξουν κράτος και να συγκυβερνήσουν έχοντας και εσωτερικό σύνορο μεταξύ τους (την Inter-Entity Boundary Line!), έχοντας τρεις κυβερνήσεις, μία για κάθε εθνότητα και μία τριμελή κεντρική. Σήμερα θεωρείται πρόοδος ότι η ιδιότυπη αυτή εσωτερική συνοριακή γραμμή δεν φυλάσσεται και δεν γίνεται έλεγχος! 

Οι δε Σέρβοι της Βοσνίας, περιμένουν τη στιγμή που θα ενωθούν με τη Σερβία και αντιστοίχως οι Κροάτες της Κροατίας με τη μητέρα Κροατία. Φρούδες ελπίδες καθώς , ακόμη και σήμερα, μετά τις εθνικές εκκαθαρίσεις  και τις σφαγές του πολέμου, εξακολουθεί να υπάρχει διασπορά μουσουλμανικών πληθυσμών, κυρίως ανά θύλακες. Αν γίνουν οι ενώσεις με τις μητέρες-πατρίδες, οι εξισλαμισμένοι Σλάβοι που σήμερα λέγονται Bosniacs (σε αντιπαραβολή με το Bosnians, το οποίο δηλώνει το Βόσνιο υπήκοο ανεξαρτήτως εθνότητας), θα παραμείνουν μετέωροι. Ιδού γιατί υπάρχει ακόμη πολύς δρόμος για το βοσνιακό εν μέσω ονείρων για Oύστασι και Τσέτνικ. Και οι μνήμες είναι ζωντανές και ξυπνάνε κάθε που ακούγεται ένα όνομα εγκληματία πολέμου, κάθε που ακούγεται μία πόλη που κάηκε, ένας ομαδικός τάφος που ανακαλύφτηκε, μία νάρκη που έσκασε.     

Η πόλη του Bihac, μουσουλμανικός θύλακας.