Πώς δεν με αφήναν να αυτοδιατεθώ λόγω οικογενειακής ηθελημένης πλάνης ή το δράμα μιας λευκαδίτισσας.

Πριν πολλά χρόνια, στην αρχή του 20ου αιώνα, όχι πολύ αρχή όμως, ήταν ένας λευκαδίτης λεβεντάντρας, ψηλός και καμαρωτός, απόγονος μιας οικογένειας της Χώρας της Λευκάδας. Αυτός ο άντρας λοιπόν, ο Αριστοτέλης, εργαζόταν στα τότε νεοσύστατα 3Τ. Οπου 3Τ ήταν Τηλεφωνία, Τηλεγραφία, Ταχυδρομεία, δηλ. ο πρόγονος του σημερινού ΟΤΕ ( πριν γίνει Α.Ε.). Και έρχεται η προαγωγή του μαζί με τη μετάθεση του στην κοντινή, πλην όμως μελαγχολική, Πρέβεζα ( παράγων της αυτοκτονίας Καρυωτάκη).
Μετοικεί λοιπόν ο νέος (καλά είπαμε, όχι και έφηβος αλλά ήτο ένας νέος...της εποχής) εις την γραφικήν Πρέβεζαν και πιάνει δωμάτιο για να κατοικήσει στο ξενοδοχείο Μπακούκου πλησίον της αγοράς, επί της οδού Παρθεναγωγείου. Και δικαιώνοντας το όνομα της η οδός, διέθετε τις παρθένες Μπακούκου, ήτοι τις θυγατέρες του ξενοδόχου. Τι να κάνει στη μελαγχολική πολίχνη ο νέος? Να κάτσει να τον πάρει η μελαγχολία από κάτω και να έχει την τύχη του ποιητού μας? Ασε που ποιήματα δεν έγραφε, δε σφάξανε κιόλας να κάνει τέτοια μες στο άνθος της ηλικίας του. Ηράσθη λοιπόν τη μεγάλη κόρη του ξενοδόχου, τη Μαίρη - ναι Μαίρη, έτσι την είχαν βαφτίσει και ουχί Μαρία, γινόντουσαν τότε αυτά - την παντρεύεται και μένουν στην Πρέβεζα.
Ετσι το όλως τυχαίο γεγονός της μετάθεσης του παππού μου στην Πρέβεζα όπου έμελλε να συναντήσει τη σύζυγο του και γιαγιά μου το όνομα της οποίας μου εδόθη, αποπροσανατόλισε τα παιδιά τους ( τον πατέρα μου και τη θεία μου) και όταν ήλθαν στην Αθήνα – ξέρετε, αστυφιλία – και έπρεπε να δηλώσουν καταγωγή, έλεγαν ότι είναι από την Πρέβεζα.
Από πού είστε, ρώταγε ο κόσμος, από την Πρέβεζα, απαντούσαν εκείνα και το ευτράπελο είναι ότι έμεναν στο σπίτι του θείου και αδελφού του πατέρα τους ο οποίος δήλωνε ότι είναι από τη Λευκάδα. Ομοίως, η κόρη του και ξαδέλφη τους θεωρούσε και θεωρεί εαυτόν λευκαδίτισσα. Και έτσι δηλώνει από τότε και μέχρι σήμερα.
Ισως, βέβαια, να έλεγαν Πρέβεζα και να εννοούσαν Λευκάδα. Διότι μπορεί η Πρέβεζα, τότε τουλάχιστον, να προηγείτο διοικητικώς από τη Λευκάδα αλλά η σπιρτάδα, η τσαχπινιά, η κουλτούρα και ο τρόπος σκέψης είναι δανεισμένα, όπως και σε όλην την περιοχή της Αμβρακίας, από τους Ιόνιους γείτονες της Αγίας Μαύρας.
Μεγαλώνοντας άκουγα τον πατέρα μου να δηλώνει Πρεβεζάνος αλλά εγώ είχα γνωρίσει τους συγγενείς στη Λευκάδα, στο νησί πηγαίναμε τα καλοκαίρια και κάναμε παρέα με τις ξαδέλφες μου, είχα γνωρίσει θείες και θείους του πατέρα μου, όλοι με το ίδιο επίθετο με εμάς. Στην Πρέβεζα πηγαίναμε κάθε φορά που επισκεπτόμασταν τη Λευκάδα, σα μια σύντομη εκδρομή, ωραία μεν, αποσπασματική δε.
Η συνέχεια της οικογένειας υπήρχε στη Λευκάδα. Τους συγγενείς που γνώριζα, η επικοινωνία υπήρχε με το νησί. Η οικογένεια μου φαινόταν να συνδέεται με τη Λευκάδα ενώ με την Πρέβεζα είχε μία σημαντική αλλά όχι καθοριστική για το χαρακτήρα της οικογένειας σχέση.
Ενοιωσα λευκαδίτισσα σε μια εποχή που ήταν ακόμη μόδα στην πρωτεύουσα να δηλώνεις Αθηναίος. Ενοιωθα την ανάγκη να διαφοροποιηθώ και να κατάγομαι από τον τόπο αυτό, τον τότε τουλάχιστον, παραμελημένο τουριστικά, ιστορικά και πνευματικά.
Γεννημένη και μεγαλωμένη στην Αθήνα και ψάχνοντας ασυνείδητα για μια ταυτότητα, αυτήν που δε μπορούσα να βρω στην πρωτεύουσα, η Λευκάδα κέρδισε να είναι η πατρίδα μου γιατί ένοιωσα ότι ανήκω εκεί. Στα νερά της τα εξωτικά γαλάζια, στα σπίτια της χώρας , που έκανε τον τσίγκο αρχιτεκτονική, στο πνεύμα που παράγει.
Μέσα από τις καλοκαιρινές διακοπές στο νησί γνώρισα κι αγάπησα τον τόπο αυτό, ένοιωσα ότι ήταν τιμητικό να είμαι λευκαδίτισσα, όπως και οι πρόγονοι μου άλλωστε. Κατεχώρησα τον εαυτό μου ως λευκαδίτισσα καταγομένη και μη γεννημένη.
Ετσι άρχισα να διαβάζω βιβλία, έμαθα για τη θεωρία ότι η Λευκάδα είναι η ομηρική Ιθάκη, άρχισα να παρακολουθώ τοπικές εφημερίδες κι έτσι ο πατέρας μου ο πρεβεζάνος απέκτησε μια κόρη λευκαδίτισσα.
Και τότε άρχισε ο γολγοθάς μου. Μόλις πήραν χαμπάρι οι φίλοι αλλά κιη οικογένεια μου ότι η καταγωγή μου κρατούσε από εκεί, άρχισαν να μου αμφισβητούν το δικαίωμα να δηλώνω λευκαδίτισσα. Ελεγαν ότι μόνο ο πατέρας μου καταγόταν και μόλις ο παππούς μου είχε γεννηθεί. Εγώ σε αυτούς τους παραπλανητικούς και σαθρούς ισχυρισμούς αντιπαρέθετα τα εξής: Στην καταγωγή σημασία έχει το αίμα του πατέρα, η ταυτότητα της οικογένειας επίσης, και το γεγονός ότι ο πατέρας μου είχε γεννηθεί στην Πρέβεζα ήταν όλως τυχαίο και, στο κάτω κάτω, έχω και δικάιωμα αυτοδιάθεσης!
Και ας με παίρναν στο ψιλό μπαμπάς και θεία και λοιποί συγγενείς αλλά και φίλοι (με καρφώναν οι δικοί μου, « να σας πω εγώ πώς είναι λευκαδίτισσα, εξ αποστάσεως»), τι να κάνουμε κύριοι, δεν ευνοηθήκαμε από το θεό να γεννηθούμε εκεί αλλά έχουμε το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης το οποίο μάλιστα βασίζεται σε οικογενειακή καταγωγή.
Και το άλλο πού το πάτε? Είναι και η ομηρική Ιθάκη και δε θέλω αντιρρήσεις. Το απέδειξε ο Ντέρπφελντ, συνεργάτης του Σλήμαν, όλοι οι άλλοι είναι απλές οδοντόκρεμες. Το είπε και ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου « Λευκάδα, ζαφειρόπετρα στης γης το δαχτυλίδι ». Πώς είπατε, όχι, δεν είπε «Λευκάδα», είπε «Ελλάδα»? Παρακούσατε!
Και για εκπαιδευτικούς λόγους, επιμένω και στον ξάδελφο μου που διατείνεται ότι είναι από τη Μυτιλήνη, ότι το αίμα της μάνας είναι που μετράει. Στην περίπτωση του. Γιατί στη δική μου είναι το αίμα του πατέρα.

Καλησπέρα. Κατ' αρχάς πρέπει να ζητήσω συγνώμη για την καθυστέρηση να κάνω ανάρτηση στη σελίδα. Αλλά μία απαιτητική επαγγελματική υποχρέωση δε μου επέτρεπε να έχω κουράγιοπαρά μόνο για να συρθώ μέχρι το κρεβάτι μου.
Παρ' όλ' αυτά δεν θα ήθελα κάθε φορά που είμαι τόσο φορτωμένη από την καθημερινότητα, να παραμελώ το μπλογκ. Απλώς πρέπει να βρω τον τρόπο να συντονιστώ.
Πρέπει να πω ωστόσο, ότι τώρα που γύρισα, ανακαλύπτω ότι μάλλον έχω κάποιο τεχνικό πρόβλημα. Πάλι κάτι θα πείραξα και θα κάνω μέρες να το βρω. Ετσι δεν ξέρω αν θα δημοσιευθεί η ανάρτηση γιατί εκεί είναι το πρόβλημα.
Χαιρετώ καιπάω να ψάξω το πρόβλημα.

Γιατρός καλλιτέχνης - Scorpions

Κάθομαι, που λέτε, το πρωί ,αφού αποχαιρέτησα τον υιό για το σχολείο, να πιω με την ησυχία μου έναν καφέ - δεν είχα κάτι επείγον άλλωστε- και χαζεύοντας στις πρωινές εκπομπές , βλέπω έναν κύριο, μεταξύ 35 και 45 ετών, με γυαλιά, συμπαθητικό, γιατρός του ΕΣΥ, όπως δήλωσε, να δηλώνει και το δεύτερο επάγγελμα του. Το οποίο επάγγελμα είναι πρωταγωνιστής ταινιών για ενηλίκους, κοινώς τσόντες. Το κόλλησε, είπε, το κουσούρι, (τρόπος του λέγειν κουσούρι, ευκαιρία να συνδυάσει το τερπνόν μετά του ωφελίμου) όταν ζούσε στο Παρίσι και στις Βρυξέλλες και μάλιστα όχι ως φοιτητής, απ' ότι κατάλαβα, σε φεστιβάλ του είδους όπου και έκλεισε την πρώτη του δουλειά. Εχει μάλιστα γυρίσει και μία ταινία ερασιτεχνική, δεν κατάλαβα αν εννοούσε ότι την έχει σκηνοθετήσει γιατί με το ένα αυτί ήμουν εκεί, με το άλλο άκουγα το μυαλό μου να λέει " σήκω, ώρα για δουλειά, σήκω, ώρα για δουλειά".

Ενα δεν καταλαβαίνω. Δεδομένου ότι ο κύριος αυτός είπε ότι έχει ξαναπεί σε συνεντεύξεις πώς ξεκίνησε, ιατρός ων και διατεινόταν ότι όλ' αυτά είναι γνωστά, οι προϊστάμενοι του πώς αντιδρούν? Τόσο προχωρημένοι πια στα νοσοκομεία τα δημόσια? Μπράβο!

Εγώ πάντως περιμένω να δω εάν θα πουν ότι μας έκαναν πλάκα, αν και αργεί η πρωταπριλιά!

Κατά τ' άλλα μαθαίνω ότι οι Scorpions προτίθενται να αποχωρήσουν πλέον και να κρεμάσουν τις... μπαγκέτες και τις κιθάρες τους. Και όχι ότι τους ακούω τώρα πια αλλά να, σα νοσταλγός των εφηβικών μου χρόνων, αναπολώ τον καιρό που εκστασιαζόμουν με το ροκ τους.

Στη συνέχεια έγιναν πολύ γνωστοί και στους βλαστούς μας αφού έρχονται κάθε χρόνο τα τελευταία έτη και δίνουν συναυλίες, καθιέρωσαν το Scorpions Festival, τραγούδησαν μαζί με το Βασίλη Παπακωνσταντίνου και γενικώς ... they rock us like a hurricane. Pity they'll rock us for the last time!

Χωρίς παντελόνι

Ετεροχρονισμένη σήμερα αλλά μόλις τώρα αντελήφθην ότι η 11 Ιανουαρίου ήταν, για τη Νέα Υόρκη, ημέρα χωρίς παντελόνι. Και θυμάμαι το παλαιόν άσμα του Γιώργου Κοινούση (ελάτε τώρα δεν τον θυμάστε, δεκαετία '70?) "Αμερική, Αμερική, καλά μου 'λέγαν μερικοί πώς είσαι χώρα, χώρα μαγική" και για την επικαιροποίηση του θέματος αναφωνώ ως Σαμάνθα του Sex and the City "I love New York !" though I haven't been there yet!

Διότι στη Νέα Υόρκη, ως σύμβολο της Αμερικής του Κοινούση, είναι που λαμβάνουν χώρα κάτι τέτοια που εκφράζουν την αντίθεση στη συνήθη ματιά με την οποία βλέπουμε την καθημερινότητα. Η οργάνωση που το ξεκίνησε αυτό λέγεται "Improve Εverywhere", δεν ξέρω τι μέρος του λόγου είναι αλλά ο στόχος να δει ο κόσμος με διαφορετικό μάτι τους συνανθρώπους τους χρησιμοποιώντας μία στοιχειώδη και απλή αναγκαιότητα όπως την ενδυμασία και αναπλαισιώνοντας την, δείχνει φανατασία και φρέσκες ιδέες, έστω κι αν είναι ήδη εννέα ετών, όπως μαθαίνω.

Μαθαίνω επίσης ότι δεν έγινε μόνο στη Νέα Υόρκη αλλά και σε άλλες μεγαλουπόλεις των ΗΠΑ.

Αναρωτιέμαι, Δεσποινάριον, έγινε και στην Ουάσινγκτον?

Τσάμπα λοιπόν όσα ανεφώνησα για το Μεγάλο Μήλο, απλώς κερδίζει τη μάχη των εντυπώσεων λόγω επικέντρωσης της δημοσιότητας?

Ισως η Σαμάνθα να είναι κι αυτή θύμα της δημοσιότητας της μητρόπολης και μόνο ο Κοινούσης να έχει δίκιο...

Μιλώντας για μήλα πάντως η σημειολογία του είναι ενδιαφέρουσα. Καρπός μοιραίος για την εκδίωξη μας από τον Παράδεισο, άρα και σύμβολο της αναζήτησης, συμβολίζει και τη φθορά η οποία εξελίσσεται εσωτερικά για να επεκταθεί τελικά στο εξωτερικό. Η Yoko Ono, γνώρισε τον John Lennon σε μια έκθεση της (καθ'ότι καλλιτέχνης η κυρία, τώρα σε γλύπτρια, σε ζωγράφο,σε τι ακριβώς, θα σας γελάσω) και ο οποίος μακαρίτης John εντυπωσιάστηκε εξαιρετικά από ένα έκθεμα της το οποίο ήταν ένα μήλο, ναι, ένα ωραιότατο κόκκινο μηλαράκι, πιθανώς όχι Ζαγοράς, ούτε φυρίκι αλλά  κόκκινο, κόκκινο το είδε ο John  και τη ρώτησε κι εκείνη του εξήγησε ότι συμβολίζει τη φθορά που δε φαίνεται και το πουλούσε και πανάκριβα και ο John το αγόρασε εντυπωσιασμένος από τη σύλληψη της καλλιτέχνιδος και η συνέχεια γνωστή... ( το είχα δει σε ντοκυμανταίρ  πριν χρόνια, μη βαράτε). Πάντως κάτι τέτοια με κάνουν και αναρωτιέμαι, μήπως ήλθε, μετά το τέλος της ιστορίας, και το τέλος της τέχνης?

Απεργία πείνας στις φυλακές.

Από το in.gr
Πάνω από 400 κρατούμενοι στις Φυλακές Γρεβενών συνέχισαν και την Κυριακή, για έκτη ημέρα, την απεργία πείνας που ξεκίνησαν στις 11/01/10, αναφέρει η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων, καταγγέλλοντας απάνθρωπες συνθήκες κράτησής τους.
Η οργάνωση καταγγέλλει ότι οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι των φυλακών συμπεριφέρονται στους κρατουμένους «χωρίς κανένα σεβασμό στην αξιοπρέπεια και τα ανθρώπινα δικαιώματά τους», ενώ αναφέρει επίσης ότι τα αιτήματα των κρατουμένων στις Φυλακές Γρεβενών για άδειες, όπως προβλέπονται από το Σωφρονιστικό Κώδικα, είτε αγνοούνται είτε απορρίπτονται χωρίς επαρκή αιτιολόγηση.
Τον Αύγουστο του 2008, σημειώνει η Πρωτοβουλία, ο Συνήγορος του Πολίτη με Ειδική Έκθεση αναφέρθηκε στην προβληματική εφαρμογή του θεσμού των αδειών, όμως ενάμιση χρόνο μετά η κατάσταση παραμένει η ίδια.
Η ομάδα αναφέρει επίσης ότι οι βασικές ανάγκες των κρατουμένων δεν καλύπτονται και είναι αναγκασμένοι να αγοράζουν τα πάντα, κάτι που έχει «τραγικές» συνέπειες γιατί πολλοί δεν έχουν καμιά τέτοια δυνατότητα.
Η Πρωτοβουλία υποστηρίζει επίσης ότι στις φυλακές συνεχίζεται η τακτική του πρωκτικού ελέγχου, ενώ καταγγέλλουν επίσης και έλλειψη ιατρικού προσωπικού.
Τέλος η ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας αναφέρει ότι οι κρατούμενοι έχουν καταθέσει με υπόμνημα τα αιτήματά τους στον Υπουργό Δικαιοσύνης και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, χωρίς να έχουν λάβει μέχρι τώρα απάντηση.
Αναδημοσίευση από το in.gr.
Στα αφανή έπεσε η είδηση αυτή. Αλλη μια απεργία πείνας στις φυλακές. Η συμμετοχή σε απεργία πείνας θεωρείται εξέγερση και διώκεται πειθαρχικά στις φυλακές αλλά μπορεί να διωχθεί και ποινικά. Η έλλειψη ιατρικού και παραϊατρικού προσωπικού στις φυλακές όλης της χώρας είναι ένα πρόβλημα το οποίο ακούω από το 2000 τουλάχιστον. Η παροχή αδείας αποφασίζεται από το Συμβούλιο της Φυλακής στο οποίο μετέχει ως πρόεδρος ο διευθυντής, ο επικεφαλής της Κοινωνικής Υπηρεσίας και ένας ειδικός επιστήμονας της φυλακής. Στις περισσότερες φυλακές, ελλείψει ειδικού επιστήμονα, μετέχει άλλος ένας υπάλληλος της Κοινωνικής Υπηρεσίας.
Το κυρίως πρόβλημα είναι το ίδιο με εκείνο που παρουσιάζουν το αστυνομικό σώμα και γενικότερα τα σώματα ασφαλείας. Καλύπτουν την έλλειψη επαγγελματικής νοοτροπίας, εκπαίδευσης και επιμόρφωσης αναπτύσσοντας μια στάση αυστηρή,μη αποστασιοποιημένη και εμπαθή η οποία εκφράζεται με την εξουσία που έχουν και την οποία ελεύθερα ασκούν πάνω στους κρατούμενους. Ο χώρος δουλειάς τους και το αντικείμενο δεν είναι ευχάριστο, ασκεί πίεση στην ψυχοσύνθεση ακόμη και των ελαχίστων οι οποίοι θα επέλεγαν αυτό το χώρο δουλειάς και προσφέρεται για να επίδειξη δύναμης, προβολή αρνητικών συναισθημάτων, ο κρατούμενος, ως πιο αδύναμος, αποτελεί το εύκολο θύμα. θα έπρεπε να παρέχεται στους σωφρονιστικούς ψυχολογική στήριξη με τον ίδιο τρόπο που παρέχεται στους ψυχολόγους και στους κοινωνικούς λειτουργούς προκειμένου να αποφορτιστούν, υπάρχει ένας όρος αλλά μου διαφεύγει. Αλλά πριν απ' όλα θα έπρεπε να υπάρχει ειδική εκπαίδευση η οποία να συνεχίζεται υποχρεωτικά σε όλον τον επαγγελματικό βίο και η οποία να εστιάζει, στην περίπτωση μας την ελληνική, στην αποβολή της εμπάθειας ως πρώτο και βασικό βήμα επαγγελματισμού.
Οι ίδιοι οι επικεφαλής φυλακών θεωρούν δεδομένο να τιμωρούν κρατουμένους γιατί πάνω στην αντίδραση του ο κρατούμενος χειροδίκησε σε σωφρονιστικό και αντεκδικούνται ανταποδίδοντας. Αντί να εκλάβουν τη χειροδικία ως μέρος της αντίδρασης του κρατουμένου η οποία απευθύνεται σε ό,τι ο σωφρονιστικός υπάλληλος, ευνόητα, συμβολίζει και να την αντιμετωπίσουν ανάλογα,το παίρνουν προσωπικά και μάλιστα με το σκεπτικό ότι και "φυλακισμένος και βαράει". Λες και το ότι είναι φυλακισμένος τον καθιστά σκλάβο των σωφρονιστικών. Αρκετό δεν είναι ότι είναι σκλάβος των δεσμών του?
Επίσης, η διεθνής τάση προς αυστηροποίηση των ποινών η οποία συμπαρασύρει και την ατομική στάση των δικαστών στο να γίνεται αυστηρότερη, χειροτερεύει την κατάσταση, ιδίως για χώρες όπως εμείς όπου οι δομές επανένταξης των κρατουμένων είναι ακόμη στα σπάργανα.
Προσωπικά πιστεύω ότι κάθε φυλακή πρέπει να έχει μια σχετική αυτονομία ώστε να μπορεί να εντάσσεται στον κόσμο και να λειτουργεί ανταγωνιστικά. Η ανάπτυξη εργαστηρίων στη φυλακή τα οποία να μπορούν να ανταγωνίζονται στην ελεύθερη αγορά, η απ' ευθείας συμμετοχή σε προγράμματα, η ανάπτυξη εκπαιδευτικών δομών εντός φυλακής( περισσότερων), η αυτοδιαχείριση των σωφρονιστικών ιδρυμάτων, νομίζω ότι θα δώσουν κινητοποίηση στους κρατούμενους και θα διευκολύνουν και τις δομές της probation και της επανένταξης.
Παρ' όλ' αυτά πιστεύω ότι το μυστικό βρίσκεται στην εκπαίδευση και τώρα το Υπουργείο Δικαιοσύνης και το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη φαίνεται να αφουγκράζεται. Για να δούμε τι και πόσο.

Ποια κάνει βαθύτερη πολιτική ανάλυση

Διαβάζω ότι η Σάρα Πάλιν, η περίφημη υποψήφια αντιπρόεδρος των ΗΠΑ πριν ένα και κάτι χρόνο, θα κάνει πολιτικό σχολιασμό σε μεγάλο τηλεοπτικό κανάλι. Να λοιπόν που η Σάρα Πάλιν παρακολουθεί ελληνική τηλεόραση και συγκερκιμένα το STAR και που ζήλεψε τη δόξα της Αντζελας Δημητρίου και τόλμησε κι αυτή! Ετσι, με μπροστάρισσα την Αντζελα, την pioneer, συνεχίζει το έργο της η Πάλιν. Αντε και στης Βέρα Λάμπρου!
Σοβαρότερα τώρα (πώς λέμε "σοβαρά τώρα", έτσι και "σοβαρότερα") δεν είναι ότι δεν έχουν πολιτική άποψη και ειδικά η lady A φαίνεται να είναι ο εαυτός της. Και σοβαρότατα, υπάρχουν πολλοί πολιτικοί αναλυτές των ΜΜΕ, ηλεκτρονικών και παραδοσιακών, οι οποίοι εκφράζουν τέτοιες κοινοτυπίες και δεδομένες θέσεις ή σχολιάζουν απίθανες...πιθανότητες ώστε καμμια φορά να προτιμώ να ακούω τη lady A ή ακόμα κι αυτή τη Βέρα, ουχί Κρούσκα, αλλά Λάμπρου.
Αυτά. Μαζί με μια φωτογραφία της pioneer.