Πάει κι ο Ιάκωβος Καμπανέλλης. Πλήρης ημερών βεβαίως αλλά μια τέτοια απώλεια λυπεί πάντα, αφήνει την αίσθηση του κενού. Αντιστασιακός, κρατούμενος σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, τη ζωή του τη μετουσίωσε στην τέχνη του.
Ο θάνατος του ήταν δυστυχώς πιθανολογούμενος καθώς νοσηλευόταν γι αρκετό καιρό σε μονάδα εντατικής θεραπείας. Τραγική ειρωνεία άραγε ότι μόλις πέντε ημέρες πριν είχε φύγει και η σύζυγος του η Τάνια Σαββοπούλου (εγώ τη θυμάμαι από το τηλεοπτικό "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται", ήταν η γυναίκα του Παναγιώταρου, του κακού της ιστορίας, του αείμνηστου Γιώργου Φούντα).
Η περίπτωση του ήταν μοναδική. Ενώ δεν είχε την τυπική μόρφωση αφού δεν είχε καν τελειώσει το γυμνάσιο, ο άνθρωπος αυτός υπήρξε ο σημαντικότερος θεατρικός συγγραφέας των μεταπολεμικών χρόνων. Πόσο ταλέντο, πόση δεξιότητα, πόση ευαισθησία, πόσο έμφυτη καλλιέργεια χρειάζεται για να το πετύχει κανείς αυτό?
Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Η φράση που έγινε αντιπαθές κλισέ στα στόματα των ΜΜΕ κάθε που φεύγει κάποιος, "η γειτονιά των αγγέλων", του ανήκει. Και γι αυτό το λόγο, σήμερα, ο Ιάκωβος Καμπανέλλης έφυγε για τη γειτονιά των αγγέλων , για την οποία είχε γράψει ήδη από το 1963.
