Merologies

Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΤΡΑΓΩΝ

2011-11-11T09:52:00.001+03:00

Η Αθήνα στα 1869. Πηγή: www.eie.gr

Στα " Αθηναϊκά 1966" του Συλλόγου των Αθηναίων διαβάζω για το Σύλλογο των Τράγων. Τι ήταν? Μια παρέα φίλων, επιφανών Αθηναίων, όπου το 1898 συνάζονταν στην Αθήνα κάθε Σάββατο σε ένα κέντρο και ύστερα το ρίχνανε στο κουβεντολόϊ...Αντιγράψανε τα παριζιάνικα κοινά γεύματα, που συνηθίζονταν τότε με διάφορα ονόματα:"Της ντομάτας", "Της Τηγανητής Πατάτας", "Του Μήλου", "Της Μετριοφροσύνης" κλπ.Σ' αυτά παίρνανε μέρος τότε στο Παρίσι γνωστοί συγγραφείς και καλλιτέχνες, ο Σαρντού, ο Δουμάς υιός, ο Ρισπέν, ο μετέπειτα πολιτικός Πουανκαρέ κ.α.

Έτσι φτιάξανε στην Αθήνα το σχετικό σύλλογο και για λόγους εντυπωσιασμού του δώσανε το όνομα αυτό...Ούτε καταστατικό είχε ο σύλλογος, ούτε και προεδρείο. Προσκλήσεις δεν στέλνανε για τα συμπόσια στα μέλη τους παρά μόνο σε καλεσμένους. Ήταν μια μικρή κάρτα και στο δεξιό μέρος είχε ένα τράγο ακουμπισμένο σε ένα βαρέλι που κρατούσε στα μπροστινά του πόδια δυό ποτήρια μπύρα και στην άκρη ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΤΡΑΓΩΝ.

Ιδρυτικά μέλη του συλλόγου ήταν ο ποιητής Γεωργ. Στρατήγης, ο ιστορικός Δημήτριος Καμπούρογλου κι ο θεατρικός συγγραφέας Νίκος Λάσκαρης. Τα τακτικά μέλη δεν άργησαν να αυξηθούν. Προστέθηκαν ο διευθυντής της Εστίας Άδωνις Κύρου, ο Παύλος Νιρβάνας, ο ζωγράφος Γεώργιος Ροϊλός, ο στρατιωτικός Βίκτωρ Δούσμανης και άλλοι ακόμη. Με καιρό έγινε μέλος και ο Ιωάννης Μεταξάς.

...Κάθε Σαββατόβραδο συναντιόνταν στην αρχή στη μπύρα του Κλάϊν, στην Ιερά Οδό κι αργότερα στου Φιξ. Εκεί σε κοινοτράπεζο το στρώνανε στο φαγοπότι και τη μπύρα.

Τι τρώγανε? Να τι γράφει ένα από τα ιδρυτικά του μέλη: "Για τον καθένα παρετίθεντο τρεις μερίδες μακαρόνια με κιμά βρασμένα με γάλα. Τρεις σαρδέλες και 25 δράμια χαβιάρι, 25 δράμια βούτυρο φρέσκο, 25 δράμια ζαμπόν, τέταρτον γουρουνόπουλου ή αρνιού γάλακτος με άλλες τόσες πατάτες. Και τέλος τυρί με 4ή 5 πορτοκάλια, μανδαρίνια ή μήλα. Αυτά έτρωγε κάθε τράγος και τα εράντιζε με χείμαρρον μπύρας.

...Τα Σάββατα των τράγων ετελείωναν συνήθως με τον πυρρίχιον εις τον οποίον ελάμβαναν μέρος όλοι οι συνδαιτυμόνες. Οι συγκεντρώσεις αυτές κράτησαν από το 1898 έως το 1918 χωρίς διακοπή. Στα 1933 απεφάσισαν και πάλι να ξανασυστήσουν το σύλλογο τους μα η προσπάθεια δεν πέτυχε. Είχαν περάσει τριάντα πέντε χρόνια από τότε που τον πρωτόφτιαξαν. Σε πολλά μέλη τα στομάχια τους δεν άντεχαν τα λουκούλεια γεύματα.

Ο Καμπούρογλου υπήρξε λογοτέχνης (το "δυο γάϊδαροι μαλώνανε σε ξένον αχυρώνα" είναι από ποίημα του) αλλά κυρίως ερευνητής, μελετητής και συγγραφέας σχετικά με την Αθήνα, την Αττική, τις υπόγειες στοές και τα σπήλαια της.

Στα στενά του Ευβοϊκού δυο βραχονησίδες και μερικοί γλάροι.

2011-11-04T11:57:00.001+03:00

Συννεφιασμένος και βαρύς ο ουρανός. Αναρωτιέμαι τι να είναι το κτίσμα στην κορυφή του λόφου, γιατί με εκκλησία δεν μοιάζει.

Η θάλασσα φουσκωμένη, ανταριασμένη.

Σηκώνει κύμα και το καράβι που περνά

Παραδίπλα από το μεγάλο ερημονήσι, νάσου και το μικρό. Πολύ μικρό όμως.

Οι γλάροι έρχονται για παρέα.

Καλώς το.

Ακόμα δεν ήρθες και φεύγεις?

Καλύτερα να πας με τους συντρόφους σου

Ανοίγει κι ο καιρός. Σε λίγο φτάνουμε στα Στύρα.

ΟΧΙ

2011-10-26T09:17:00.002+03:00

Πλησιάζει η 28η Οκτωβρίου, η πρώτη της σχολικής χρονιάς "νόμιμη" αργία από το σχολείο. Έτσι την είχα καταγράψει στα σχολικά μου χρόνια, παράλληλα με τη σημασία της η οποία, για εμένα, όσο μεγάλωνα, όλο και ξεθώριαζε, κάθε χρόνο τα ίδια, εορτές, παρελάσεις, "...των εχθρών τα φουσάτα περάσαν..." , πατριωτικές ταινίες στην τηλεόραση και τα σχετικά.

Μετά ήρθε η επίσημη απομυθοποίηση: Φωνές αμφισβήτησης για τον τρόπο με τον οποίο εορταζόταν, κάποιες φωνές αντίθεσης στην παρέλαση. Υιοθέτησα αμέσως την ρητή αμφισβήτηση, είχα βαρεθεί να ακούω τα ίδια άσματα, τα ίδια κείμενα του Ελύτη, το "Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας", τα εμβατήρια και όλα αυτά.

Στα ΜΜΕ άρχισαν να έχουν διαφορετικά αφιερώματα, θυμήθηκαν άλλες, εναλλακτικές πλευρές της Κατοχής, όπως είναι ο Μικρός Ηρως και τις συνεντεύξεις του Ανεμοδουρά, τις αφηγήσεις του Γλέζου και του Σάντα για το κατέβασμα της ναζιστικής σημαίας από την Ακρόπολη και έτσι το ενδιαφέρον ανανεώθηκε.

Σήμερα το ΌΧΙ έχει πάρει άλλη διάσταση. Παρ' όλο που δεν υπάρχουν οι σειρήνες και τα έκτακτα ανακοινωθέντα τα οποία αφυπνίζουν αυτομάτως και καθολικώς το λαό, υπάρχει η διάθεση για ΌΧΙ. Και το δυστυχές είναι ότι ενώ υπήρχε σύμπνοια το 1940 μεταξύ λαού και (δικτατορικού) καθεστώτος, το χάσμα μεταξύ λαού και κυβερνώντων σήμερα όλο και βαθαίνει και παίρνει διαστάσεις ενός ΌΧΙ για το οποίο είναι αναπόφευκτο να μην γίνουν συνειρμοί με εκείνο το ΌΧΙ εξήντα χρόνια πριν.

Το ΌΧΙ το οποίο βγαίνει από μέσα μας αυθόρμητα απευθύνεται σε όλους τους πολιτικούς που μας έχουν κυβερνήσει ή και ασκήσει νομοθετική εξουσία, σε όλους εκείνους οι οποίοι κατείχαν ή και κατέχουν οποιαδήποτε μορφή εξουσίας, των Ευρωπαίων συμπεριλαμβανομένων.

Των οποίων Ευρωπαίων κηδεμόνων την κηδεμονία αποδέχομαι -ναι, αποδέχομαι- όσον αφορά τη μεταφορά κι εφαρμογή τεχνογνωσίας για τη φοροδιαφυγή, για τις διαρθρωτικές αλλαγές, για την πάταξη της διαφθοράς κλπ. Και με κανέναν τρόπο δεν τη θεωρώ παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας αλλά αναγκαία παραχώρηση εξουσίας για επίτευξη στόχων.
Η παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας θα είναι όταν εκμεταλλευτούν ξένοι τον πλούτο της χώρας μου με όρους επαχθείς για εμένα. Και μάλιστα τόσο επαχθείς ώστε να μην μπορώ να σηκώσω κεφάλι και να λέω κι ευχαριστώ.

Το ΌΧΙ σήμερα που βγαίνει από τα στήθη του κόσμου και ανυψώνεται στον αέρα και ενώνεται με τα ΌΧΙ όλων μας είναι το ΌΧΙ στο να συνεχίσουμε να είμαστε θύματα της άγνοιας, της προχειρότητας, της καταχρηστικής εξουσίας, της σαστιμάρας, της αδράνειας, της διαφθοράς, της αποδόμησης, της διάλυσης, της αδυναμίας, της υποταγής.

Και εάν θυμίζει ο λόγος μου τσιτάτα της ελληνικής αριστεράς (γιατί εμένα μου θυμίζει όντως), ας αποστασιοποιηθούμε από τη στερεοτυποποίηση των λέξεων αυτών διότι δεν φταίνε εκείνες που έχασαν τη διάσταση του νοήματος τους επειδή τις χρησιμοποίησαν άκαιρα και άσκοπα κάποιοι. Αντιθέτως τώρα είναι επίκαιρη η χρήση τους, τώρα επιβάλλεται η δύναμη της έννοιας τους.

Όπως επιβάλλεται και ένα νέο ΌΧΙ.

2011-10-17T12:09:00.000+03:00

Πιεζόμαστε, στυβόμαστε

φίδια μας έχουν ζώσει

αναπνοή δεν παίρνουμε,

όλα τα έχουμε δώσει

να δούμε τι άλλο θα κάνουμε

μετά την 6η δόση.

Πόσο βασανιστικό είναι να μην είσαι οικονομολόγος στην Ελλάδα το 2011! Ακούς δεξιά-αριστερά για λύσεις, για μεθόδους, για προοπτικές, για μη προοπτικές, αν θα βγει σε καλό το νέο κούρεμα, αν θα βγει σε κακό, αν μας παίρνει να χτυπήσουμε το χέρι στο τραπέζι και να απαιτήσουμε, αν πρέπει να συνταχθούμε με ό,τι μας λένε και να συμμορφωθούμε στα κελεύσματα, αν θα καταστραφούμε...

Πόσο βασανιστικό είναι να είσαι οικονομολόγος στην Ελλάδα το 2011! Σε ρωτούν συνέχεια για την κατάσταση και τι δέον γενέσθαι κι εσύ δεν ξέρεις τι ν' απαντήσεις. Τόσα έμαθες στο Πανεπιστήμιο, θεωρίες που επαληθεύτηκαν και άλλες οι οποίες απεδείχθησαν άνθρακες αντί θησαυρού, το risk management και η Βασιλεία, η πεταλούδα που πετά στο Πεκίνο και οι αντιδράσεις των αγορών. Πώς να τα συνδυάσεις όλα αυτά και τις πολιτικές σκοπιμότητες μαζί, πώς να βγάλεις μιαν άκρη, ένα συμπέρασμα και πώς να το παρουσιάσεις.

Όλοι έχουμε γίνει λίγο οικονομολόγοι στην Ελλάδα, λίγο πολιτικοί αναλυτές και πάνω απ' όλα νεόπτωχοι. Και οσονούπω πολύπτωχοι. Νέος όρος που δηλώνει τη φτώχεια σε πολλές διαστρωματώσεις και σε πολλά επίπεδα.

Δηλαδή φτώχεια και ένδεια σε κάθε οικονομική διαστρωμάτωση του πληθυσμού και φτώχεια και ένδεια όχι μόνο οικονομική αλλά και αξιών, προοπτικών, δημοκρατίας, κινητοποίησης, μέχρι και κρατικής οντότητας, όπως φαίνεται ήδη από το αγαπημένο μας Μεσοπρόθεσμο του Ιουλίου.

Δυστυχώς οι συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις αγανακτισμένων προσφέρουν άλλη μια ευκαιρία σε agent provocateurs να δράσουν αλλά και πότε, εδώ και δεκαετίες, ίδρωσε το αυτί των κυβερνώντων από πορείες και διαδηλώσεις? Μόνο σαν άσκηση μαζικότητας του κόσμου λειτουργούν αλλά απέτυχαν ως προς την περιφρούρηση τους και την ενότητα τους.

Μας λείπει η προοπτική και μαζί μ' αυτήν η αισιοδοξία και η κινητοποίηση. Δεν έχουμε από πού να πιαστούμε για να αντλήσουμε θετική σκέψη. Η αγωνία της καθημερινότητας μας ξεπερνά και συντρίβει την ελπίδα. Η ανικανότητα των διοικούντων να φέρουν αποτελέσματα και η αδιαφορία τους για τον λαό ο οποίος τους εξέλεξε είναι αποκαρδιωτική. Και επαγγέλονται πόλεμο! Ποιοί όμως είναι οι πολέμιοι, δε διευκρινίζουν.

Εγώ πάλι λέω ότι η αναφορά στον πόλεμο πρέπει να γίνεται με προσοχή και όχι με αμετροέπεια. Διότι ο πόλεμος θέλει και καλούς στρατηγούς με σχέδιο και στρατηγική. Ο πόλεμος θέλει και εμψύχωση και κοινό στόχο, κοινό όραμα. Ο πόλεμος προϋποθέτει και στρατοδικεία και συνοπτικές διαδικασίες τιμωρίας για όσους προδίδουν, όσους ετοιμάζουν θέρετρα, απολαμβάνουν σάουνες και άλλες παροχές, ως άλλοι Σαντάμ τις μέρες του εμπάργκο που εξαντλούσε τα λίγα που μπορούσε να ζητήσει όχι σε φάρμακα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης αλλά σε ηλεκτρονικά, καλλυντικά και άλλες παροχές πολυτελείας για τον εαυτό του και την αυλή του.

Αυτό που εισπράττω εγώ είναι ότι ο κοινοβουλευτισμός εμπράκτως αποδοκιμάζεται και οδεύει στην κατάρευση μαζί με το σύστημα που αποδεικνύεται ανεπαρκές. Απελπισμένα στρέφω τη φρόνηση μου προς το δικαίωμα των ανθρώπων να διαφυλάξουν την αξιοπρέπεια τους. Όχι δε θα μιλήσω για διαφύλαξη του Συντάγματος, αν και νομικός. Γιατί το Σύνταγμα, αν και θεμελιώδης νόμος του κράτους, με μεγαλόπνοα άρθρα,συχνά-πυκνά και όλο και συχνότερα-πυκνότερα, παραβιάζεται. Τον τελευταίο καιρό δε, παραβιάζεται σε τέτοιο ποσοστό ώστε να κινδυνεύει να φτάσει η κατάλυση κοντά στον πυρήνα του, δηλ. σε εκείνες τις αρχές οι οποίες υπαγορεύουν την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Υ.Γ.

Εκτός του ότι δεν περίμενα ότι θα μιλούσα ξανά όπως μιλούσα στην αμαρτωλή μου εφηβεία, οφείλω να δηλώσω ότι προσπάθησα μετά τις διακοπές να συνεχίσω το blogging αλλά η ανάγκη να πάρω μπρος για άλλα δύσκολα με κράτησαν μακριά του προκειμένου να μην αγχωθώ.

Υ.Γ.νο2. Η γελοιογραφία είναι από το www.el.toonpool.com

Ριχάρδος ο Γ', Επίδαυρος, 31-07-2011.

2011-08-05T00:54:00.001+03:00

Τον Κέβιν Σπέϊσυ τον εκτίμησα όταν τον είδα στα "Ναυτιλιακά Νέα", μια ταινία όχι και τόσο γνωστή αλλά πολύ όμορφη και ενδιαφέρουσα, μία από τις αγαπημένες μου πλέον.
Αργότερα άκουσα ότι είχε οριστεί καλλιτεχνικός διευθυντής του Old Vic, γεγονός το οποίο με εντυπωσίασε. Γνωρίζοντας από τη μια, τη μανία των Άγγλων με το θέατρο και από την άλλη, τη μανία τους να θεωρούν ότι μόνο Άγγλοι αξίζουν να αναλαμβάνουν σημαντικές θέσεις , λόγω εναπομείνασας αλλαζονείας από τον καιρό της αυτοκρατορίας (άντε να δούμε πόσο θα κάνουν να το ξεπεράσουν), εξεπλάγην που ένας Αμερικάνος πήρε τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή του θεατρικού οργανισμού.

Οπότε είχα διπλή περιέργεια να δω την παράσταση. Να δω μια σαιξπηρική παράσταση δύσκολη και ενδιαφέρουσα από τον παλαιότερο θεατρικό οργανισμό της Αγγλίας και να δω τον Σπέϊσυ, όχι ως αγαπημένο μου ηθοποιό αλλά να δω τι ψάρια πώς δικαιολογείται η θέση του στο βρεττανικό θέατρο.

Η επιτυχία του ως καλλιτεχνικός διευθυντής στο Old Vic δεν ήταν δεδομένη. Είχε και κακές κριτικές και αποτυχίες.

Ο Ριχάρδος ο Γ' όμως του βγήκε. Οι παραστάσεις του Λονδίνου πήραν πολύ καλές κριτικές. Οι Άγγλοι τον έχουν αποδεχθεί.

Το έργο είναι δύσκολο, περίπλοκο, με πολλούς χαρακτήρες, οι οποίοι έχουν όλοι σημασία στην εξέλιξη του Ριχάρδου ως σφετεριστή της εξουσίας και αδίστακτου συνωμότη. Αν και το είχα δει πριν τρία χρόνια με Κιμούλη να σκηνοθετεί και να παίζει, αν και πήγα ολίγον διαβασμένη, και πάλι υπήρχαν στιγμές όπου μπερδεύτηκα από το πολυπρόσωπο του έργου. Με αυτό το δεδομένο καθώς και με το ότι πολλοί σκηνοθέτες στο παρελθόν, καθώς ο Ριχάρδος είναι μέρος μιας τετραλογίας, έχουν προσθέσει ή αφαιρέσει στίχους καθώς και έχουν ακόμη και χωρίσει σκηνές, όπως στην ταινία με τον Ολίβιε, νομίζω ότι αυτός ο αφιλότιμος ο Μέντες έπρεπε να είχε εφαρμόσει ολίγον τις αρχές της θεατρικής οικονομίας και να είχε σκεφτεί ότι και τρεις ώρες και χωρίς διάλειμμα, έτσι να ξεσκοτεινιάσει το βλέμμα, και με τόσους χαρακτήρες που πηγαινοέρχονται για να σκοτωθούν, θα τους κλούβιανε τους θεατές και δεν θα ήξεραν τι χειροκροτούν.

Ωστόσο το χειροκρότημα το άξιζε η παράσταση, το άξιζε, κατά τ' άλλα, η σκηνοθεσία, το άξιζαν οι ηθοποιοί. Σκηνικό λιτό και αυστηρό, όπως ταιριάζει στο Μεσαίωνα, πάνω στο οποίο έπαιζε η σκηνοθεσία και το οποίο της επέτρεπε να εναλλάσσει τις πολλές σκηνές του έργου καλώντας και το θεατή να χρησιμοποιήσει τη φαντασία του. Οθόνη στην μεγαλύτερη επιφάνεια του σκηνικού, όπου οι σκηνές που προβάλλονταν βοηθούσαν στη δραματοποίηση, τύμπανα τα οποία έδιναν τον τόνο στις εξελίξεις και σκηνοθετικά ευρήματα εξαιρετικά πετυχημένα, ιδίως στην τελευταία πράξη. Η αναφορά στη σύγχρονη κουλτούρα ανάδειξης ηγετών μέσω της χειραγώγησης της κοινής γνώμης με τη σκηνή της ανάδειξης του Ριχάρδου ως βασιλιά ήταν επίσης πολύ πετυχημένη ως σύλληψη, λίγο μακριά ως προς τη διάρκεια της.
Η δε χρονική μετάθεση, λόγω κοστουμιών, σε πιο πρόσφατο χρόνο, καθόλου δεν απομάκρυνε την παράσταση από τα κλασσικά πρότυπα δεδομένου ότι τα κοστούμια ήταν διαχρονικά και απλά και αποσκοπούσαν να τονίσουν -ιδίως στον πρωταγωνιστή- το ρόλο και τη δυναμική του.

Οι ερμηνείες ήταν όλες εξαιρετικές, αν και η απόσταση στην οποία βρισκόμουν και η κούραση από την λεπτομερή εξιστόρηση των συνωμοσιών με απέτρεψε από το να επικεντρωθώ σε λεπτομέρειες . Το αξιοσημείωτο ήταν ότι κανείς ρόλος δεν επισκιάστηκε παρ' όλη τη δυναμική της υποκριτικής του πρωταγωνιστή.

Η κεντρική ερμηνεία του πρωταγωνιστή ήταν εξαιρετική. Αυτό που έβλεπες ήταν ένα σώμα σύγχρονο με ένα μυαλό που είχε μεταπηδήσει στον 15ο αιώνα και ζούσε εκεί, σκεπτόταν εκεί, συνωμοτούσε και σκότωνε εκεί. Η συγκέντρωση στο ρόλο του ήταν υποδειγματική, αυτό που λέμε ότι ήταν στο πετσί του ρόλου. Ο Κέβιν Σπέϊσυ κατάφερε να ξεπεράσει τη χολλυγουντιανή αύρα και να μεταμορφωθεί σε ένα Ριχάρδο ο οποίος, όπως τον παρουσιάζει η σαιξπηρική πένα, έχει γίνει αδίστακτος καθώς γαλουχήθηκε μέσα σε συνωμοσίες και σε αγωνίες για την κατάκτηση της εξουσίας. Τη δυσμορφία , η οποία αμφισβητείται ιστορικώς, φαινόταν σχεδόν να τη θεωρεί άσκηση για να καταφέρει τους στόχους του στους οποίους επικεντρωνόταν με πάθος και σαρκασμό για τις διαδικασίες που λαμβάνουν χώρα. Είχε εξάρσεις αυτογνωσίας τις οποίες μετέτρεπε σε αυτοσαρκασμό και ευθυμίες, όταν απευθυνόταν στο κοινό.

Οι σκηνές της τελευταίας πράξης ήταν οι πιο δυνατές, επειδή έτσι τις ήθελε ο συγγραφέας και έτσι τις ακολούθησαν οι ηθοποιοί όπου ο πρωταγωνιστής καλείται μετά από τρεις ώρες δύσκολης υποκριτικής, γεμάτης από πυκνούς μονολόγους και σαρκαστικούς διαλόγους που χαρακτηρίζονται από τραγικές ειρωνείες να δώσει τον καλύτερο εαυτό του φθάνοντας σε δραματική κορύφωση με την περίφημη φράση "A horse, my kingdom for a horse" και στη συνέχεια μετά από μία άκρως πειστική μάχη με τον αντίπαλο του να πέσει νεκρός.
Εκεί ο πρωταγωνιστής, ο οποίος κατά τη διάρκεια του έργου είχε λίγες, μελετημένες εξάρσεις και έπαιζε με μία εσωτερικότητα η οποία μερικές φορές μεταμορφωνόταν σε χολή και φθόνο, άλλες φορές σε σαρκασμό, σε διάθεση αστειότητας, σε ενσυναίσθηση μοναξιάς και άλλες σε κεκαλυμμένη οργή και επιτηδευμένη υποκρισία, άφησε το πάθος του να βγει στην επιφάνεια και μας χάρισε δυνατές συγκινήσεις, εξακολουθώντας να μας κάνει να πιστεύουμε ότι ήταν όντως ο αντι-ήρωας του Σαίξπηρ και αγωνιζόταν για τα κεκτημένα του στο τέλος της μεσαιωνικής Αγγλίας.

Δεν ξέρω εάν είναι σκόπιμες οι συγκρίσεις με άλλους συναδέλφους του οι οποίοι έχουν παίξει το ρόλο αλλά ο Κέβιν Σπέϊσυ ανήκει στη σχολή της υποκριτικής η οποία δεν έχει καμμία μανιέρα αλλά μεταμορφώνεται κάθε φορά στον ήρωα του ρόλου, αυτό είναι γνωστό για το κινηματογράφο. Το απέδειξε και στο θέατρο και δεν ξέρω γιατί δεν επέλεξαν τον Kenneth Branagh για καλλιτεχνικό τους διευθυντή εκεί στο Old Vic αλλά ο Spacey είναι αντάξιος της θέσης.

Και γι άλλο Ριχάρδο, δείτε και τα ακόλουθα.
http://thebelbo.wordpress.com/
http://provatos.blogspot.com/
http://camerastyloonline.wordpress.com/2011/08/02/richard-iii-amfitalentevomenos-gia-ton-kevin-1/

Καλοκαίρια της καταγωγής

2011-07-30T11:24:00.001+03:00

Λευκάδα.Αποψη της Χώρας από τα ιβάρια, όπως ήταν παλιά

Γεννήθηκα στην Αθήνα. Μεγάλωσα στην Αθήνα. Σε πολυκατοικία, σε πυκνοκατοικημένη περιοχή, με τα τσιμέντα της και τα όλα της.

Αποψη της Γύρας.

Την πατρίδα μου τη γνώρισα μέσα από τις οικογενειακές διακοπές. Όταν, καλό Αύγουστο, έπαιρναν άδεια οι γονείς και πηγαίναμε στη Λευκάδα. Οι συγγενείς στη Λευκάδα. Η ιστορία της οικογένειας στη Λευκάδα. Ας έλεγε ο πατέρας μου ότι ήταν από την Πρέβεζα. Στη Λευκάδα πήγαινε διακοπές. Εκεί ήταν το πατρογονικό σπίτι της οικογένειας απ' όπου είχαν φύγει κάποια τέκνα της για να βρουν αλλού την τύχη τους. Με τους θείους και τα ξαδέλφια του από τη Λευκάδα μιλούσε όλον τον υπόλοιπο χρόνο.

Στενό της Χώρας

Καμιά φορά, σ' αυτές τις οικογενειακές διακοπές, περνούσαμε και από την Πρέβεζα, να δει ο πατέρας μου το σπίτι όπου είχε μεγαλώσει (έχω πει, τυχαίο γεγονός η σύνδεση με την Πρέβεζα). να συναντήσει κάποιους παιδικούς φίλους, συνάδελφους στις σκανταλιές, να δούμε τη γιορτή της σαρδέλας. Λίγες μέρες μόνο. Οι βασικές διακοπές ήταν στη Λευκάδα.

Βεβαίως, εγώ και η αδελφή μου αρχίζαμε τις διακοπές μόλις τελείωναν τα σχολεία. Πηγαίναμε στο εξοχικό που είχαν σκαρώσει γρήγορα οι γονείς μου, κοντά στην Αθήνα, σε ένα άγνωστο τότε μέρος. Ρεύμα δεν υπήρχε, φωτιζόμασταν με λουξ και λάμπες πετρελαίου, μαγειρεύαμε με υγραέριο και τα ψητά τα στέλναμε στο μοναδικό φούρνο, τα χωράφια με τα στάρια τα θέριζαν τον Ιούνη κι απέμεναν τα υπόλοιπα να μας αγκαθώνουν τα πόδια μέχρι να πατηθούν.

Το κριτήριο για ν' αγοραστεί το οικόπεδο τότε ήταν μέχρι πού έφτανε ο παγοπώλης, αναγκαίος ο πάγος του για τη θερινή επιβίωση μιας γιαγιάς με τα δυο της εγγόνια.

Οι γονείς μου έρχονταν τα σαββατοκύριακα. Τους περίμενα με αδημονία, να μου φέρουν τον αθηναϊκό αέρα που μου έλειπε τόσον καιρό μακριά. Αλλά τον Αύγουστο, ξεκίναγε η Λευκάδα. Μπορεί να περνούσαμε κι από την Πρέβεζα, καμιά βόλτα από τα Γιάννενα ή την Πάργα αλλά το βασικό κομμάτι ήταν η Λευκάδα.

Στα κρυστάλλινα νερά στο Περιγιάλι, αλλού γαλάζια, αλλού σμαραγδί κι αλλού πράσινα, κολυμπούσα ακούγοντας ιστορίες για τα νησιά του Ωνάση απέναντι, ιστορίες από τα χωριά, ιστορίες της οικογένειας.

Το νησί από ψηλά

Ο πατέρας μου κι ο θείος μου έπιαναν χταπόδια και το βράδυ τα έψηναν στη θράκα και οι μυρωδιές τραβούσαν τουρίστες που έκαναν κάμπινγκ στα γύρω.
Καμιά φορά πηγαίναμε βόλτα με το πριάρι του θείου ή με το κανό που κουβαλούσαμε τόσα χιλιόμετρα για να το χαρούμε εκεί, στο Ιόνιο. Τα βράδια ο θείος ανοιγόταν με το πριάρι και έριχνε την κοφίνα. Τη μάζευε το πρωί γεμάτη με ροφούς και άλλα εκλεκτά ψάρια.

Άλλες φορές πηγαίναμε στο πανηγύρι στο Νυδρί, ποδαράτο ή με το αυτοκίνητο να χαζέψουμε. Εκεί ανακάλυψε ένας Αυστριακός που είχε πιάσει φιλίες με τους γονείς μου, τον Σπύριντον, έναν τύπο σε ένα καφενείο στο λιμάνι, όπου σερβίριζε νόστιμο παγωτό μαζί με φράουλα σταφύλι γλυκό του κουταλιού. Η μητέρα μου απ' την άλλη είχε ανακαλύψει τα τυροκούλουρα της κας Σταματίνας (ή κάπως έτσι ήταν τ' όνομα της), σε ένα παράδρομο του κεντρικού δρόμου.
Βολτάροντας στο Περιγιάλι, έξω από τα ενοικιαζόμενα και τα κάμπινγκ, πρωτάκουσα θυμάμαι τους Dire Straits να τραγουδούν το Sultans of Swing και μου άρεσε τόσο ώστε μου έμεινε το τραγούδι και το έψαξα όταν γύρισα στην Αθήνα.

Όταν ερχόταν η ώρα, κατεβαίναμε στη Χώρα να δούμε τις Γιορτές Λόγου και Τέχνης, να φάμε γλυκό απ' του μπάρμπα-Αντρέα, να επισκεφθούμε το μπάρμπα-Γιάννη και τη θειά Κούλα.

Λευκάδα, θύρα εκκλησίας

Πολύ δεν ήθελα να καταλάβω ότι η Αθήνα ήταν μια απρόσωπη και τυχαία πατρίδα, όπου οι περισσότεροι από κάπου αλλού μαζευόμασταν.
Ατένιζα με συγκίνηση τη Γύρα από τη Φανερωμένη, κοίταζα με ενδιαφέρον - για την εφηβική μου ηλικία- τις αγιογραφίες του Προσαλέντη, έβλεπα το μεγαλείο στην ποίηση του Βαλαωρίτη , εξυμνούσα τη ζωή του Σικελιανού και κατάλαβα ότι ήμουν λευκαδίτισσα, ότι αυτή η επτανήσια νοοτροπία, πες την τρέλα, μου πήγαινε, ήταν μέσα μου. Επιτέλους είχα μια πατρίδα δική μου, διαφορετική από εκείνη των φίλων μου της εφηβικής παρέας, διαφορετική από εκείνη των γειτόνων, των συμμαθητών. Ένοιωσα ότι είχα πλέον μία ταυτότητα. Την οποία, βεβαίως, έπρεπε να υπηρετήσω.

Κατ' αρχάς, έπρεπε να ξεκαθαρίσει η σύγχυση που επικρατούσε στην εν Αθήναις οικογένεια σχετικά με την καταγωγή μας. Διότι ο πατέρας μου και η αδελφή του, μεγαλωμένοι στην Πρέβεζα, διέδιδαν ότι ήταν από εκεί και όχι από τη Λευκάδα. Και η άλλη μισή εν Αθήναις οικογένεια (του αδελφού του παππού μου ), έλεγαν ότι είναι από τη Λευκάδα. Όχι, η σύγχυση έπρεπε να ξεκαθαρίσει,. Μέχρι σήμερα είμαι ταγός στην προσπάθεια αυτή. Η Λευκάδα είναι η πατρίδα της οικογένειας μας, από εκεί ερχόμαστε, το αίμα μας είναι λευκαδίτικο, η σκέψη μας και το ταμπεραμέντο μας είναι σαφώς επτανήσια. Τι αν δεν πέρασα παιδικά χρόνια στη Λευκάδα, τα παιδικά και εφηβικά μου καλοκαίρια είναι γεμάτα από τις αναμνήσεις της και γεμίζουν την ψυχή μου.

Καλό σαββατοκύριακο.

Καρδιά καλοκαιριού.

2011-07-27T18:48:00.002+03:00

Καρπούζια, Diego Rivera

Καρδιά του καλοκαιριού και πάμε ολοταχώς για τον Αύγουστο. Τη βγάζουμε με σαλάτες, με καρπούζι και με άλλα φρούτα, τη βγάζουμε στα μπαλκόνια, στις βεράντες, στις πλατείες, στις παραλίες, με άλλα φρούτα. Παρακολουθούμε τις ειδήσεις σαν υπνωτισμένοι, λες και αφορούν άλλους και όχι εμάς, θερινή ραστώνη γαρ.

Κάνουμε τα απολύτως απαραίτητα από τις δουλειές μας, επαγγελματικές, οικιακές, οτιδήποτε και το μυαλό μας είναι μόνο στο καλοκαίρι.

Τι κάνω? Γενικεύω, υπεραπλουστεύω, ίσως το έχω ανάγκη , να νομίζω ότι σε όλους συμβαίνει ό,τι και σε εμένα το καλοκαίρι.

Ξυπόλυτη σε σκονισμένα πατώματα, ζω πάνω σε καναπέδες, τρώω, κοιμάμαι εκεί, δεν πάω στο κρεβάτι μου, μόνο στη δουλειά μου. Ζω στο μπάνιο και στους καναπέδες. Και στο μπαλκόνι, όπου πίνω καφέ το πρωί, κοιτώ τα φυτά μου, σκέφτομαι πόσα ρούχα έχω να σιδερώσω και τα αφήνω να μαζεύονται σωρός. Πλύσιμο, συγύρισμα, ψώνια, μαγείρεμα, κουράζομαι και μόνο που τα σκέφτομαι.

Ξυπόλυτη στην παραλία, νωρίς το πρωί, πριν καταλάβει ο ήλιος ότι είμαι εκεί, πριν γεμίσει κόσμο η θάλασσα, όταν το νερό έχει αυτή τη διαφάνεια την καταπληκτική και τη δροσιά που σε αναζωογονεί.

Στις 10.00 έχω φύγει από την παραλία, την αφήνω στους άλλους, κάθομαι σε μια πολυθρόνα στη βεράντα της εξοχής και αναπολώ το βουνό και τη δροσιά του. Ναι, το ξέρω, εμμονή με το βουνό.

Το μεσημέρι χαζεύω περιοδικά μέχρι να με πάρει ο ύπνος, για λίγο, να πάρει τη ζαλάδα της ζέστης.
Οι βόλτες στην εξοχή κάποτε ήταν πιο αθώες, στα χωράφια, στη θάλασσα , άντε και σε κανένα κεντράκι, τώρα στις καφετέριες και το βράδυ στα clubs. Καθεμιά εποχή το στυλ της.

Κάποτε η γιαγιά μου νοσταλγούσε, τώρα, φαίνεται, ήρθε η σειρά μου να νοσταλγώ κι ας έχω ,ακόμη , ψωμιά για να γίνω γιαγιά.

Οθέλλο

2011-07-24T00:14:00.002+03:00

Οθέλλο και όχι Οθέλλος. Η παράσταση της 14ης Ιουλίου στο κηποθέατρο Παπάγου. Μαρκουλάκης-Κιμούλης. Σκηνοθέτες και πρωταγωνιστές. Μετάθεση του χρόνου πλοκής στο σήμερα. Πολλοί σκηνοθέτες το έκαναν. Άλλοι έπεισαν, άλλοι όχι. Εδώ δεν πείθει. Δεν έχει καλά μελετηθεί, τα σκηνικά είναι ακατανόητα μερικές φορές ή άστοχα και δεν βοηθούσαν καθόλου στην εξέλιξη (όπως η απεικόνιση των πλοίων σε στυλ παλαιού χάρτη στην αρχή ή οι σκηνές της Ν. Υόρκης σε μεταγενέστερη σκηνή ενώ το έργο δεν έχει μετατεθεί και τοπικά).

Η πρώτη μισή ώρα της παράστασης κυλούσε με τον κάθε ηθοποιό να λέει τις ατάκες του σα να ήταν μόνος στη σκηνή - με εξαίρεση τον Ιάγο-Μαρκουλάκη που έπρεπε να μονολογήσει- σα να μην έδενε το σύνολο, σα να μην είχε δουλευτεί.

Ο πατέρας της Δεισδαιμόνας ήταν η πρώτη απαγγελία που δεν έπεισε, οι αξιωματικοί το ίδιο καθώς και η μητέρα του Οθέλλου, η οποία επίσης έκανε απαγγελία. Γενικώς οι απαγγελίες ήταν τόσες πολλές ώστε να αναρωτιέσαι τι έκαναν οι πρωταγωνιστές-συνσκηνοθέτες.

Η απογοήτευση ήταν η Γωγώ Μπρέμπου για την οποία στην αρχή πίστεψα ότι είχε βραχνιάσει και δε μπορούσε να μιλήσει ενώ στη συνέχεια δε μπορούσα να πιστέψω την ακαμψία της φωνής της. Ναι, δεν είχε καλή άρθρωση αλλά δεν ήταν το βασικό πρόβλημα στην παράσταση. Ήταν το ότι δεν έπαιζε. Απήγγειλε. Κι αυτή.

Η Σμαράγδα Καρύδη προσπάθησε να στηρίξει το ρόλο της αλλά θα έπρεπε να τον δουλέψει πιο πολύ για να ξεφύγει από τους κωμικούς της ρόλους με τις κοσμικές προεκτάσεις.

Ο Μαρκουλάκης -Ιάγος πολύ καλός (όπως πάντα), ζούσε το ρόλο, ίσως να φάνηκε λίγο υπερβολικό το παίξιμο σε κάποιους αλλά το ζούσε. Έπαιζε βέβαια με την επίγνωση του φτασμένου καλού ηθοποιού που έχει άνεση με την υποκριτική.

Ο Οθέλλος-Κιμούλης στήριζε κι αυτός το ρόλο του, έπαιζε κι αυτός με την άνεση του πολύπειρου αλλά (ο Μαρκουλάκης τον έχει ξεπεράσει προ πολλού, ίσως γιατί δουλεύει πιο εσωτερικά τους ρόλους του), μπορούσε και καλύτερα, αν και μου δίνει την εντύπωση ότι δεν ασχολείται όσο πρέπει πλέον με τους θεατρικούς του ρόλους και ότι έχει παγιδευτεί στην υποκριτική της φωνασκίας (την οποία, ευτυχώς, δεν πολυεφάρμοσε στην παράσταση) και της εξωτερίκευσης. Στο σινεμά είναι σαφώς καλύτερος. Πάντως στην τελευταία σκηνή ήταν πολύ καλύτερος από ό,τι στις προηγούμενες.

Ο Μπουρδούμης ήταν ένας αδιάφορος Κάσιος, δεν ασχολήθηκε να αποδώσει τις πτυχές του ρόλου του και, προφανώς, οι σκηνοθέτες, του το επέτρεψαν. Γιατί άραγε?

Η σκηνοθετική γραμμή, έτσι τουλάχιστον όπως περιγράφεται στο κείμενο σκηνοθεσίας του προγράμματος, δεν αποδόθηκε στην παράσταση ή, εγώ τουλάχιστον, δεν κατάφερα να δω πώς τόνισαν την αντιπαράθεση του "θέλω" και του "έχω" του Οθέλλου. Δεν μπαίνω στη λογική να κρίνω το κατά πόσο τονίζει εκείνα που ο συγγραφέας ήθελε να τονίσει δεχόμενη το γεγονός ότι οι σκηνοθέτες το θεώρησαν ως διασκευή και άρα πιο μακριά από το αρχικό κείμενο και τις αρχικές προθέσεις του συγγραφέα.

Εν κατακλείδι η παράσταση χρειαζόταν πολλή δουλειά ακόμη , τόσο για να βρει το σκηνοθετικό της σημείο αναφοράς, όσο και για να δέσουν οι ηθοποιοί, να απαλειφθούν τα φαινόμενα απαγγελίας και να επιτραπεί στους ηθοποιούς να δείξουν τις ικανότητες τους.

Ακόμη δεν είμαι σίγουρη για τη χημεία Δεισδαιμόνας-Καρύδη και Κιμούλη-Οθέλλου (ίσως γιατί προσπαθώ να με πείσω ότι στην πραγματική ζωή η χημεία δεν είναι πάντα εμφανής) και θα ήθελα να δω αντιστροφή των δύο πρώτων ρόλων με Κιμούλη Ιάγο και Μαρκουλάκη Οθέλλο.

Στα όρη, στα ψηλά βουνά νο 2.

2011-07-19T13:10:00.000+03:00

Τριακόσιες και βάλε ήταν οι φετεινές φωτογραφίες από τα όρη, τα ψηλά βουνά. Δεν άντεξα να μη δείξω μία δόση ακόμη με εμβόλιμες κάποιες από την περσινή επίσκεψη. Αυτές είναι που δεν έχουν τόσο καλή ανάλυση όμως.

Λουλουδάκι φυσικό και άγριο, σαν ιβίσκος δε μοιάζει? Φωτογραφήθηκε στη Μοσιά Φενεού, Ιούλιος 2011.

Πέρυσι τα ίδια λουλούδια, λίγα χιλιόμετρα μακρύτερα, στην ωραία Γκούρα, έβγαιναν σε μπορντοροδοκόκκινο, αυτό θα πει ποικιλία του βουνού!

Και ανηφορίζουμε στη Μονή Αγίου Γεωργίου Φενεού. Εξωτερική άποψη με τον εξώστη.

Και ιδού και η εσωτερική αυλή. Ολάνθιστη.

Και μία καλλιτεχνική με το σήμαντρο.

Οι καλές οι φιλενάδες, που πάνε μαζί παντού.

...το ένα τ' άλογο θα είναι άσπρο...

...το άλλο τ' άλογο θα είναι μαύρο...

Η λίμνη Δόξα, όπως φαίνεται από το μοναστήρι.

Κι όπως φωτογραφήθηκε ένα απομεσήμερο του Αυγούστου 2010

Βρύση στον κάτω μαχαλά

Κι αυτή εδώ η βρύση κρύβεται πίσω από το αγιόκλημα και τ΄άλλα άγρια αναρριχητικά

Εξω απ' την Ταρσό, η Παναγία των Βράχων, όπως φαίνεται απ' το δρόμο

Ανηφορίζοντας το χωματόδρομο πάνω απ' τη Γκούρα, μόλις πάρεις τη στροφή, ο αέρας ψυχραίνει. Ιδού το οροπέδιο της Σκαφιδιάς. Τα άγρια άλογα ήταν κρυμμένα. Οι νεράϊδες βγαίνουν μόνο τη νύχτα.

Μήπως την ημέρα μένουν κοντά στα έλατα, κάτω απ' την κορυφή της Μεγάλης Ζήρειας, μεταμορφωμένες σε κωνικούς θάμνους?

Η λίμνη Δασίου. Δρακόλιμνη. Γεμίζει απ' τα χιόνια το χειμώνα, ξεραίνεται το καλοκαίρι.

Και γίνεται μονοπατάκι που πάει προς τα έλατα...

Δεν είναι θαύμα της φύσης το γαϊδουράγκαθο?

Το Στενό όπως φαίνεται από τη Γκούρα

Το πηγάδι στον ερημωμένο κήπο του αρχοντικού Οικονόμου-Γκούρα.

Και το αρχοντικό, όπως φαίνεται από τον κήπο.

Και το αρχοντικό Σαρλή ατενίζει από ψηλά.

Μου άρεσε η αντίθεση ανάμεσα στο ρετρό φανάρι και στον φθαρμένο τοίχο

Η εκκλησία των Αγίων Ταξιαρχών χτίστηκε το 1880 από τοπική πέτρα.

Και την καμαρώνω πίνοντας σπαστή σοκολάτα στου Μπεκιάρη, κάτω από τον ίσκιο της μουριάς.

Σε λίγο το φεγγάρι θα ανέβει στον ουρανό. Μόλις ξεπρόβαλλε πάνω απ' το βουνό.

Δυό ώρες και 170 χιλιόμετρα από την Αθήνα

2011-07-15T10:00:00.001+03:00

Αλογάκι βοσκάει δίπλα στη λίμνη Δόξα

Τα πήρα βέβαια τα όρη και τα βουνά. Για λίγες μέρες μόνο αλλά ήταν βάλσαμο σ' αυτήν την αίσθηση της ζέστης που περιβάλλει τα πάντα όταν το ελληνικό καλοκαίρι αρχίζει να σοβαρεύεται. Δροσιά ( μέχρι ζακετάκι έβαλα το βράδυ ), χλωρή φύση, ήλιος που δεν σε αρρωσταίνει, πράσινο να χαϊδεύει το μάτι. Και αυτήν την ησυχία, την χωρίς τουρίστες και κόσμο να μαζεύεται στη θάλασσα, πρωί και βράδυ.

Κόντρα στον ήλιο που μόλις φάνηκε από τα βουνά.

Τόσα χρόνια τα καλοκαίρια στη θάλασσα, θέλω και μια δόση βουνού, τη δροσιά του, την ησυχία του, την αγνότητα του.

Κι ελπίζω να το χαίρομαι για λίγο ακόμη γιατί εκεί πάνω, στη Ζήρεια, στην περιοχή του Φενεού, μέχρι πέρυσι, όλοι ονειρεύονταν να χτίσουν ξενώνες. Και ήδη έχουν χτιστεί αρκετοί. Αλλά η κρίση ακύρωσε τα όνειρα. Ήδη πωλούνται μερικοί. Ανεπιτυχώς μέχρι στιγμής.

Σαν κρεμαστό το μπαλκόνι ατενίζει τον κάμπο και πιο πέρα, τα βουνά.

Η Γκούρα στην ορεινή Κορινθία είναι το πιο όμορφο χωριό του οροπεδίου Φενεού. Έχει πιάσει το καλύτερο σημείο στη Ζήρεια, με πανοραμική θέα στον κάμπο του Φενεού και στο Χελμό απέναντι.

Το χωριό Φενεός ή Συβίστα, όπως φαίνεται από τη Γκούρα

Η είσοδος της αυλής του αρχοντικού Οικονόμου Γκούρα.

Το αρχοντικό Οικονόμου Γκούρα το πνίγει το πράσινο, ο χρόνος κι η εγκατάλειψη.

Η βλάστηση αγκαλιάζει τα πέτρινα σπίτια και κατεβαίνει στην πλατεία με τα αρχιτεκτονήματα της εκκλησίας των Αγίων Ταξιαρχών και του αρχοντικού Οικονόμου Γκούρα. Χωρίς να έχω καταγωγή από την περιοχή, οι συγκυρίες έτυχαν να την επισκέπτομαι κατά καιρούς από τα μικράτα μου.

Μια γωνιά στην πλατεία στη Γκούρα

Είναι μαγικό μέρος η ορεινή Κορινθία, Αρκαδία κατά τους αρχαίους, με ξεχωριστή χλωρίδα και πλούσια πανίδα. Γι αυτό και εντάσσεται στο δίκτυο Natura.

Γκούρα, η πλατεία το μεσημέρι.

Όλο το οροπέδιο Φενεού, με άγρια βλάστηση, πυκνά δάση ελάτης και οξυάς αλλά και ακακίας, που εναλλάσσονται με καλλιέργειες και περιβόλια, καστανιές, κερασιές και καρυδιές, ασκεί γοητεία, ιδίως με τα χωριά του να κρέμονται γύρω του, σαν κρεμασμένα στις πλαγιές των βουνών, της Ζήρειας και του Χελμού.

Η Μοσιά, το Μεσινό, η Γκούρα, το Στενό, η Ταρσός, ο Φενεός, (Συβίστα), η αρχαία Φενεός (Καλύβια), το Πανόραμα.
Με τα αξιοθέατα τους, τη λίμνη Δόξα, τη μονή Αγίου Γεωργίου Φενεού, την Παναγία των Βράχων, τη Σκαφιδιά, το σπήλαιο του Ερμή.

Ο Ερμής γεννήθηκε ανάμεσα σε τούτα τα δάση αλλά και ο Πάνας , ανάμεσα σε τούτα τα φυλλώματα έπαιζε το σουραύλι του και χόρευαν οι Νύμφες. Για να μην πούμε πως ο Ηρακλής στην περιοχή πέτυχε μερικούς από τους άθλους του, όπως αυτούς που αναφέρονται στις Στυμφαλίδες Όρνιθες και στο λιοντάρι της Νεμέας.

Στη Γκούρα, το καφενείο απέναντι από την εκκλησία

Καθώς ανηφορίζει ο δρόμος στον άνω μαχαλά της Γκούρας, ξεπροβάλλει το αρχοντικό Σαρλή.


Σπίτια του κάτω μαχαλά στη Γκούρα, πνιγμένα στο πράσινο

Δυό μέρες έκανα να συνηθίσω ξανά τη ζέστη της Αθήνας.

Δυσκολίες...

2011-07-07T08:53:00.000+03:00

Φρουτάκια, τα κυριολεκτούμενα.

Σέρνομαι μεταξύ προβλημάτων με τη σύνδεση μου, δουλειάς (που πάντα με θυμάται πριν τις διακοπές) και άλλων τινών τα οποία δεν είναι της παρούσης. Γι αυτό άλλωστε και η απουσία μου από τις αναρτήσεις.

Από το gr.photaki.com

Αλλά και σήμερα περίμενα μια ώρα - τρόπος του λέγειν- να κατέβει η σελίδα και να ανοίξει η σελίδα της ανάρτησης, οι δε φόρμες σχολίων στα ιστολόγια που παρακολουθώ, δεν κατεβαίνουν καν. Αυτά και μετά την αλλαγή του modem-router. Να δούμε τι άλλο θα δοκιμάσουμε τώρα πια που δεν ζούμε, (εγώ δηλαδή) χωρίς διαδίκτυο.

Κατά τ' άλλα, το κίνημα των αγανακτισμένων παρουσιάζει κάμψη και δοκιμάζεται η μαζικότητα του λόγω καλοκαιρινής ραστώνης και μετά τις ανταλλαγές φιλοφρονήσεων των ΜΑΤ και των διαμαρτυρομένων. Να ξέρετε, γι αυτούς είπε ο πρωθυπουργός ότι τα φαινόμενα βίας δεν γίνονται αποδεκτά από την πολιτεία και ότι η πολιτεία δε μπορεί να δεχτεί οργανωμένη ή και αυθόρμητη βία.

Τα ΜΑΤ εννοούσε. Ισως και το ποδόσφαιρο, αν και τώρα παίζουν τα στημένα παιχνίδια.

Από το exothema.com

Και όσο γι αυτό το "...ο λαός επικροτεί τις μεταρρυθμίσεις", ασχολίαστον. Ίσως νομίζει ότι πρωθυπουργεύει σε άλλη χώρα.

Όπως όλοι οι πολιτικοί συσπειρώθηκαν πίσω από την ιδέα του κοινοβουλευτισμού και της δημοκρατίας μετά τα επεισόδια εις βάρος βουλευτών.

Μα δεν κινδυνεύει ο κοινοβουλευτισμός, οι βουλευτές κινδυνεύουν. Το έλλειμμα δημοκρατίας όμως, συνήθως προέρχεται από το κράτος και το παρακράτος, εκεί πρέπει να ερευνηθεί το θέμα, αλλά, πάει, πέρασε κι αυτό, την επόμενη φορά.

Ίσως γι αυτό έσπευσε (έσπευσε, τρόπος του λέγειν), να αναγγείλει ο Πρόεδρος της Βουλής περικοπές και στον τιτάνιο προϋπολογισμό της Βουλής, στα αυτοκίνητα και στις αποζημιώσεις ανά επιτροπή. Ακουγόταν αρκετά τον τελευταίο καιρό ότι με τη συμμετοχή στις επιτροπές οι βουλευτές είχαν ισοφαρίσει τα κοψίματα στις αποζημιώσεις τους και ίσως και κερδίσει και κάτι παραπάνω. Φήμες.

Από το melissocosmos.gr

Η Εκκλησία όμως φυλά τη δική της περιουσία και θα την αξιοποιήσει για να κοινωνικό έργο. Κανένα αναπτυξιακό, τίποτα?

Μπα, δε βαριέσαι. Καλοκαίρι έχουμε, να κάνουμε καμιά βουτιά και όταν γυρίσουμε στην πόλη μαζί θα έχουν έρθει και τα ραβασάκια της οικονομικής πολιτικής. Ο ταμπλάς ακολουθεί. Τα υπογλώσσια από δίπλα.

Από το jadielisicous.blogspot.com

Ο επερχόμενος καύσωνας άλλωστε, θα τα κάψει όλα, θα τα τσουρουφλίσει, τα μυαλά θα κλουβιάνουν από τη ζέστη και τα πόδια με το ζόρι θα σέρνουν το σώμα μέχρι το νερό. Του ντους ή της θάλασσας, όπως μπορεί ο καθένας.

Καλό σαββατοκύριακο και θα ακολουθήσει ανάρτηση για τα βουνά τα οποία θα πάρω για να ξεφύγω.

Συλλογή Οικονόμου , δεύτερο μέρος

2011-06-23T14:25:00.001+03:00

Συλλογή Οικονόμου, β' μέρος. Το οποίο εκτίθεται ήδη από αρχές Μαΐου στη Δημοτική Πινακοθήκη του Μεταξουργείου.

Μοντερνιστές,αφηρημένη τέχνη, τρανταχτά ονόματα της ζωγραφικής τα οποία λειτουργούν ως κράχτης για την επίσκεψη, όπως και στο πρώτο μέρος, αλλά, μόλις αρχίσει η ξενάγηση τα ονόματα δεν έχουν πλέον σημασία, μόνο η ζωγραφική, όπως αυτή εξελίχθηκε και όπως δομήθηκε στη συλλογή.

Το δέσιμο των έργων είναι πολύ καλό, ανά ομάδες και σχολές. Ο χώρος της Πινακοθήκης είναι παράξενα κατάλληλος, μακρόστενος και φωτεινός, χωρίς περιττά στοιχεία. Η μετάβαση από το ένα κτίριο στο άλλο χαρίζει ένα μικρό διάλειμμα για επαφή με τον εξωτερικό κόσμο, έτσι για να γίνεται η αντιδιαστολή της πραγματικότητας γύρω μας με τις φαντασιώσεις των καλλιτεχνών.

Σχέδια του Ντ. Χόκνεϋ για εικονογράφηση ποιημάτων του Καβάφη

Με συγκίνηση όμως στέκομαι περήφανη στο τμήμα των αφηρημένων εξπρεσσιονιστών. Μπροστά σε έργα του Τσίγκου (πολύ δυνατά ) και του Θεόδωρου Στάμου, του Λευκαδίου καλλιτέχνη του ατέρμονου, μπροστά σε δύο πίνακες του με συμβολισμούς οι οποίοι ανάγονται σε τόπους αγαπημένους, στη Λευκάδα. Ο Στάμος απεχώρησε από τα εγκόσμια το 1997, μετά τη ζωή του στις Η.Π.Α., τη λαμπρή του καριέρα εκεί, μετά τη σύγκρουση του με το κατεστημένο των κριτικών τέχνης. Τα τελευταία είκοσι χρόνια της ζωής του είχε αποτραβηχτεί στη Λευκάδα όπου και πέθανε.

Θεοδ. Στάμος , Συλλογή Οικονόμου.

Δυστυχώς η καριέρα του επισκιάστηκε από την εμπλοκή του στο σκάνδαλο της κληρονομιάς Ρόθκο (κατηγορήθηκε ότι, ως συνεκτελεστής της διαθήκης του Ρόθκο, είχε πουλήσει πίνακες του εκλιπόντος ζωγράφου σε γκαλερί σε τιμές κάτω από την αξία των πινάκων. Όταν έχασε τη δίκη αποζημίωσε τους αντιδίκους του εκποιώντας το σπίτι του ) και δε μπόρεσε έκτοτε να φθάσει στο σημείο στο οποίο βρισκόταν πριν.

Θεοδ. Στάμος, Συλλογή Οικονόμου

Μετά το θάνατο του ωστόσο, οι γκαλερί τον θυμήθηκαν και επικεντρώθηκαν στη ζωγραφική του, της οποίας έργα χτυπήθηκαν σε υψηλές τιμές στις Η.Π.Α.

Ο όρος αφηρημένος εξπρεσσιονισμός είναι αμφισβητούμενος, ίσως να τον εξέφραζε περισσότερο ο όρος οξύθυμος που ήταν άλλωστε και η ονομασία της ομάδας των διαμαρτυρομένων ζωγράφων. Όμως ο τρόπος που χρησιμοποιεί το χρώμα, αλλού παχύ και αδιαφανές και αλλού λεπτό και ανάερο, οι αποχρώσεις του μπλε οι οποίες μας φέρνουν στο νου τη Λευκάδα, οι ζωηρές γραμμές, οι γεμάτες ένταση, όλα πάντα με έναν κοινό παρονομαστή, την απλότητα. Οι αναπαραστάσεις του ζωγράφου είναι πάντα απλές και μεγαλειώδεις, μέσα στο φως που γεννάται από το χρώμα τους. Οξύθυμος με την κυριολεκτική του έννοια, την οξύτητα του θυμικού , την ευκολία να ψυχανεμίζεται κανείς και να οδηγείται σε μονοπάτια έκφρασης μεγαλειώδους -και φωτεινής-απλότητας.

Από το δεύτερο μέρος της Συλλογής Οικονόμου επίσης βρήκα πιο ενδιαφέροντα πρόσωπα σε πίνακες, πορτραίτα, σε αντιδιαστολή με τα εκτεθειμένα στο πρώτο μέρος όπου κυριαρχούσαν πίνακες πιο σύνθετοι ως προς τη θεματική τους. Οι προσωπογραφίες τώρα πρέπει να είναι περισσότερες αλλά και οι πίνακες πιο ανθρωποκεντρικοί.
Η έκθεση είναι εξίσου χορταστική και απολαυστική όσο και το πρώτο μέρος. Οι ξεναγήσεις γίνονται κάθε Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη και Παρασκευή πρωί, στις 11.00 και ανά πτέρυγα της έκθεσης.
Καλή περιήγηση.

Πορτραίτο του Σοστακόβιτς.

Υ.Γ. Ζητώ συγγνώμη αλλά δεν ήταν δυνατόν να γράψω τα ονόματα των ζωγράφων όλων των πινάκων που φωτογράφησα γιατί δεν ήταν δυνατόν να γίνει η αντιστοίχιση ζωγράφου-πίνακα .

Sell the rights

2011-06-18T16:36:00.000+03:00

Ιδού δύο σχόλια σε άρθρο δημοσιογράφου του BBC σχετικά με το θέμα των ημερών, το ελληνικό χρέος.

Το φαντάζεστε, κάποιοι απάντησαν ότι αυτά που γράφουν οι σχολιαστές (είναι διαφορετικοί), είναι ridiculous! Ελλειψη χιούμορ, φοβήθηκαν ότι θα κατηγορούνταν ότι άφησαν κάτι τέτοιο αναπάντητο ή θεωρούν ότι δεν υπάρχει χώρος για χιούμορ στην κατάσταση μας?! Το χιούμορ δεν μας σώζει αλλά δίνει κουράγιο.

4 Hours ago

I’ve a suggestion: Perhaps they could sell the rights to use “Macedonia” to the Former Yugoslav Republic of Macedonia. Although, it really should include a vote in favor of EU membership for the Macedonians. Otherwise, it wouldn’t fetch much.
Maybe it’s time for a referendum; a clearly stated choice between insolvency or austerity.

4 Hours ago

@ Strange Thinker
I have an idea! How about the Greeks sell the rights of using the word Democracy, in the world? The word tragedy, the names of dozen of philosophers, or maybe Hollywood could give money to Greece for hundreds of movies it had produced because of greek history. Well we should show some respect when we refer to a whole nation-state.

Μετάφραση
1. Πριν 4 ώρες

Εχω μία πρόταση : Ισως (οι Ελληνες) θα μπορούσαν να πουλήσουν τα δικαιώματα χρήσης της (λέξης) "Μακεδονία" στην Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Ομως θα πρέπει να συμπεριλάβουν θετική ψήφο για εισδοχή στην Ευρ. Ενωση των Μακεδόνων. Αλλοιώς δεν ωφελεί και πολύ.
Ισως είναι ώρα για δημοψήφισμα, μια ξεκάθαρη δήλωση ανάμεσα στο αδιέξοδο ή στην αυστηρότητα.

2. Πριν 4 ώρες
Παράξενος Στοχαστής
Εχω μια ιδέα! Τι θα λέγατε αν οι Ελληνες πουλούσαν τα δικαιώματα χρήσης της λέξης Δημοκρατία στην ανθρωπότητα? Τη λέξη Τραγωδία, τα ονόματα δεκάδων φιλοσόφων, ή ίσως το Χόλλυγουντ θα μπορούσε να δώσει χρήματα στην Ελλάδα για εκατοντάδες ταινίες που έχουν γυριστεί με θέμα την ελληνική ιστορία (και μυθολογία,προσθέτω εγώ). Τελικά πρέπει να δείχνουμε λίγο σεβασμό όταν αναφερόμαστε σε κοτζάμ έθνος-κράτος.

Μη σας σοκάρει το "Μακεδόνες", "Macedonians". Για τους ευρωπαϊκούς λαούς που δεν είναι κοινωνοί των εθνικών μας ανησυχιών (όπως κι εμείς δεν είμαστε των δικών τους), είναι ο δόκιμος όρος.

Το φεγγάρι είναι κόκκινο

2011-06-15T11:11:00.000+03:00

Από το www.digital-camera.gr

Εν μέσω πανσελήνου και έκλειψης θα υποβληθεί στη Βουλή το Μεσοπρόθεσμο (έχουμε πια πνιγεί στην ορολογία, μη ... ) και όλοι μας, κυβερνώντες, βουλευτές, πλήθος των πλατειών, σεληνιασμένοι θα παραδοθούμε στην παραδοξολογία της εποχής.

Τα πρώτα δείγματα ότι οι βουλευτές άρχισαν να θυμούνται για ποιον εργάζονται και ποιος τους εκλέγει φάνηκαν ή άλλα είναι, άραγε, τα κίνητρα, εποχές που ζούμε, τι και ποιον να πιστέψουμε!

Η συνωμοσιολογία έχει χτυπήσει κόκκινο, η φημολογία επίσης, το αποτέλεσμα είναι ότι τη λέξη "πτώχευση" ή έστω "πιστωτικό γεγονός" τη συνηθίσαμε ήδη, άρα είναι πιο εύκολο να την ακούσουμε.

Το χειρότερο είναι ότι νοιώθουμε άβουλα όντα μπροστά στα τεκταινόμενα, η μόνη σοβαρή αντίδραση μέχρι τώρα είναι οι συγκεντρώσεις στις πλατείες κι αυτές με την έννοια ότι για πρώτη φορά είχαν τη δυναμική η οποία φάνηκε να αγγίζει βουλευτές (για τους κυβερνώντες θα δούμε). Αλλά δεν αρκεί. Πρέπει να αναπτυχθεί μια δυναμική η οποία να αγγίξει τους κυβερνώντες στην εγχώρια πολιτική showbiz αλλά και στην ευρωπαϊκή. Για την παγκόσμια δεν ξέρω τι να πω.

Γι αυτό επιβάλλεται να αποβληθεί ο μικροαστικός χαρακτήρας των συγκεντρώσεων, να ωριμάσει το κίνημα και να μπορέσει να επιλέξει τρόπους δράσης συντονισμένους με ακρίβεια, τόλμη και διορατικότητα. Φυσικά χρειάζεται χρόνος. Για το λόγο αυτό είναι πιθανό να ξεθυμάνει με την επέλευση οικονομικών εξελίξεων οι οποίες θα προκαλέσουν την προσοχή της καθεμιάς μονάδας στα ημέτερα της.

Red Moon, Dang Xuan Hoa, 1959, Vietnam.

Τι σύμπτωση! Και οι κυβερνώντες αυτό ζητούν, δηλ. να επικεντρωθούμε όχι στα ημέτερα αλλά στα κοινά (όπως εκείνοι τα εννοούν) και να θυσιασθούμε για το κοινό καλό. Όμως τα αμφίβολα αποτελέσματα και οι λανθασμένες συνταγές ακυρώνουν οποιαδήποτε ρητορική υπέρ του ζητήματος και, αφού δεν υπάρχει διαμορφωμένη εναλλακτική πρόταση, μέχρι να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα (αν ποτέ), από το να καταφύγουμε στην εσωστρέφεια, καλύτερα στην πλατεία να δούμε φεγγαράδα κόκκινη.

Όσο για την άμεση δημοκρατία, καλή η συζήτηση που έχει ξεκινήσει, ας ελπίσουμε να βγει και κάτι απ' αυτήν.

Όσοι δεν επισκεφτούμε απόψε το Εθνικό Αστεροσκοπείο και την Πνύκα για να δούμε το φεγγάρι, και την έκλειψη του, ας το καμαρώσουμε από τις πλατείες και από τις ταράτσες μας ενθυμούμενοι τα χρόνια που, σήμερα, μας φαίνεται ότι ήταν όλα πιο απλά.

Τραγούδια για το κόκκινο φεγγάρι υπάρχουν αρκετά. Αλλά έτσι απλό, a capella, μόνο με τη συνοδεία μιας κιθάρας, χωρίς ενορχηστρώσεις και λοιπά, μόνο αυτό.

Αφιερωμένα εξαιρετικά

2011-06-13T00:36:00.000+03:00

1. Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όποιον νομίζει ότι μαζί τα φάγαμε.

2. Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όποιον μας τα παίρνει...δανείζοντας.

3. Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλες τις δυναστείες.

Καλοκαίρι πια.

2011-06-09T22:59:00.000+03:00

Αρχίσαμε πλέον να το νοιώθουμε το καλοκαίρι, όσοι μένουμε στην πόλη. Ζέστες , ήλιος που βαράει, ενώ η θερμοκρασία εδώ στην πόλη είναι πιο ανοδική λόγω δόμησης, ασφάλτου και air conditions.

Όμως ιδού του Αγίου Πνεύματος, μετά θα αρχίσουν τα σαββατοκυριακάτικα μπάνια και τα τραγούδια σκαρφαλωμένοι στα ανοιχτά αυτοκίνητα των εκδρομών με τη Βλαχοπούλου να τραγουδά, το Βουτσά να φλερτάρει και τα όνειρα στο ξύπνιο μας.

Το Καλοκαίρι Εκείνο, Αυτό Το Καλοκαίρι, Τόσα Καλοκαίρια, Ενα Καλοκαίρι, Ενα Μεγάλο Φωτεινό Καλοκαίρι, Καλοκαίρι (Σαββόπουλος), Καλοκαίρι (Locomondo), Μια Αγάπη για το Καλοκαίρι, Το Καλοκαίρι Έφθασε, Έρωτες το Καλοκαίρι, Το Καλοκαίρι το Μορτάκι, Σε Περιμένω το Άλλο Καλοκαίρι, Το Καλοκαίρι θα 'ρθει, Καλοκαιρινά Ραντεβού, Το Καλοκαίρι Τώρα (ρεμπέτικο), Όλα τα Πήρε το Καλοκαίρι, Το Καλοκαίρι σαν θα 'ρθει, Μυρωδιά Καλοκαιριού, Κάνε το Χειμώνα Καλοκαίρι, Το Καλοκαιράκι.

Και η Λάσκαρη μπερδεύεται με τις Δυτικές Συνοικίες, ο Σειληνός χορεύει ακούγοντας το Δάκη, ενώ η Καραγιάννη κουνιέται στους ρυθμούς του Σαββόπουλου, του Παπακωνσταντίνου, των Locomondo.

Ο Cliff Richards σφυρίζει για τις Summer Holidays , ο Travolta χορεύει το Summer Nights ή μήπως τραγουδά η Marianne Faithfull για τις δικές της Summer Nights, o Joe Cocker τραγουδά Summer in the City, η Janis Joplin και η Mahalia Jackson τραγουδούν η καθεμιά το δικό της Summer Time και In the Summer Time, Girls in their Summer Clothes πίνουν Summer Wine. Ο Nat King Cole αναπολεί Those Lazy, Hazy, Crazy Days of Summer στο All Summer Long των Beach Boys

Οι Abba τραγουδούν το Our Last Summer μέσα σε μια Summer Night City και ο Jimmy Page συναγωνίζεται με τους Cure για ένα White Summer την Last Day of Summer.

Και όσο και να προσμένουμε τα δυσκοίλια δάνεια της αλλοδαπής, Καλοκαιράκι έχει η Καρδιά μου, όπως της υπέροχης Γιοβάνας, ή μήπως να περάσω το Summertime in Prague όπως η Ελλη Πασπαλά?
Οχι, με τέτοια ζέστη θα ευχηθώ ένα Summer Wind από τον Sinatra.

Φόβος και τρόμος

2011-06-03T11:31:00.001+03:00

Τρόμος, όχι απλός φόβος στους βουλευτές και στους κυβερνητικούς. Και οι δημοσιογράφοι των μεγάλων καναλιών από κοντά, σπεύδουν με ζήλο να καταδικάζουν τα περιστατικά βίας εις βάρος πολιτικών. Και εντυπωσιάζομαι, καλά κανείς από τους δημοσιογράφους αυτούς, που καταδικάζουν με μια κάποια αγωνία μήπως και φανεί ότι δεν συμπαρατάσσονται με το μέρος των πολιτικών, δεν βλέπει και την άλλη πλευρά, δεν αντιλαμβάνεται τον αναβρασμό, δεν νοιώθει την ανάγκη να μιλήσει για το σημείο στο οποίο έχουν έρθει οι πολίτες και ότι η συνεχιζόμενη αδιαφορία των πολιτικών έφθασε τα πράγματα εδώ?

Και κανείς πολιτικός, από αυτούς που υπήρξαν θύματα ή είναι υποψήφια θύματα προπηλακισμών και άλλων ακραίων εκδηλώσεων ...αγάπης, δεν αναφέρθηκε στην αγανάκτηση του κόσμου η οποία έχει φθάσει σε οριακή κατάσταση και ευνοεί τέτοια φαινόμενα. Μόνο για το συνάφι όλο νοιάστηκαν, έριξαν και ένα-κεκαλυμμένο- ανάθεμα στους συνήθεις υπόπτους, βλ. ΣΥΡΙΖΑ, και από πίσω, ουραγοί οι δημοσιογράφοι να υπηρετούν τους αδελφούς πολιτικούς.

Τα κρούσματα βίας τα οποία συνεχίζονται και ενθαρρύνονται γίνονται πάντα ανεξέλεγκτα, όπως τουλάχιστον έχει δείξει η ιστορική εμπειρία. Πρέπει να απομονώνονται, οπότε πάντα και καταπνίγονται.

Άκουσα χθες στην τηλεόραση διάφορους, μεταξύ άλλων και βουλευτή από εκείνους οι οποίοι βρίσκονταν στο δείπνο στην Κέρκυρα. Εξαγριωμένος ο κύριος βουλευτής δήλωνε με οργή σχεδόν ότι δεν είναι κλέφτης, δεν δέχεται να τον φωνάζουν κλέφτη, δεν έχει κλέψει και να πάνε να φωνάξουν κλέφτες αυτούς οι οποίοι έκλεψαν και μάλιστα να παραπεμφθούν στη δικαιοσύνη και ότι όλοι εκεί οι βουλευτές προσπαθούσαν να ευεργετήσουν τη χώρα πείθοντας τους αλλοδαπούς συναδέλφους τους για τους κινδύνους της λαθρομετανάστευσης και άλλα τινά. Οι οποίοι αλλοδαποί συνάδελφοι σχημάτισαν τη χειρίστη άποψη.

Τι μας λέτε δηλαδή κε βουλευτά ? Ότι δεν είστε κλέφτης, αυτό δεν είναι θέσφατο, εσείς το λέτε και ελέγχεται. Και δε μπορείτε να θεωρείται εαυτόν εξαιρούμενο από τη συνολική ευθύνη της νομοθετικής και κυβερνητικής εξουσίας στην οποία ανήκετε (και βάζω και τις δύο εξουσίες γιατί εμπλέκονται και διαπλέκονται), τόσο γιατί υπάρχει συνολική ευθύνη πολιτικών όσο και γιατί, ειδικότερα στο βουλευτικό σώμα, πράττουν όλοι συντεχνιακά και ποτέ δεν αίρουν ασυλία βουλευτών , όσο κι αν έχουν αυξηθεί οι υποσχέσεις ότι δρομολογείται. Κατανοώ το θυμό ο οποίος σας παρασύρει όταν βρίσκεστε στη μέση μιας επίθεσης αλλά γιατί εσείς αντί να αυτοθυματοποιείστε, δεν κατανοείτε, αγνοώντας επιδεικτικά τα αίτια και να επικεντρώνεστε στο συγκυριακό αποτέλεσμα και στην έκταση και μόνο που αφορά εσάς, δηλ. μία μόνο πτυχή του θέματος? Δεν έρχεστε έτσι σε αντίθεση με τους εκλέκτορες σας? Την οργή των οποίων αγνοείτε και τους μαλώνετε , μέσω τηλεόρασης, κουνώντας τους το χέρι σαν κακά παιδιά που είναι? Το θυμό του λαού που εκπροσωπείτε και την πιθανότητα ο παρατεταμένος αυτός θυμός να οδηγήσει σε πιο εντατικά τέτοια φαινόμενα?

Ποιος θα δείξει την ψυχραιμία, τη σωφροσύνη και την ωριμότητα που χρειάζεται, ποιος από τους σκληρά δοκιμαζόμενους πολιτικούς θα δείξει ότι στη συγκυρία αυτή δεν επικεντρώνεται μόνο στον εαυτό του και στα θιγόμενα συμφέροντα του αλλά και στα θιγόμενα συμφέροντα της βάσης που τον εκλέγει? Ποιος θα κατανοήσει ότι με τη στάση τους αυτή ρίχνουν κι άλλο λάδι στη φωτιά και οι εκρήξεις βίας θα πολλαπλασιαστούν ως ακραία έκφραση αποδοκιμασίας και οργής των πολιτών?

Το δια ταύτα είναι όχι εάν έχουν δίκιο οι πολιτικοί που αποδοκιμάζουν τους προπηλακισμούς, δίκιο έχουν, αλλά ο τρόπος με τον οποίο το κάνουν και ο λόγος για τον οποίο το κάνουν. Το κάνουν με αλλαζονεία και εγωκεντρισμό , το κάνουν γιατί νοιώθουν ότι αδικούνται , λες και δεν έχουν οι ίδιοι αδικήσει τον κόσμο τους αφού δεν πάλεψαν γι αυτόν. Εξακολουθούν και παλεύουν μόνο για τα κεκτημένα τους , τα προσωπικά δικά τους και της συντεχνίας τους.

Monopoly χωρίς τέλος

2011-05-30T22:49:00.000+03:00

Σύμβολα των Chetniks

Πολλά τα θέματα μας στο εσωτερικό αλλά και πολύ θολό το τοπίο εν ημίν αλλά και πέριξ ημών. Αναδιάρθρωση, κούρεμα, συναίνεση, επιστροφή στη δραχμή, πολιτική κόπωση, αλλοδαποί φοροεισπράκτορες, 5η δόση, όλα έχουν μπει σε μία ευρωπαϊκή Monopoly της οποίας οι παίκτες παίζουν ανάλογα με τις επιδιώξεις τους και τα πολιτικά τους παιχνίδια.

Τι βιβλίο θα γίνει μετά από κάποιες δεκαετίες, όχι πολιτικής ανάλυσης, αλλά είτε από εκείνα του στυλ "απομνημονεύματα πολιτικού παράγοντα" σε αμερικάνικο στυλ, σαν αυτά του Χόλμπρουκ, είτε του στυλ SAS και άλλα κατασκοπευτικά, γεμάτα από παρασκήνιο και σασπένς.

Ελληνες εθελοντές με το είδωλο τους

Τέτοιου είδους βιβλίο μου θυμίζει η -επιτέλους!- σύλληψη του Μλάντιτς, του πάλαι ποτέ πανίσχυρου Σερβοβόσνιου στρατηγού. Βεβαίως, μετά τη σύλληψη του Κάρατζιτς, ήταν θέμα χρόνου και η δική του σύλληψη καθώς, με τον τρόπο αυτό, φαίνεται η πρόθεση της Σερβίας να ξεφύγει από την απομόνωση και να συγχρονιστεί με τη διεθνή κοινότητα.

Σήμερα όλα τα ΜΜΕ στην Ελλάδα μιλούν για τη σφαγή στη Σρεμπρένιτσα ενώ 15 χρόνια πριν, τα ίδια ΜΜΕ εκθείαζαν τον Μλάντιτς, έλληνες εθελοντές πολεμούσαν στο πλάϊ του και στο πλαϊ παραστρατιωτικών και ελληνικές ΜΚΟ τον στήριζαν και του ζητούσαν να τους υποδείξει πληθυσμούς για ανθρωπιστική παρέμβαση. Χωρίς καμία διάθεση αυτοκριτικής από την ελληνική πλευρά για τις ενέργειες τους, τότε, Κάρατζιτς και Μλάντιτς, ήταν φίλοι μας αφού ήταν σερβικής καταγωγής. Κι εκείνοι έπαιζαν τη δική τους Monopoly εκεί και αρχηγός ήταν ο Μιλόσεβιτς.

Σύμβολα των Ustashi

Τσέτνικ και Ούστασι, τα εθνικιστικά τάγματα-συνεργάτες των ναζί, ξαναγεννήθηκαν μέσα από τις εθνικιστικές κορώνες του Μιλόσεβιτς, ο οποίος, για να καλύψει τα σκάνδαλα του και για να αναρριχηθεί στην εξουσία, πάτησε πάνω στο σερβικό εθνικισμό. Κι αυτός ο εθνικισμός δεν ήθελε πολύ για να ξυπνήσει και για να αρχίσει να παίρνει κεφάλια μαζί με τον κροατικό εθνικισμό.

Από το 2000, όταν δολοφονήθηκε ο παραστρατιωτικός Αρκάν στο λόμπυ ξενοδοχείου στο Βελιγράδι, από το 2003, όταν δολοφονήθηκε ο τότε πρωθυπουργός της Σερβίας Ζόραν Τζίτζιτς ο οποίος ήταν προσανατολισμένος στην ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, μέχρι σήμερα, η Σερβία φαίνεται να έχει ωριμάσει και να μην αφήνει πια να εκτρέφονται παρακρατικές δυνάμεις που σκοτώνουν όποιους φοβούνται οι αρχηγοί της Μονόπολης.

Αφίσα της ταινίας "The Chetniks" του 1943.

Αντιθέτως, στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη τα πράγματα δεν δείχνουν πολύ καλά. Το Ντέϊτον επέβαλε τη θέσπιση ενός κράτους του οποίου η ενότητα ράφτηκε κατά παραγγελία στηριζόμενη στην αναγκαστικού ελιγμού Ομοσπονδία που είχαν κάνει οι Βοσνιοκροάτες (Bosnian Kroats) με τους Βοσνιομουσουλμάνους (Bosniacs) και στην οντότητα της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας (Republika Srpska) των Βοσνιοσέρβων, οι οποίες εκλήθησαν να φτιάξουν κράτος και να συγκυβερνήσουν έχοντας και εσωτερικό σύνορο μεταξύ τους (την Inter-Entity Boundary Line!), έχοντας τρεις κυβερνήσεις, μία για κάθε εθνότητα και μία τριμελή κεντρική. Σήμερα θεωρείται πρόοδος ότι η ιδιότυπη αυτή εσωτερική συνοριακή γραμμή δεν φυλάσσεται και δεν γίνεται έλεγχος!

Οι δε Σέρβοι της Βοσνίας, περιμένουν τη στιγμή που θα ενωθούν με τη Σερβία και αντιστοίχως οι Κροάτες της Κροατίας με τη μητέρα Κροατία. Φρούδες ελπίδες καθώς , ακόμη και σήμερα, μετά τις εθνικές εκκαθαρίσεις και τις σφαγές του πολέμου, εξακολουθεί να υπάρχει διασπορά μουσουλμανικών πληθυσμών, κυρίως ανά θύλακες. Αν γίνουν οι ενώσεις με τις μητέρες-πατρίδες, οι εξισλαμισμένοι Σλάβοι που σήμερα λέγονται Bosniacs (σε αντιπαραβολή με το Bosnians, το οποίο δηλώνει το Βόσνιο υπήκοο ανεξαρτήτως εθνότητας), θα παραμείνουν μετέωροι. Ιδού γιατί υπάρχει ακόμη πολύς δρόμος για το βοσνιακό εν μέσω ονείρων για Oύστασι και Τσέτνικ. Και οι μνήμες είναι ζωντανές και ξυπνάνε κάθε που ακούγεται ένα όνομα εγκληματία πολέμου, κάθε που ακούγεται μία πόλη που κάηκε, ένας ομαδικός τάφος που ανακαλύφτηκε, μία νάρκη που έσκασε.

Η πόλη του Bihac, μουσουλμανικός θύλακας.

Ασθμαίνον και υπερτοφικό μη ιστορικό κέντρο

2011-05-22T23:12:00.000+03:00

Το ιστορικό κέντρο πεθαίνει, γεμίζει από εγκληματικότητα, ηθοποιοί και λοιποί κάτοικοι βγαίνουν στην τηλεόραση να διηγηθούν περιστατικά και όλοι μιλούν για διάσωση του ιστορικού κέντρου. Διάσωση από τι ακριβώς? Και μόνο το ιστορικό κέντρο έχει πρόβλημα, με το μη ιστορικό τι γίνεται?

Αθηνά Παλλάδα, Gustav Klimt

Σήμερα στην Πατησίων, από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο μέχρι την Κολιάτσου, στα πεζοδρόμια ήταν απλωμένα πανιά με κάθε λογής αντικείμενα προς πώληση. Αναρωτιέμαι πόσα απ' αυτά ήταν ψαρεμένα
απ' τους κάδους σκουπιδιών στους οποίους σκάβουν με επιμέλεια όλες τις ώρες της ημέρας ρακοσυλλέκτες.

Σήμερα γύρω από τους κάδους απορριμάτων τριών διαδοχικών τετραγώνων υπήρχαν μεγάλα αντικείμενα, στρώματα, ντουλάπια, παλιές πόρτες,παλιές καρέκλες.

Σήμερα, δίπλα από άλλους κάδους απορριμάτων υπήρχαν σκόρπια σκουπίδια, λες και είχαν ξεσκίσει οι γάτες τις σακούλες με τα σκουπίδια.

Πριν λίγες ημέρες άκουσα το Δήμαρχο Αθηναίων να προαναγγέλλει διάφορους φορείς αρωγής οι οποίοι θα εγκατασταθούν στα Πατήσια, όπου ήδη υπάρχει ένας ξενώνας αστέγων. Κάδος απορριμάτων τα Πατήσια, στα οποία γεννήθηκα και μεγάλωσα.

Σε λίγες ημέρες, όπως κάθε εβδομάδα, έξω από το πατρικό μου στα Πατήσια, θα στρατοπεδεύσουν αθίγγανοι και άλλοι, λίγο πιο πέρα από τη λαϊκή, οι οποίοι θα πωλούν τα εμπορεύματα τους. Φεύγοντας, θα αφήσουν πίσω τους σκουπίδια τα οποία θα στολίζουν το δρόμο για μέρες.

Πολλή κουβέντα γίνεται για την ανάπλαση του κέντρου της Αθήνας. Ανάπλαση γίνεται στο Μεταξουργείο, στον Κεραμεικό, στην Πειραιώς, σε όλες τις περιοχές του κέντρου όπου ανακάλυψαν οι επαγγελματίες της εκμετάλλευσης γης ότι υπάρχουν ελεύθεροι χώροι, αρχαιολογικά ευρήματα και άλλα σημεία αναφοράς άρα και προοπτικές.

Κατάλοιπο της αστυφιλίας ακόμα τη δεκαετία '80 και αρχές '90 οι περιοχές της Κυψέλης, των Πατησίων, του Αγίου Παντελεήμονα και της πλατείας Βικτωρίας δεν είχαν ξεπέσει ακόμη αλλά η μοίρα τους στη συνέχεια θα ήταν αντιστρόφως ανάλογη με αυτές τις οποίες οι μικροαστοί και αστοί Αθηναίοι των μεταλοπεμικών χρόνων σνόμπαραν: Θησείο, Μεταξουργείο, Κεραμεικός, Ταύρος, Πετράλωνα, Γκάζι, Ψυρρή. Ακόμη και το αστικό και κάτω από την Ακρόπολη Κουκάκι δεν ακουγόταν όπως η από τη δεκαετία του ' 70 ήδη κορεσμένη Πατησίων και οι πέριξ αυτής περιοχές.

Στο υπερκορεσμένο και πνέον τα λοίσθια μη ιστορικό κέντρο τι θα αναπλάσουν, το τσιμέντο που είχε καλύψει τα πάντα ήδη από το 1970? Τι προοπτικές έχουν αυτές οι περιοχές με τα υπόγεια και από ένα Ασιάτη σε κάθε κάδο να ψάχνει το επόμενο εμπόρευμα που θα πουλήσει ? Γενικεύσεις? Ίσως. Αλλά η κατάσταση είναι γενικώς έτσι.

Εργα πνοής, ιδρύματα, πολιτιστικές δραστηριότητες χρειάζεται το ταλαίπωρο μη ιστορικό κέντρο για να εξισορροπήσει - σε ένα βαθμό, μη γελιόμαστε - τις προοπτικές των πρώην υποβαθμισμένων και ,επιτέλους, δικαιωμένων περοχών του ιστορικού κέντρου. Θετικότατο, πλην όμως μεμονωμένο,και τυχαίο, παράδειγμα η βιβλιοθήκη του Θεατρικού Μουσείου η οποία στεγάζεται στην πλατεία Καλλιγά.

Και για να θυμηθούμε πώς ήταν η Αθήνα τη νύχτα πριν από δεκαετίες.

Μες στο Μουσείο

2011-05-18T09:15:00.000+03:00

Χωρίς πολλά λόγια ας απολαύσουμε απόψε μαζί με το φεγγάρι τη νύχτα Μουσείων, ας ξεχυθούμε στους δρόμους μιας Αθήνας που δεν τη φοβόμαστε κι ας περπατησουμε μπροστά από τα έργα, τους διαλόγους, τα ιστορήματα. Ας γίνουμε λιλλιπούτειοι τραγουδώντας μες στο μουσείο.

Η Α.Μ. ο Βασιλεύς των Ελλήνων.

2011-05-14T08:35:00.000+03:00

Εχουμε χάσει τον Βασιλέα των Ελλήνων και αναζητείται. Παρακαλώ όποιος γνωρίζει κάτι, ας τηλεφωνήσει στο ανωτέρω της αφίσας τηλέφωνο, στη... γκαρσονιέρα φυσικά!

Σημ. Η παρούσα ανάρτηση δεν έχει σκοπό να θίξει τον Κωνσταντίνο, πρώην βασιλέα της Ελλάδας , ως ιστορικό πρόσωπο, ούτε και τους εναπομείναντες υποστηρικτές του αλλά απορεί : Αυτοί που αναρτούν το είδωλο τους στις κολόνες της Αχαρνών, μαζί με ενοικιαστήρια, τι κάνουν, τον τιμούν έτσι?

Ηπείρου και Πατησίων

2011-05-11T21:18:00.000+03:00

Όταν άκουσα για το συμβάν στην Πλατεία Βικτωρίας πάγωσα. Αν δεν είναι αυτό τραγική ειρωνεία, τότε τι είναι? Αντάξιο αρχαίας τραγωδίας. Χάνεται η ζωή του πατέρα όταν έρχεται στη ζωή το παιδί. Μόνο που λείπει ο από μηχανής θεός να δώσει τη λύση στην Ευριπίδεια πλοκή. Στις μέρες μας οι θεοί δεν είναι πια αθάνατοι.

Η οδός Πατησίων, Σπ. Βασιλείου.

Απ' την άλλη βλέποντας την αντίδραση των κατοίκων της περιοχής, αρχικά σκέφτηκα ότι καταδικάζουν χωρίς να γνωρίζουν, χωρίς να κατανοούν, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους τις παραμέτρους. Ωστόσο κάτι κλώτσαγε μέσα μου. Από τη μία, κατανοούσα, συναισθηματικά, την αντίδραση των κατοίκων, από την άλλη αντιδρούσα, με τη λογική, στη διαμαρτυρία τους για τους μετανάστες.

Τελικά ποιος έχει δίκιο? Κανείς ? Όλοι? Η αλήθεια είναι στις γκρίζες ζώνες των δρόμων και των πεζοδρομίων του παρά την Πατησίων κέντρου.

Κάποτε καλές περιοχές, φαίνεται από τις αρχοντικές πολυκατοικίες και τις πλατείες, το έχουμε δει στις ελληνικές ταινίες, όπου , ως ευτυχές τέλος, ο Βέγγος εγκαθιστούσε τη σύζυγο στο ρετιρέ της πλατείας Κολιάτσου (Θα σε κάνω βασίλισσα).

Η σημερινή πραγματικότητα όμως είναι σκληρή. Οι περιοχές που ακολουθούν την Πατησίων μέχρι τη Γαλατσίου είναι σήμερα γκέτο και αυτό, πέρα από οποιοδήποτε ρατσισμό, δημιουργεί πλείστα προβλήματα σε όλους τους κατοίκους, αλλοδαπούς και ημεδαπούς, που θέλουν να ζήσουν ήρεμα.

Η κρίση φέρνει φτώχεια και η φτώχεια εξαθλίωση και εγκληματικότητα, παγκόσμιος και απόλυτος κανόνας. Ρατσισμός ή όχι, το γκέτο είναι γεγονός.

Για να δούμε τι θα κάνουν γι αυτές τις περιοχές οι μελέτες και οι υλοποιήσεις τους, γι αυτές τις περιοχές που έχουν μόνο τσιμέντο και καθόλου προοπτικές.

Ημέρα της Ευρώπης

2011-05-07T22:37:00.000+03:00

Η Ευρώπη, 1588, Σεμπάστιαν Μύνστερ.

Ένας ταύρος κάποτε, με την ψυχή και το πονηρό μυαλό του ερωτύλου Δία, πόθησε μια όμορφη πριγκίπισσα των Φοινίκων, την Ευρώπη, την απήγαγε και την πήγε στην Κρήτη.

Ήταν αδελφή της Ασίας η Ευρώπη, όπως την ήθελε ο Ησίοδος? Ήταν κόρη του Ωκεανού?
Πάντως οι αρχαίες ελληνικές αναφορές συγκλίνουν ότι η Ευρώπη ερχόταν από την Ασία. Ευρασία. Μία ήπειρος. Η οποία χωρίστηκε σε δύο, στην Ασία και στην Ευρώπη. Αλλά τα σύνορα τους, ακόμη και σήμερα είναι ρευστά.
Κατά τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, τα σύνορα της Ευρώπης φθάνουν μέχρι την Κίνα και όχι μέχρι τα Ουράλια όρη, όπως είναι και γεωγραφικά δεκτό.
Αλλά αν αυτό γίνεται για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας και διεύρυνσης του Οργανισμού, υπάρχουν κι άλλοι διεθνείς οργανισμοί οι οποίοι διευρύνουν τα ευρωπαϊκά τους όρια. Το Συμβούλιο της Ευρώπης έχει ως σύνθημα "47 χώρες, 1 Ευρώπη". Μέλος του είναι και η Ρωσσία.
Αν δούμε τα παραπάνω στο πρίσμα προσπάθειας δημιουργίας μιας κοινής ευρωπαϊκής κουλτούρας ή ενσωμάτωσης της σε ένα νομικό μόρφωμα, τότε ο πλέον γνωστός, δραστήριος και προβεβλημένος ευρωπαϊκός οργανισμός, η Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι η σημαντικότερη προσπάθεια ανάδειξης μιας ευρωπαϊκής ενότητας, μετά τον Καρλομάγνο και το βασίλειο των Φράγκων.

Η σημερινή Ευρώπη γιορτάζει την ημέρα της στις 9 Μαΐου, την επέτειο που το 1950, ο υπουργός εξωτερικών της Γαλλίας, ο Robert Schuman, διεκήρυξε την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης Άνθρακα και Χάλυβα. Επτά χρόνια αργότερα η Ένωση αυτή μετατράπηκε στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα. Τριάντα τρία χρόνια μετά σε Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι εξελίξεις που σηματοδότησαν τις αλλαγές στις συνθήκες διατηρούν πάντα τον οικονομοκεντρικό τους χαρακτήρα. Όσο κι αν θέλησε κάποιες φορές η Ε.Ε. να δημιουργήσει ουσιαστική κοινή εξωτερική ή αμυντική πολιτική, τα αποτελέσματα είναι ισχνά.

Η αρπαγή της Ευρώπης, Φερνάντο Μποτέρο

Αντί να προσδώσει στην πορεία της ένα όραμα, αναμασά, επετειακά, τα οράματα του Σουμάν και του Μονέ. Η συγκρότηση της απειλείται εκ των έσω.
Ακόμα και στο οικονομικό πεδίο, οι κοινοτικές πολιτικές τίθενται υπό αμφισβήτηση, καθώς και η ενότητα της Ε.Ε., η οποία δοκιμάζεται με την κρίση της αφεντιάς μας, της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας και των άλλων που έρχονται.
Όλα αυτά η Ε.Ε. δε μπορεί να τα αγνοήσει γιατί απειλούν την ενότητα της. Ίσως πρέπει να ανατρέξουμε δεκαετίες πριν, όταν η Ε.Ο.Κ. άνοιγε τον πυρήνα των ιδρυτικών μελών της και δεχόταν άλλα, λιγότερο ισχυρά κράτη. Ίσως πρέπει να σταματήσουμε αργότερα στις συνθήκες και στους όρους που οδήγησαν στην Νομισματική Ένωση. Ίσως στον έλεγχο που έγινε από τους τεχνοκράτες της Ε.Ε. στα οικονομικά των κρατών, ιδίως όταν αυτοί είχαν και ρόλο επιτηρητών (βλ. Ελλάδα επί υπουργίας οικονομικών Αλογοσκούφη).
Το ζήτημα είναι ότι ποτέ δε γίνεται λόγος για τα λάθη στο πρόγραμμα της Ε.Ε. παρά μόνο για τα λάθη στο πρόγραμμα των (λιγότερο ισχυρών) μελών της.
Η κρίση που περνά σήμερα η Ε.Ε. είναι σημαντική και ίσως φθάνει και στην αποδόμηση της. Ο χρόνος θα δείξει.
Το Συμβούλιο της Ευρώπης, ως εναλλακτικός ευρωπαϊκός οργανισμός είναι προσανατολισμένο στην ανάπτυξη μιας κοινής κουλτούρας αλλά δεν έχει την οικονομική δύναμη της Ε.Ε. και τις δυνατότητες της. Και για υτό δεν υφίσταται και ανάλογη κρίση. Κατά τι παλαιότερο, το Συμβούλιο της Ευρώπης υιοθέτησε πρώτο ως ευρωπαϊκό ύμνο την Ωδή στη Χαρά από την Ενάτη Συμφωνία του Μπετόβεν για να την υιοθετήσει στη συνέχεια και η Ε.Ε. Το ίδιο είχε γίνει με τη μπλε σημαία με τα κίτρινα αστέρια. Ωστόσο το Συμβούλιο της Ευρώπης γιορτάζει τη δική του Ημέρα της Ευρώπης στις 5 Μαΐου.

Τίτλοι Τέλους: Θανάσης Βέγγος

2011-05-03T21:40:00.000+03:00

Επί μήνες στην εντατική. Ολοι ψυχανεμιζόμασταν ότι μπορεί και να ήταν μοιραία η νοσηλεία αυτή.

Ο αεικίνητος Βέγγος τόσον καιρό ακίνητος, στον αποστειρωμένο θάλαμο νοσοκομείου, χωρίς τα μοτοσακό του, τα τρίκυκλα του, τα άκρα του να κινούνται αενάως, σε γρήγορο ρυθμό, να τινάζεται και να κάνει γκριμάτσες νευρικές επειδή έπρεπε κάτι επάνω του να κινείται.

Πριν λίγες μέρες ο Navarino-s του Rear Window (http://therearwindowproject.blogspot.com/2011/04/blog-post_29.html) είχε ανάρτηση για το Θανάση Βέγγο. Σημαδιακό. Υμνησε τον ηθοποιό πριν φύγει, απέδωσε τιμές.

Βέγγος, από μόνος του σχολή στον κινηματογράφο.

Βέγγος, από μόνος του άνθρωπος-ορχήστρα.

Βέγγος, χαρακτήρες καρικατουρίστικοι στις κωμωδίες και αισθαντικοί στα-λίγα- μη κωμικά έργα του.

Βέγγος, ηθοποιός για όλους τους ανθρώπους, όλες τις εποχές.

Το απόγευμα η ΕΤ1 έδειξε το "Ψηλά τα χέρια Χίτλερ" με τον επίσης αείμνηστο Βασίλη Διαμαντόπουλο.

Συλλογή Οικονόμου, Α΄ Μέρος

2011-04-28T12:29:00.000+03:00

Μεγάλη Τετάρτη πρωί. Νοιώθω ανακουφισμένη, ξαλαφρωμένη γιατί τελείωσε η επί δύο ημέρες διαδικασία της φορολογικής δήλωσης μέσω taxis κι αυτό το αναθεματισμένο το site, παρ' όλες τις διαβεβαιώσεις των παραγόντων του αρμοδίου υπουργείου, κόλλαγε, δεν δεχόταν εντολές, με πέταξε έξω άπειρες φορές και άλλα ευτράπελα και νευροσπαστικά ών ουκ έστι αριθμός.

Μεγάλη Δευτέρα και Μεγάλη Τρίτη τις πέρασα στην οθόνη μπροστά, αγχωμένη, πελαγωμένη. Σε λογιστή? Όχι, βέβαια, όσο μπορώ και μου επιτρέπεται, θέλω να έχω την αποκλειστική ευθύνη και να μην καταφεύγω στις υπηρεσίες άλλων. Ιδιοτροπίες.

Οπότε Μεγάλη Τετάρτη πρωί, απολαμβάνοντας ακόμη την αίσθηση ανακούφισης που ένοιωθα και καθώς θα έφευγα την επομένη για το Πάσχα, τραβάω ξανά για την πλατεία Αυδή, στη Δημοτική Πινακοθήκη. Συλλογή Οικονόμου. Πού είχα πάει τις προάλλες μετά το Μπενάκη αλλά το είχα βρει κλειστό το μαγαζί? Ε, ξαναπήγα το Σάββατο του Λαζάρου με την Ιφιγένεια και πολύ το ευχαριστηθήκαμε και οι δύο.

Έτσι επιστρέφω Μεγάλη Τετάρτη πρωί για να ξαναδώ την έκθεση με ξενάγηση αυτή τη φορά καθώς πάντα οι ξεναγήσεις κάνουν την έκθεση πιο ενδιαφέρουσα. Και ακόμη πιο ενδιαφέρουσα την έκανε το γεγονός ότι είχα ήδη μια ιδέα από τους πίνακες κι έτσι καταλάβαινα καλύτερα αυτά που έλεγε η ξεναγός. Η ξενάγηση ήταν αρκετά ικανοποιητική, αν και νομίζω ότι θα έπρεπε να δοθεί μεγαλύτερη βαρύτητα στο κομμάτι του μοντερνισμού που είναι άλλωστε και το πιο αξιόλογο. Το πρώτο κομμάτι άλλωστε ήταν μια γνωριμία, αρκετά αποσπασματική, με κάποιους πίνακες. Η αναφορά στο πλαίσιο στο οποίο δημιουργήθηκαν τα έργα, ήταν για το μέρος της ξενάγησης που αφορούσε στους πιο "κλασσικούς" επίσης αποσπασματική και θα μπορούσε να ήταν πιο ολοκληρωμένη.

Εν τούτοις η συλλογή του Γιώργου Οικονόμου, της οποίας το δεύτερο μέρος θα αρχίσει να εκτίθεται στη Δημοτική Πινακοθήκη από τις 05/05, είναι εξαιρετικά αξιόλογη.

Κατ' αρχάς η αίσθηση ότι σε μία ιδιωτική συλλογή κι όχι σε ένα μουσείο, συνυπάρχουν έργα πολύ γνωστών καλλιτεχνών, τα οποία δεν είναι τα μεγάλα έργα των μεγάλων Πινακοθηκών αλλά έργα που έγιναν σαν σπουδές για κάτι μεγαλύτερο ή από μια παρόρμηση. Ο Πικάσσο συμμετέχει με σχέδια του, ο Γκωγκέν, ο Κίρχνερ, ο Σίλε, ο Ντυφύ, ο Ντε Κούνινγκ, ο Μαγκρίτ, ο Γουόρχολ, ο Μοντιλιάνι, o Ντυσάν, ο Ρουσσώ, ο Ντελακρουά με μια τίγρη του, ο Μπουζιάνης, ο Φρόϋντ, ο Γύζης , ο Μουρ και πολλοί ακόμη.

Πραγματικά εντυπωσιακή συλλογή που επιτρέπει στον επισκέπτη της να θαυμάσει, σε μικρότερη κλίμακα, αφού δεν υπάρχει εξαντλητική έκθεση κάθε σχολής, πράγμα αποδεκτό αφού η κλίμακα δεν είναι μουσειακή, έργα αξιόλογων δημιουργών, τηρουμένων, πάντα, των αναλογιών. Το γεγονός ότι τα έργα αυτά βρίσκονται σε ένα λιτό κτίριο, στην παλιά συνοικία του Μεταξουργείου, σε ανθρώπινα μέτρα, συντείνει στην αμεσότερη επαφή και στον ουσιαστικότερο διάλογο του θεατή με τα εκθέματα.

Κατά την πρώτη επίσκεψη στην έκθεση, ένας υπάλληλος της πινακοθήκης, εκθείασε σε εμένα και στη φίλη μου τον ιδιοκτήτη της συλλογής, ως έναν άνθρωπο πολύ απλό και ουσιαστικό, ο οποίος ενδιαφέρεται για την τέχνη και ο οποίος "υπενοικίασε", όπως ανέφερε, το χώρο για να εκθέσει μέρος από τη συλλογή του. Φαίνεται ότι η ευγένεια, η απλότητα και οι καλές προθέσεις του συλλέκτη εντυπωσίασαν πολύ τον υπάλληλο ο οποίος τόνισε ότι με έξοδα δικά του ο συλλέκτης λειτουργεί την έκθεση και τις ξεναγήσεις.

Καλό Πάσχα

2011-04-20T20:10:00.000+03:00

Για τη γιορτή που έρχεται
με τους υπέροχους συμβολισμούς

Σταύρωση, Νταλί.

Μες στην καρδιά της άνοιξης

Εαρινή Συμφωνία, Γύζης.

Οπου ανθίζει η φύση


Ανθός πορτοκαλιάς.

Και σκορπά το αίμα κόκκινο στα λειβάδια


Παπαρούνες στο Ζιβερνύ, Μονέ.

Ενώ οι Απόστολοι κοιμούνται

Απόστολοι, 1926, Φελίτσε Καρένα.

Μια ιστορία προδοσίας ξετυλίγεται


Το φιλί του Ιούδα, Αγνώστου, Ιταλία, 1300-1350.

Ακολουθεί η Σταύρωση


Η Σταύρωση, Σιμόνε Μαρτίνι, 1333.

Η Αποκαθήλωση και ο Επιτάφιος


Η Αποκαθήλωση (βασισμένο στο Ντελακρουά), Βίνσεντ Βαν Γκογκ, 1889

Και μετά η Ανάσταση μέσα στον ανοιξιάτικο αέρα

Ανάσταση, Ed Knipper, 2007.

Μαζί με την αναγέννηση της Φύσης γιορτάζουμε

Με τη Συμφωνία της Ανοιξης του Schumann

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

ΕΛ.ΑΣ. Μην κυκλοφορείτε μετά τη δύση του ηλίου.

2011-04-18T08:39:00.000+03:00

Και πάνω που λέγαμε ότι στο Υπουργείο Δημοσίας Τάξης έχουμε πλέον έξυπνους ανθρώπους, να' σου "Οι ειδικές συμβουλές για γυναίκες" της Ελληνικής Αστυνομίας. Οι γυναίκες, λέει, καλύτερα να μην κυκλοφορούν μετά τη δύση του ηλίου αλλιώς, να τις συνοδεύουν άρρενες ή να παίρνουν ταξί.

Όσο κι αν αυτό με παρέπεμψε στα αυστηρά θεοκρατικά μουσουλμανικά καθεστώτα καθώς και σε απαγόρευση κυκλοφορίας που επιβάλλεται σε πραγματικά επικίνδυνες καταστάσεις, γιατί οι συνειρμοί προτρέχουν χωρίς εμφανή λογική, κατανοώ τις καλές προθέσεις της ελληνικής αστυνομίας.

Δεν κατανοώ όμως τη σκοπιμότητα της συμβουλής. Την υπερβολή της. Το ρατσισμό της. Τη δυσφήμηση για την αστυνομία την ίδια και για τη χώρα.

Δηλαδή ομολογεί ότι τόσο πια έχει αφήσει την εγκληματικότητα να εξαπλωθεί και τόσο πια αδυνατεί να την ελέγξει ώστε είναι επικίνδυνο οι γυναίκες να μην κυκλοφορούν μετά τη δύση του ηλίου? Κι εμείς γιατί δεν το βλέπουμε? Διότι, ναι μεν υπάρχει αύξηση της εγκληματικότητας, ναι μεν να παίρνουμε προφυλάξεις αλλά να μην κυκλοφορούμε κιόλας, δεν το λες ακόμα κι όταν τα πράγματα έχουν φθάσει στο απροχώρητο.

Αναρωτιέμαι. Δεν σκέφτηκαν τον πανικό που θα προκαλέσουν? Τις εντυπώσεις που θα δημιουργήσουν για τη χώρα και για το ίδιο το Σώμα ? Μήπως είμαστε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και δεν το γνωρίζουμε? Μήπως οι γυναίκες να μη μιλάμε σε άνδρες, να μην κοιτάμε γύρω μας, να μην πίνουμε καφέ μόνες μας? Γιατί η ανακοίνωση μπορεί να εκληφθεί ότι έχει και αντιφεμινιστικές προεκτάσεις. Αλλά, είπαμε, ας συγκρατηθούμε, εμείς τουλάχιστον. Να δώσουμε και το καλό παράδειγμα στην ΕΛ.ΑΣ.

Ιδού και οι συμβουλές από την ιστοσελίδα της ΕΛ.ΑΣ. Τις αντέγραψα για να διασωθούν από τυχούσα διαγραφή.

Οδηγίες σε περίπτωση αρπαγής τσάντας

Αποφεύγετε να μεταφέρετε μεγάλα χρηματικά ποσά.
Βαδίζετε στην εσωτερική πλευρά του πεζοδρομίου και κρατάτε την τσάντα σας πάντοτε κλειστή και προς την πλευρά του τοίχου.
Μην διστάσετε να καλέσετε σε βοήθεια φωνάζοντας, αν κάποιος σας επιτεθεί για να σας πάρει την τσάντα.
Εάν δεν μπορείτε να αντισταθείτε και να συγκρατήσετε την τσάντα, σκεφθείτε ότι η υγεία σας και η σωματική σας ακεραιότητα είναι πιο πολύτιμα αγαθά.
Προσπαθήστε να συγκρατήσετε τα χαρακτηριστικά του επιτιθέμενου και του μεταφορικού μέσου, αν έχει χρησιμοποιηθεί τέτοιο.
Προστατέψτε καλά τις τσάντες και το πορτοφόλι σας σε χώρους όπου υπάρχει συνωστισμός.
Καταγγείλετε το γεγονός στην Αστυνομία.

ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Ασφάλεια στο σπίτι

· Η περιοχή έξω από την κύρια είσοδο της κατοικίας σας πρέπει να είναι φωτισµένη σωστά ώστε να µην υπάρχουν σκοτεινές σκιές όπου θα μπορούσε κάποιος να κρυφτεί .

· Βεβαιωθείτε ότι στην κύρια πόρτα υπάρχει 'µατάκι' έτσι ώστε να βλέπετε ποιος είναι στην πόρτα σας πριν ανοίξετε .

· Να έχετε κλειστές τις κουρτίνες, ώστε οι άνθρωποι να µην βλέπουν µέσα το σπίτι σας, ιδιαίτερα τη νύχτα .

· Να µην εισέρχεστε σε ένα ασανσέρ µε κάποιον που δεν γνωρίζετε.

Εάν το κάνετε φροντίσετε να παραμείνετε κοντά στην πόρτα του ασανσέρ και εντός εμβέλειας του πίνακα ελέγχου.

Όταν βρίσκεστε µακριά από το σπίτι µόνη .

· Πάντοτε κάποιος γνωστός να γνωρίζει ακριβώς που είστε, ώστε σε περίπτωση ανάγκης αν πρέπει να τηλεφωνήσει κάποιος για βοήθεια, να ξέρει την επακριβή θέση .

· Ποτέ µην δεχθείτε να σας µεταφέρει ένας ξένος και ποτέ µην κάνετε auto-stop

Όταν εισέρχεστε στο αυτοκίνητό σας .

· Να κρατάτε ήδη το κλειδί στο χέρι σας, έτσι ώστε να µη χάνετε χρόνο ψάχνοντας για το κλειδί.

Όταν περπατάτε στο δρόµο.

· Να δείχνετε αυτοπεποίθηση και δραστήρια .

· Να φροντίστε να µείνετε µακριά από στενά σοκάκια ή σκοτεινούς δρόµους.

· Να µην πηγαίνετε µε τα πόδια σας µετά τη δύση του ηλίου. Πάρτε ένα ταξί ή ζητήστε από ένα φίλο να σας µεταφέρει.

Σε κοινωνικές εκδηλώσεις .

· Να µην δέχεστε κέρασµα ποτών από αγνώστους. Ακόµη και αν γνωρίζετε το πρόσωπο, είναι καλύτερα να ζητήστε από το σερβιτόρο ή το µπάρµαν ποτά που είναι κλειστά, όπως µπύρα κλπ .

· Εάν έχετε αφήσει το ποτό σας αφύλακτο ακόµη και για µισό λεπτό να µην πιείτε ξανά ούτε µια γουλιά από το ποτό αυτό.

Οδικός χάρτης προς αναδιάρθρωση

2011-04-16T19:00:00.000+03:00

Οδικός χάρτης λέει. Άλλος ένας όρος που έγινε του συρμού. Στο Google, όταν έβαλα τον όρο, τα πρώτα 11 αποτελέσματα αφορούσαν την κυριολεκτική του έννοια, χάρτης οδών και δρόμων και το 12ο αφορούσε τη μεταφορική του έννοια, πασίγνωστη από χθες πλέον, ειπωμένη από το στόμα του πρωθυπουργού Οδικός χάρτης για την οικονομία, την ανάπτυξη, την έξοδο απ' την κρίση.
Τον όρο τον πρωτάκουσα όταν πριν 10 χρόνια γίνονταν κάποιες, απ' τις πολλές, συνομιλίες για το Παλαιστινιακό στην Αίγυπτο, στο Σαρμ-Ελ-Σέιχ συγκεκριμένα. Έτσι τον είχα συνδέσει με ειρηνευτικά σχέδια. Πλέον είναι συνδεδεμένος και με την Ελλάδα που βρίσκεται σε οικονομική και θεσμική κρίση.

Δεν ξέρω αν θα μας σώσουν οι χάρτες αλλά βλέπω πάλι θεωρίες και σχέδια επί χάρτου. Πώς το λένε, πολύ λάδι κι από τηγανίτα τίποτα, ή κάπως έτσι.

Οργασμός νομοθεσίας, λες και η κόπρος του Αυγείου ξεπλένεται με θεωρίες. Οι οποίες συσσωρεύονται, αλληλοκαταργούνται, αλληλοσυμπληρώνονται, αλληλεπιδρούν, αλληλομπερδεύονται, αλληλοσυγκρούονται. Και αφήνουν και κενά. Και λίγο από εδώ, λίγο από εκεί, νομίζουμε ότι έτσι θα προχωρήσουμε.

Νόμο στο νόμο και ξεχαστήκαμε,

ήρθε η τρόικα και διπλωθήκαμε,

δώσε το χρήμα απ' το ζεμπίλι σου,

ξέχνα την πείνα κι όλη τη μήνη σου.

Κι όλα αυτά εν μέσω δηλώσεων, απόψεων και φημών για αναδιάρθρωση του χρέους. Άλλο πάλι τούτο.

Κούρεμα, πτώχευση, αναδιάρθρωση, θα τα βάλει ο Μπαμπινιώτης σε λεξικό συνωνύμων και θα λένε οι απόγονοι στα παιδιά τους για το μακρινό παρελθόν της χώρας και για το πώς η λέξη κούρεμα που δήλωνε την κοπή των μαλλιών, ανθρώπων, αμνών και κυνών, χρησιμοποιείται πλέον για να δηλώσει την αναδιάρθρωση των χρεών, χωρών και εταιρειών.

Αλλά μέχρι τότε, στο μακρινό μέλλον, όλα είναι παρόν.

Αλταμούρας, Βασιλείου και παρ' ολίγον Οικονόμου

2011-04-13T07:22:00.000+03:00

Στο Μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς το είδαν πολυεκθεσιακοί. Αλταμούρας, Βασιλείου, Κιβωτός , Μπαλάφας, Lepanto. Πέντε εκθέσεις σε ένα κτίριο.

Όχι, δεν τις είδα και τις πέντε. Ούτε και σκόπευα άλλωστε. κατηφόρισα την Κυριακή και είδα την έκθεση για τον Αλταμούρα και την έκθεση για τη δουλειά του Βασιλείου στο θέατρο. Έχω μια αδυναμία στους ακουαρελίστες. Θα πήγαινα σε οποιαδήποτε έκθεση για τον Βασιλείου. Νοιώθω ότι ο ζωγράφος άφησε πράγματα πίσω του που δεν έκανε. Ίσως πάλι εγώ δεν τον χορταίνω, νοιώθω ότι δεν απεικόνισε όλα όσα μπορούσε, ότι δεν έφτασε η τέχνη όσο ψηλά μπορούσε.

Έπεσα πάνω στην ξενάγηση από την επιμελήτρια της έκθεσης η οποία ήταν πολύ κατατοπιστική, ουσιαστική και πρόθυμη να απαντήσει σε κάθε ερώτηση και κάθε σχόλιο. Ο σκηνοθέτης γιος της έχει επιμεληθεί το στήσιμο της έκθεσης το οποίο παραπέμπει στο περιβάλλον που γεννήθηκαν κάθε φορά οι πίνακες, π.χ. σπίτι της μητέρας του Αλταμούρα στις Σπέτσες, δωμάτιο ιταλικής οικίας όπου έζησε ο πατέρας και ο αδελφός του κ.α. Επέμενε ότι ο Αλταμούρας θεωρείται ο σπουδαιότερος Έλληνας ακουαρελίστας, δεν ξέρω, απ’ τη μια δεν έχουμε και πολλούς, απ’ την άλλη, μόνο επτά χρόνια εργασίας είχε για ν΄αναπτυχθεί ως ζωγράφος καθώς πέθανε νέος, πριν τα τριάντα.

Στον πρώτο όροφο αναπτύσσεται η έκθεση για τις σκηνογραφίες και τα θεατρικά κοστούμια του Βασιλείου, ενός ζωγράφου που με συγκινεί πολύ με το λυρισμό που κατάφερνε να διαχέει στα έργα του, την ελληνικότητα και κάποια δόση χιούμορ... Όσον αφορά στα θεατρικά του, ο ζωγράφος , πότε ανέσυρε την εμπειρία του από την αγιογραφία και τις μνήμες του από τη λαϊκή παράδοση για να σχεδιάσει σκηνικά και κοστούμια, πότε αντιδρούσε σα δυτικοσπουδαγμένος δημιουργός, πότε λες και έβγαινε από τα σύμπαντα του Σαγκάλ ή του Εγγονόπουλου,πότε λες και συναντιόταν με τον Τσαρούχη και σχεδίαζαν μαζί μακέτες .

Δε συνέχισα στους άλλους ορόφους, στις υπόλοιπες εκθέσεις αλλά η παρέα μου, μόλις φρεσκογνωρισμένες, συνέχισε, ναι, ξέρω είχε κουράγιο.

Εγώ πάλι ήθελα να μαζέψω δυνάμεις για τη συλλογή Οικονόμου στη Δημοτική Πινακοθήκη όπου πήγαμε αμέσως μετά αλλά, φευ, δεν υπολογίσαμε τα ωράρια, είχε κλείσει.

Δεν το βάλαμε κάτω, καθίσαμε σε ταβερνείο απέναντι από την Πινακοθήκη στο Μεταξουργείο και φάγαμε πολύ καλά βλέποντας το κτίριο αντί των εκθεμάτων του.

Μιλήσαμε πηγαία επί τρεις ώρες , με την άνεση ανθρώπων που γνωρίζονται πολύ καιρό ενώ είχαμε γνωριστεί λίγες ώρες πριν.

Έφυγα νοιώθοντας την πληρότητα που νοιώθω κάθε φορά που έχω δει κάτι που μου αρέσει (την έκθεση) και έχω συναντήσει ανθρώπους με τους οποίους νοιώθω ότι έχω κοινή γλώσσα.

Ανυπομονώ να δω τη συλλογή Οικονόμου γιατί όσα διαβάζω για το περιεχόμενο της με έχει εντυπωσιάσει. Και για να δω γιατί την έχουν χωρίσει σε δύο χρονικές και εκθεσιακές περιόδους.

Ιωάννης Αλταμούρας, Η ζωή και το έργο του, Μουσείο Μπενάκη, Πειραιώς 138, έως 22/5.

Ο Σπύρος Βασιλείου και το θέατρο, Μουσείο Μπενάκη, Πειραιώς 138, έως 15/5.

Συλλογή Οικονόμου, Δημοτική Πινακοθήκη Αθηνών, Λεωνίδου και Μυλλέρου, Μεταξουργείο, έως 24/4.

Το γεφύρι του Δρίνου

2011-04-08T22:47:00.000+03:00

Το γεφύρι της φωτογραφίας του ιστολογίου είναι το περίφημο γεφύρι του Δρίνου (Γέφυρα Μεχμέτ Πασά) και βρίσκεται στο Visegrad, στην ανατολική εσχατιά της Βοσνίας, κοντά στα σύνορα με τη Σερβία. Μαγευτική περιοχή, καταπράσινη και άγρια μαζί καθώς είναι απομονωμένη από ψηλά, απότομα βουνά και μέσα από τα στενά φαράγγια της περνά ο Δρίνος ποταμός.

Βεβαίως και είναι αυτό το γεφύρι για το οποίο έγραψε ο Ivo Andric στο περίφημο βιβλίο του «Το γεφύρι του Δρίνου» ή «The bridge over Drina» αγγλιστί. Ο συγγραφέας, ο οποίος πήρε το Νόμπελ λογοτεχνίας το 1961, ήταν κροατικής καταγωγής και είχε μεγαλώσει στο Visegrad. Έτσι έζησε τον τόπο, το γεφύρι και τη ζωή εκεί, στο φυσικά απομονωμένο οροπέδιο, το καταπράσινο και εύφορο. Η περιγραφή που κάνει για το δρόμο που οδηγεί στο Visegrad ανάμεσα από τα βουνά είναι υπέροχη και άκρως πιστή στην πραγματικότητα, χωρίς καθόλου υπερβολή.

Η στροφή που κάνει στο σημείο αυτό ο Δρίνος είναι πολύ απότομη και τα βουνά, κι από τις δύο πλευρές του, τόσο απόκρημνα και κοντά το ένα στο άλλο, ώστε μοιάζουν με μάζα αδιαπέραστη απ’ όπου αναβλύζει το ποτάμι σαν μέσα από ένα σκοτεινό γρανιτένιο τοίχο. Από κει όμως τα βουνά αραιώνουν ξαφνικά και σχηματίζουν ένα ακανόνιστο αμφιθέατρο, με διάμετρο κάτι λιγότερο από δεκαπέντε χιλιόμετρα στο πλατύτερο σημείο του. Στο μέρος αυτό που ο Δρίνος ξεπετιέται με όλη την ορμή των νερών του και ξεχύνεται καταπράσινος και αφρισμένος μέσα από το φράγμα των σκοτεινών και απότομων βουνών, στέκεται ορθό ένα μεγάλο, καλοπελεκημένο, πέτρινο γεφύρι με τις ένδεκα φαρδιές καμάρες του.

Το γεφύρι αυτό ανήκει στο Βίσεγκραντ, σήμερα κωμόπολη, κάποτε εμπορικό και στρατιωτικό πέρασμα προς την ανατολή. Σήμερα είναι αποκλειστικά σερβοβοσνιακό, βρίσκεται άλλωστε στη Republika Srpska, δηλ.στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας, το οποίο σημαίνει σερβική κρατική οντότητα μέσα στο κράτος της Βοσνίας (είναι ασυνήθιστα τα πολιτειακά της Βοσνίας και προέρχονται από την απροθυμία και κάτι παραπάνω, απ’ τη μια, των τριών εθνοτήτων να ζήσουν μαζί και από την ανάγκη λόγω πίεσης της διεθνούς κοινότητας απ’ την άλλη, να παραμείνει η Βοσνία πολυεθνική και σαν κράτος.).

Ο Δρίνος διεκδικεί έδαφος από την πόλη και πλαταίνει. Τα νερά του κυλούν τόσο ήσυχα, χωρίς ταραχές και ρυτιδιάσματα ώστε έχουν εξαιρετική λάμψη και διαφάνεια. Το γεφύρι, οι όχθες και τα βουνά πραγματικά καθρεφτίζονται στη λάμψη τους.

Γιατί αυτό το μεγάλο πέτρινο γεφύρι, το πανάκριβο αυτό κτίσμα μοναδικής ομορφιάς, που όμοιο του δεν έχουν ούτε πλουσιότερες, ούτε πιο πολυάνθρωπες πόλεις είναι το μόνο σταθερό και σίγουρο πέρασμα σε όλο το μέσο και τον άνω ρου του Δρίνου και το μόνο σταυροδρόμι πάνω στο δρόμο που ενώνει τη Βοσνία με τη Σερβία και πιο πέρα με άλλα τμήματα της αυτοκρατορίας μέχρι τη Βασιλεύουσα. Κι η πόλη με τα περίχωρα της είναι από τους οικισμούς που μοιραία ξεφυτρώνουν πάνω στους κύριους οδικούς κόμβους, όπως και πλάι στα μεγάλα και ξακουστά γεφύρια.

Χτισμένο τον 16^ο αιώνα με αρχιτέκτονα τον ονομαστό Σινάν, της οθωμανικής αυλής, εκφράζει το απόγειο της μνημειακής οθωμανικής αρχιτεκτονικής. Έχει μήκος 180 μέτρα και στο μέσον του βρίσκεται η λεγόμενη Πύλη, με τους εξώστες της, Ο ανατολικός είναι στολισμένος με σοφάδες και αποτελεί σημείο συνάντησης. Ο δυτικός είναι στολισμένος με μία στήλη μαρμάρινη όπου μνημονεύεται ο Μεχμέτ Πασάς, ο χορηγός του γεφυριού. Για να χτιστεί χρειάστηκαν πέντε χρόνια και έχει τη δική του μυθολογία από θρύλους. Πλέον ανήκει στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO μαζί με το Stari Most (Παλαιό Γεφύρι) του Μόσταρ.

Στο γεφύρι και στην Πύλη του, γύρω απ’ αυτό και δεμένη μ’ αυτό, κυλάει και περνάει, όπως θα δούμε, η ζωή των ανθρώπων αυτής της πολιτείας...Η Πύλη είναι το σπουδαιότερο μέρος του γεφυριού, όπως ακριβώς και το γεφύρι είναι το σπουδαιότερο μέρος της πόλης.

...Ήξεραν πως το γεφύρι ήταν τάμα του μεγάλου βεζίρη, του Μεχμέτ πασά, που γεννήθηκε στο Σοκόλοβιτσι. ...Το έχτισε ο Ράντε ο ξακουστός πρωτομάστορας...

Και τόσοι θρύλοι γύρω από το γεφύρι, μερικοί απ’ αυτούς με κοινές αναφορές με τα δικά μας.

Ήξεραν ακόμη πως η νεράιδα που φύλαγε το πέρασμα του ποταμού δεν ήθελε το γεφύρι γι αυτό και γκρέμιζε τη νύχτα ό,τι χτιζόταν τη μέρα. Μέχρι που «κάτι» μίλησε μέσα από το νερό και συμβούλεψε το Ράντε τον πρωτομάστορα να βρει δυο παιδιά ... και να τα χτίσει στις μεσιανές κολόνες του γεφυριού... Οι σεϊμένηδες της περιοχής δεν άργησαν να βρουν δυο βυζανιάρικα, δίδυμα και τ’ άρπαξαν από την αγκαλιά της μάνας τους. Έχτισαν τα παιδιά ανάμεσα στις κολόνες, αφού δε γινόταν αλλιώς, όμως ο Ράντε συμπόνεσε, λένε, τη μάνα κι άφησε μικρά ανοίγματα ανάμεσα στις κολόνες απ’ όπου η δύστυχη μπορούσε να βυζαίνει τ’ άμοιρα παιδιά της. Είναι εκείνα τα χαραγμένα με τέχνη τυφλά παραθυράκια, στενά σαν πολεμίστρες, όπου σήμερα φτιάχνουν φωλιές τ’ αγριοπερίστερα. Για να θυμούνται οι άνθρωποι όλα τούτα, το γάλα της μάνας τρέχει εδώ κι εκατοντάδες χρόνια από τα τοιχώματα του γεφυριού. Είναι αυτές οι στάλες που κάθε χρόνο, την ίδια πάντα εποχή, βγαίνουν μέσα από τη σφιχτή μάζα του τοίχου κι αφήνουν πάνω του τ’ ανεξίτηλα χνάρια του άσπρου υγρού.

Όταν χτιζόταν το γεφύρι έπεσε ένας λίθος πάνω σε έναν βοηθό, τον Αράπη και τον έκοψε στα δύο. Κι εκείνος στοίχειωσε το γεφύρι.

...Στη μεσιανή κολόνα του γεφυριού, κάτω ακριβώς από την Πύλη, υπάρχει ένα μεγαλύτερο άνοιγμα, σαν πόρτα στενόμακρη χωρίς πορτόφυλλο, σαν γιγάντια πολεμίστρα. Λένε πως μέσα σ’ αυτήν την κολόνα υπάρχει ένα μεγάλο δωμάτιο, μια σκοτεινή αίθουσα όπου ζει ένας Αράπης. Αυτό το ξέρουν όλα τα παιδιά. ...Τα παιδάκια κοιτάζουν συχνά σ’ αυτό το κατασκότεινο άνοιγμα από την όχθη, λες και βλέπουν την άβυσσο...ώσπου κάποιος κιοτής να νομίσει πως είδε στο άνοιγμα μια μαύρη κουρτίνα να σαλεύει και να παραμερίζει...

Και κάθε λαός φτιάχνει το δικό του θρύλο.

...Καθώς κατεβαίνει το νερό, δίπλα στις όχθες κι απ’ τις δυο πλευρές του ποταμού φαίνονται πάνω στους γκρίζους ασβεστόλιθους κάποιες λακκούβες, δυο δυο μαζί, σε κανονικές αποστάσεις μεταξύ τους, λες και πάνω στις πέτρες είναι χαραγμένα τα χνάρια από τις οπλές κάποιου θεόρατου αλόγου. Τα παιδιά ξέρουν πως αυτά είναι σημάδια παλιών καιρών και πολεμιστών των καιρών εκείνων... Μόνο που για τα Σερβάκια τα χνάρια ήταν από τις οπλές του Γρίβα (το άλογο του Κράλιεβιτς Μάρκο, του θρυλικού βασιλόπουλου). Τα Τουρκάκια πάλι, ξέρουν πως δεν είναι ο Κράλιεβιτς Μάρκο κι ότι τα σημάδια αυτά ήταν του Γκιερζελέζ Αλίγια που πάνω στη φτερωτή φοράδα του δρασκελούσε τα ποτάμια σα να’ ταν ρυάκια.

Ο ήρωας Ράντισαβ που πέθανε παλουκωμένος πάνω στο γεφύρι...

...Στην αριστερή όχθη είναι ένας μεγάλος χωμάτινος σωρός από σκληρό,γκρίζο, πετρωμένο χώμα. Πάνω του τίποτα δε φυτρώνει κι ούτε ανθίζει, παρά μόνο έα λεπτούτσικο χορτάρι, σκληρό κι αγκαθωτό σαν ατσάλινο σύρμα. Το μέρος λεγόταν «μνήμα του Ράντισαβ». Κι όταν ο βεζίρης ο Μεχμέτ πασάς αποφάσισε να χτίσει το γεφύρι πάνω στο Δρίνο κι έστειλε γι αυτό τους ανθρώπους του, όλοι προσκύνησαν και δέχτηκαν την αγγαρεία και μονάχα αυτός ο Ράντισαβ στάθηκε όρθιος και παρήγγειλε στο βεζίρη να τα ξεχάσει αυτά και πως γεφύρι στο Δρίνο δε θα στηθεί.... Κι οι γυναίκες μας πιστεύουν πως μια νύχτα κάθε χρόνο ένα άσπρο φως από τον ουρανό πέφτει κατευθείαν πάνω στο χωμάτινο λοφίσκο...

Σήμερα στο Βίσεγκραντ δεν περνούν πια τα καραβάνια για το Σεράγεβο. Στον πόλεμο της Βοσνίας έγιναν κι εδώ τρομαχτικές σφαγές και οι φανατικοί τριγυρνούν στους δρόμους, κάθονται στο γεφύρι, επικοινωνούν με τους συντρόφους τους, τους φανατικούς στη Φότσα και στο Πάλε. Οι Bosniacs (Βόσνιοι μουσουλμάνοι) δεν υπάρχουν πλέον εδώ και στα σπίτια τους μένουν Σερβοβόσνιοι πρόσφυγες. Οι νέοι εκεί ονειρεύονται την ένωση με τη Σερβία και θαυμάζουν τους Τσέτνικ, τα σερβικά εθνικιστικά παραστρατιωτικά σώματα που συνεργάστηκαν με τους Ναζί. Στο νεκροταφείο στο λόφο είναι θαμμένοι Ρώσσοι εθελοντές που πολέμησαν στο πλευρό των Σερβοβόσνιων στον πόλεμο της Βοσνίας.

Τα καφέ είναι γεμάτα από νέους εκεί, στη δεξιά όχθη του ποταμού και το βράδυ που φωτίζεται η γέφυρα από εκατοντάδες φωτάκια σα διαμαντάκια στις αψίδες της, η πόλη δε δείχνει τα δεινά της. Μόνο τα φαντάσματα που περνούν μέσα απ’ τους τοίχους των σπιτιών και κάθονται στα δέντρα.

Το μεγάλο πέτρινο γεφύρι έγινε με την έμπνευση και την ευλάβεια του βεζίρη και θα’πρεπε να ενώνει, σαν ένας από τους συνδετικούς κρίκους της αυτοκρατορίας, τα δύο άκρα της και ν’ αλαφραίνει το πέρασμα από τη Δύση στην Ανατολή. Τώρα έμεινε αποκομμένο κι από τη Δύση κι από την Ανατολή κι αφέθηκε στη μοναξιά του σαν τα ξώκειλα καράβια και σαν τα ερημοκλήσια.

Το εξώφυλλο της ισπανικής έκδοσης

Οι εκδόσεις Καστανιώτη δεν έκαναν τον κόπο να ψάξουν επισταμένα για μια εικόνα του γεφυριού. Κι έτσι έβαλαν το πιο διάσημο γεφύρι της Βοσνίας, που γκρεμίστηκε στον πόλεμο και ξαναχτίστηκε το 2004. Μόνο που βρίσκεται όχι πάνω απ' το Δρίνο αλλά πάνω απ' το Νερέτβα. Το γεφύρι είναι πιο γνωστό ως Στάρι Μοστ, βρίσκεται στο Μόσταρ, στην άλλη πλευρά της Βοσνίας. Τουλάχιστον είναι κι αυτό Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς μαζί με αυτό του Μεχμέτ Πασά.

Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων

2011-04-06T17:08:00.000+03:00

Η φωτογραφία είναι από το http://www.schillerinstitute.org

Χθες, 5 Απριλίου ήταν η Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων.

Οχι λόγια. Μόνο έργα.

Εδώ, μόνο ένα τραγούδι.

Ενας Τούρκος κι ένας Λιβανέζος συγγραφέας στην κρατική τηλεόραση

2011-04-03T06:03:00.000+03:00

Οι φωτογραφίες είναι από το βιβλίο του Ορχάν Παμούκ "Ισταμπούλ, Πόλη και Αναμνήσεις"

Μιλούσα χθες στο τηλέφωνο με μια φίλη με την οποία έχουμε κοινή την αδυναμία στο συγγραφέα Ορχάν Παμούκ. Άλλωστε γνωριστήκαμε πρόσφατα, μόλις τον Ιανουάριο, στο Μέγαρο Μουσικής, στη διάλεξη του Παμούκ η οποία τελικά έγινε με τη μορφή συζήτησης. Συζητητής ήταν ο - απροετοίμαστος- Τάκης Θεοδωρόπουλος.

Έτρεξα στη διάλεξη του κ. Βαμβακά, όπως είναι το όνομα του μεταφρασμένο στα ελληνικά και μας πληροφορεί ο ίδιος γι αυτό στην "Ισταμπούλ", γιατί από τότε που διάβασα και ξαναδιάβασα το βιβλίο αυτό, που διαβάζεται και αποσπασματικά, έγινε απ' τους αγαπημένους μου συγγραφείς, ίσως ο πιο αγαπημένος μου (είναι και ωραίος άντρας). Επίσης το πρώτο βιβλίο του που διάβασα , το "Ισταμπούλ", εξακολουθεί να είναι το αγαπημένο μου. Αυτό, πιθανόν, σχετίζεται και με την αδυναμία που έχω στον Παμούκ. Ο λόγος είναι ότι το βιβλίο αυτό είναι ό,τι νοιώθει και θυμάται ο συγγραφέας από τη γενέθλια πόλη του, ό,τι τον ενδιαφέρει, ή τα περισσότερα τουλάχιστον, είτε είναι ο χαρακτήρας της πόλης, η σύγκριση της με παλαιότερες εποχές, η σύγκριση της με εντυπώσεις περιηγητών και ζωγράφων, Τούρκων και ξένων, οι δικές του οικογενειακές και προσωπικές αναμνήσεις.

Όλα αυτά διανθισμένα με φωτογραφίες από την Πόλη γενικότερα αλλά και οικογενειακές. Στο βιβλίο αυτό ο Παμούκ μιλά για το πώς μεγάλωσε στην Πόλη, παραθέτει στοιχεία για τον ίδιο και την οικογένεια του τέτοια που οι περισσότεροι από εμάς, ενώ βρίσκουμε κάπου και τα δικά μας οικογενειακά διαδραματιζόμενα, για λόγους προσχημάτων δεν αναφέρουμε.

Μπορώ να κάνω ανάλυση πολυσέλιδη γι αυτό και μόνο το βιβλίο, το τόσο πολυσχιδές αλλά ανασύροντας την αυτοσυγκράτηση μου, σταματώ εδώ. Και γιατί όλο αυτό για τον Παμούκ? Γιατί η φίλη μου Κατερίνα με την οποία μιλούσα χθες στο τηλέφωνο, μου είπε και χάρηκα ότι την Τετάρτη 6/4 στις 21.00 στην ΕΤ1, στην εκπομπή "Η ζωή είναι αλλού" η Εύη Κυριακοπούλου θα έχει συνέντευξη του. Κατερίνα, σ΄ευχαριστώ.

Και συνεχίζω.

Διότι ψάχνοντας να επιβεβαιώσω την ώρα προβολής της εκπομπής, είδα ότι και την επομένη ακριβώς έχει, στη ΝΕΤ αυτή τη φορά, συνέντευξη ή παρουσίαση, δεν ξέρω, του Αμίν Μααλούφ.

Το όνομα το πρωτοείδα 20 χρόνια πριν σε ένα βιβλίο στη βιβλιοθήκη του πρώην συζύγου μου. Ήταν ένα δοκίμιο το "Οι σταυροφορίες από την σκοπιά των Αράβων" και επειδή με εξιτάρει η πλευρά των "συνήθων αντιπάλων", παντού και πάντα, το βρήκα πολύ ενδιαφέρον. Δεν ήξερα όμως ότι είναι, εκτός από ιστοριογράφος και στοχαστής, και μυθιστοριογράφος. Ένας φίλος, Λιβανέζος σαν τον Μααλούφ, μου χάρισε πριν κάποια χρόνια το "Βράχο του Τάνιος". Τη λάτρεψα αυτή τη διήγηση που μιλούσε γι άλλους μεσογειακούς ανθρώπους και πώς αντιμετώπιζαν τη ζωή τους. Στη συνέχεια διάβασα το "Κήποι από φως " και τη "Σαμαρκάνδη".

Tea time in Samarkhand by Irina Ghetmanskaya

Αυτό το τελευταίο βιβλίο το ρούφηξα γεμάτη συνειρμούς της παιδικής μου ηλικίας γιατί μιλά για την ιστορία μιας πόλης λες κι είναι βγαλμένη απ' τις "Χίλιες και μια νύχτες". Ασσασσίνοι, Ομάρ Καγιάμ, Νιζάμ-Αλ-Μουλκ.

Και δύο είναι συγγραφείς που αξίζει να τους γνωρίσουμε καλύτερα, πολυβραβευμένοι, ο πρώτος μάλιστα και με Νόμπελ λογοτεχνίας. Φωτογραφίες σχετικές με τον Παμούκ είχα από το βιβλίο του για την Πόλη, όσο για το Μααλούφ, ιδού η διέυθυνση του δικού του blog.

http://www.aminmaalouf.net/en/

Πρωταπριλιάτικο ψάρι.

2011-04-01T00:09:00.000+03:00

Πρωταπριλιά σήμερα. Να δούμε ποιοί από εμάς, ως ψαράκια, θα τσιμπήσουμε στις πλάκες. Αρκεί να μην είναι κάτι για το οποίο θα μας δημιουργηθούν σημαντικές προσδοκίες και θα προσγειωθούμε έπειτα τόσο απότομα ώστε να μπορεί να επηρεάσει την ψυχολογία μας. Δεν θα ήθελα , για παράδειγμα, να ακούσω για οικονομικές ελαφρύνσεις ή απαλλαγή από φόρους και υποχρεώσεις που δεν θα ισχύουν. Μετά θα πέσω πολύ, μα πάρα πολύ, και θα μου βγει ξινή η πρωταπριλιά.

Καλύτερα ν' ακούσω κάτι εμπνευσμένο και προς το χειρότερο του ώστε μετά τη συνειδητοποίηση της πλάκας να χαίρομαι που δεν είναι αλήθεια παρά να χαρώ, έστω και για δευτερόλεπτα, για κάτι που δεν θα ισχύει.

Όπως η εμπνευσμένη πλάκα του 1938 στην Αμερική από τον Όρσον Ουέλλες ο οποίος διάβασε στο ραδιόφωνο κεφάλαια από τον "Πόλεμο των Κόσμων" του σχεδόν συνονόματου του Χ. Τζ. Γουέλς τόσο πειστικά ώστε δημιουργήθηκε πανικός αφού οι ακροατές νόμισαν ότι είχε γίνει εισβολή εξωγήινων.

Ή η προβολή του ντοκυμαντέρ "Εναλλακτική Λύση 3" στη Βρεττανία το 1977, το στόρυ της οποίας έπιασε απόλυτα και έγινε και βιβλίο. Το ντοκυμαντέρ προοριζόταν για προβολή την 1η Απριλίου ως φάρσα σχετικά με τον εποικισμό Σελήνης και Άρη από πεφωτισμένα μυαλά από όλες τις υπερδυνάμεις οι οποίες συνεργάζονταν στα κρυφά ενώ στα φανερά έκαναν ...ψυχρό πόλεμο.

'Ομως αναβλήθηκε η προβολή για τον Ιούνιο αντί για την Πρωταπριλιά κι έτσι το θέμα προχώρησε, έγινε και βιβλίο (κάποιος συμμαθητής μου, νομίζω, μου το είχε δανείσει να το διαβάσω στις αρχές του ΄80 και, ως επιρρεπής σε συνομωσιολογίες, είχα φρίξει ) και έτσι κάπως εξαπλώθηκε η θεωρία της ελίτ η οποία διαφεύγει από τη γη για να γλιτώσει καταστροφές.

Ναι, τελικά θα ήθελα να γίνω poisson d' Avril, γαλλιστί, και να τσιμπήσω ένα ωραίο μεγάλο δόλωμα που θα με κάνει στο τέλος να νοιώσω υπέροχα που δεν θα είναι αλήθεια. Τηρουμένων των ορίων φυσικά, μην πάθω και έμφραγμα.

Κοντά στην εαρινή ισημερία η Πρωταπριλιά, συνδέεται με το ξύπνημα της φύσης και με την παραγωγή. Η προέλευση του εθίμου έχει πολλές θεωρίες. Είτε από τα ρωμαϊκά χρόνια ως γιορτή της Αφροδίτης (Απρίλιας Αφροδίτης), είτε από τους Κέλτες ψαράδες οι οποίοι έλεγαν, όπως και σήμερα άλλωστε κάνουν οι ψαράδες και οι κυνηγοί, ψέμματα για τα ψάρια που έπιασαν όταν την 1η Απριλίου ξεκινούσε το ψάρεμα, κοινώς κομκορεύονταν για τα λάφυρα τους, είτε από τη Γαλλία του 16ου αιώνα, όταν η ημερομηνία της Πρωτοχρονιάς μετακινήθηκε από την 1η Απριλίου στην 1η Ιανουαρίου (Γρηγοριανό ημερολόγιο) αλλά κάποιοι πιστοί στην παλιά Πρωτοχρονιά εξακολουθούσαν να γιορτάζουν στην 1η Απριλίου την αρχή του χρόνου ενώ οι νεόκοποι γρηγοριανοί τους πείραζαν με ψέμματα και δώρα πρωτοχρονιάτικα.

Εγώ πάντως σ' αυτό το τελευταίο βλέπω την προσπάθεια της Εκκλησίας να απομακρύνει τους πιστούς από τα ειδωλολατρικά έθιμα και να δημιουργήσει και επιβάλλει δικούς της θεσμούς. Άλλωστε σε πολλά μέρη της χώρας μας η παράδοση λέει ότι τα ψέμματα της ημέρας ξορκίζουν το κακό και βοηθούν στην ευφορία της φύσης.

Είτε Poisson d' Avril, είτε April Fool's Day, είτε Πρωταπριλιά, Καλά Τσιμπήματα.

Ιάκωβος Καμπανέλλης

2011-03-30T00:00:00.000+03:00

Πάει κι ο Ιάκωβος Καμπανέλλης. Πλήρης ημερών βεβαίως αλλά μια τέτοια απώλεια λυπεί πάντα, αφήνει την αίσθηση του κενού. Αντιστασιακός, κρατούμενος σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, τη ζωή του τη μετουσίωσε στην τέχνη του.

Ο θάνατος του ήταν δυστυχώς πιθανολογούμενος καθώς νοσηλευόταν γι αρκετό καιρό σε μονάδα εντατικής θεραπείας. Τραγική ειρωνεία άραγε ότι μόλις πέντε ημέρες πριν είχε φύγει και η σύζυγος του η Τάνια Σαββοπούλου (εγώ τη θυμάμαι από το τηλεοπτικό "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται", ήταν η γυναίκα του Παναγιώταρου, του κακού της ιστορίας, του αείμνηστου Γιώργου Φούντα).

Η περίπτωση του ήταν μοναδική. Ενώ δεν είχε την τυπική μόρφωση αφού δεν είχε καν τελειώσει το γυμνάσιο, ο άνθρωπος αυτός υπήρξε ο σημαντικότερος θεατρικός συγγραφέας των μεταπολεμικών χρόνων. Πόσο ταλέντο, πόση δεξιότητα, πόση ευαισθησία, πόσο έμφυτη καλλιέργεια χρειάζεται για να το πετύχει κανείς αυτό?

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Η φράση που έγινε αντιπαθές κλισέ στα στόματα των ΜΜΕ κάθε που φεύγει κάποιος, "η γειτονιά των αγγέλων", του ανήκει. Και γι αυτό το λόγο, σήμερα, ο Ιάκωβος Καμπανέλλης έφυγε για τη γειτονιά των αγγέλων , για την οποία είχε γράψει ήδη από το 1963.

Perpetual deb(a)t(h)

2011-03-26T18:28:00.000+02:00

Δεν είμαι οικονομολόγος, δεν ήξερα τον όρο, εάν, βεβαίως, είναι οικονομικός. Perpetual debt, perpetual death. Αέναο χρέος, αέναος θάνατος. Τον άκουσα σήμερα το πρωί, στο MEGA, στην πρωινή εκπομπή των Χασαπόπουλου - Αναγνωστάκη τους οποίους πλέον, συνειδητοποίησα, περιμένω με ανυπομονησία να δω κάθε Σάββατο και Κυριακή πρωί (πρωινός τύπος και τα σαββατοκύριακα). Ο λόγος είναι οι οικονομολόγοι που φιλοξενούν από τότε που η κρίση έγινε τόσο της μόδας, οι απόψεις τους που είναι τόσο ενδιαφέρουσες και ο τρόπος με τον οποίο τις εκφράζουν, που είναι τόσο ψύχραιμος ακόμη κι αν είναι καταγγελτικός. Έχουν επιστρατεύσει οικονομολόγους από τα πανεπιστήμια της χώρας αλλά και του εξωτερικού και εκφράζονται θεωρίες και απόψεις αντικρουόμενες αλλά με τρόπο εύληπτο και απλό.

Ο όρος, απ' ό,τι κατάλαβα, αναφέρεται στην ανακύκλωση ενός υπάρχοντος χρέους έτσι ώστε το υποκείμενο, κράτος, νομικό πρόσωπο ή ιδιώτης να αδυνατεί να αποπληρώσει και να βγει από τη δύσκολη θέση. Για ένα ήδη υφιστάμενο χρέος δανείζεται για να καταβάλλει μέρος του με αποτέλεσμα να διαιωνίζεται το χρέος το οποίο δεν πληρώνεται πλήρως ποτέ καθώς και να δημιουργούνται νέα χρέη τα οποία διαιωνίζονται με τη σειρά τους, αφού η αποπληρωμή του ενός προϋποθέτει τη γέννηση του επομένου.

Οι σκέψεις που κάνω είναι οι εξής.

1. Σιγά τ΄ αυγά, θα πουν κάποιοι, αυτό είναι ό,τι συμβαίνει στην καθημερινότητα μας με τις κάρτες και τα καταναλωτικά δάνεια, τα βλέπουμε και στην τηλεόραση. Συμφωνώ, το βλέπουμε δίπλα μας καθημερινά, σα διαδικασία και σα φαινόμενο είναι γνωστό αλλά να παίρνεις όλο αυτό που βλέπεις και να του δίνεις όνομα και ορισμό και να το μελετάς, το "μαζεύεις", το κάνεις αντικείμενο έρευνας, το επισημοποιείς κι αυτό, εμένα τουλάχιστον, με κάνει να καταλαβαίνω πόσο μεγάλο θέμα είναι, πιάνει τόπο μέσα μου σα φαινόμενο και σαν αντικείμενο έρευνας.

2. Ο ορισμός του αέναου χρέους ή χρέους στο διηνεκές, όπως βλέπω να αναφέρονται σε αυτό ιστοσελίδες στο google, αναφέρεται και σχετίζεται και με το χρήμα το οποίο παράγεται από τη δημιουργία χρεών. Το χρήμα πλέον δεν αντιστοιχεί σε ανάλογη αξία χρυσού ή άλλου μετάλλου, αλλά μετουσιώνει τη δική του αξία σε επένδυση, σε ρευστότητα, σε κύκλο εργασιών κι έτσι, αξιολογείται, γυρνάει εδώ κι εκεί και οι τράπεζες παράγουν χρήμα μέσα από τα δάνεια που παρέχουν, μεταβιβάζοντας την άϋλη αξία τους .

3. Ωστόσο, αυτό το αέναο χρέος, στο οποίο στηρίζεται η παγκόσμια οικονομία , μπορεί να γίνει και αέναος θάνατος για όποιον δεν καταφέρει να εξισορροπήσει τις εργασίες του με το χρέος του κι έτσι να γείρει η ζυγαριά στο χρέος. Οσο μεγαλύτερο το ποσοστό κατά το οποίο χάνει στην ισορροπία του και γέρνει, τόσο πιο κοντά είναι στον αέναο θάνατο. Εγώ τουλάχιστον, έτσι το κατάλαβα.

Για όποιον ενδιαφέρεται παραπάνω κι έχει υπομονή, πατώντας τον τίτλο της ανάρτησης μεταβαίνει στο youtube για το καταπληκτικό φιλμάκι σχετικά με τη δημιουργία χρήματος.

Κι επειδή δε μπορώ να αλλάξω την παγκόσμια οικονομία μόνη μου κι αμέσως, θα σβήσω τα φώτα σήμερα στις 20.30 στην ώρα της γης. Είναι, άλλωστε πολύ ρομαντικά με τα κεριά τώρα την άνοιξη.

25η Μαρτίου ή 28η Οκτωβρίου και εθνική εορτή όλο το χρόνο

2011-03-25T20:08:00.000+02:00

'Ο όρκος στην Ά. Λαύρα, Θ. Βρυζάκης

25η Μαρτίου. Από μικρή την προτιμούσα από την 28η Οκτωβρίου για τους εξής λόγους.

1. Είναι πιο σημαντική γιορτή από την επέτειο του ΟΧΙ για ευνόητους λόγους, η σημερινή ημέρα αφορά την απελευθέρωση μας και την απαρχή του νέου ελληνικού κράτους. Έτσι συνοδεύεται από αυξημένο κύρος.
2. Επειδή η εορταστική ημέρα είναι αρκετά μακρινή, ιδίως στο παιδικό μυαλό, με ήθη και τρόπο ζωής πολύ πιο διαφορετικό από το σημερινό, ο οποίος είναι πιο συμβατός με εκείνον του 1940, φάνταζε , και είναι, πιο μυθικός στα παιδικά μάτια.
3. Είναι άνοιξη. Η 25η Μαρτίου είναι άνοιξη, πάνω στην εαρινή ισημερία, πάνω στην αλλαγή της ώρας ενώ η κακομοίρα η 28η Οκτωβρίου τι να σου πει, που είναι πάνω που σκοτεινιάζει νωρίς και αλλάζει και η ώρα επί το ζοφερότερον.
4. Η 25η Μαρτίου συνδέεται με φουστανέλλες, άσπρες-άσπρες και αφράτες με ωραία πλισσέ, με βελούδινα κεντημένα γιλεκάκια, με λαμπερές και μεγαλοπρεπείς περικεφαλαίες, με καρυοφύλλια σκαλιστά ενώ η 28η Οκτωβρίου, πάλι κακομοίρα, συνδέεται με ένα χακί, πράσινο κι άραχνο, άντε και σε κάποιες μουντές αποχρώσεις. Η 25η Μαρτίου συνδέεται με πίνακες ζωγράφων, Ελλήνων αλλά και ξένων, που απεικονίζουν γαλαζοπράσινα νερά και ναυμαχίες, καράβια όμορφα, σπαθιά σκαλιστά, ρωσσική διπλωματία, ποιητές και ρομαντισμό. Η 28η Οκτωβρίου, με τον απόηχο του άχαρου και ξερού art deco και με το αυστηρό Bauhaus, δεν έχει τίποτα τόσο χαριτωμένο.
Η 25η Μαρτίου νικά στους συνειρμούς.

Αυτά στα πολύ παιδικά μάτια που μόλις τότε μαθαίνουν την ιστορία των προγόνων και αδυνατούν να εμβαθύνουν στο τι σημαίνει γι αυτά οι εθνικές εορτές. Αφού ξεπέρασα - όχι τελείως - τις συνειρμικές προτιμήσεις και πέρασα διάφορα στάδια σχετικά με τις εθνικές εορτές και τι σημαίνουν για μένα, έχω, σήμερα πλέον, να πω το εξής.

Για μένα εθνική εορτή είναι όταν σηκώνει τη σημαία ο/η μαθητής/τρια αλλοδαπής καταγωγής και την τιμάει. Για μένα εθνική εορτή είναι όταν βλέπω σημαίες στα μπαλκόνια στις εθνικές επετείους και όχι όλο το χρόνο για να δηλωθεί άκομψα η ελληνικότητα σε σχέση με τους αλλοδαπούς γείτονες. Για μένα εθνική εορτή είναι όταν η Ελλάδα αναδεικνύεται παγκοσμίως για επιτεύγματα της, για προϊόντα της, για τη συμβολή της κάπου, για τους ανθρώπους της. Για μένα εθνική εορτή είναι όταν ο έλληνας δεν θεωρεί την πατρίδα του την ωραιότερη του κόσμου αλλά την ωραιότερη του κόσμου στα μάτια του, ξέροντας και τις αδυναμίες της ( και δικές του συνάμα) και όμως την αγαπάει και γι αυτό, θέλει να συμβάλλει στην εξάλειψη τους.

Ομως αναρωτιέμαι εάν έχουν νόημα αυτά και εάν ακούγονται ολίγον ξενέρωτα τώρα που η πατρίδα μας περνά δια πυρός και σιδήρου. Γιατί τι να κάνει κι ο έρμος ο Ελληνας όταν λόγω των τεκταινομένων,οικονομικών και πολιτικών, βρίσκεται σε σύγχυση , να ταυτιστεί ή να μην ταυτιστεί με την πατρίδα του, της οποίας διοικητική ( με την πλατιά έννοια) έκφραση είναι το κράτος το οποίο όμως τον συμπιέζει παντοιοτρόπως , να μη πάθει σύγχυση, ποιος θα ζήσει η πατρίδα ή εγώ?

Κι εγώ αναρωτιέμαι, κι εσύ αναρωτιέσαι, όλοι αναρωτιόμαστε...

Παγκόσμιες ημέρες των ημερών

2011-03-22T12:22:00.000+02:00

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΝΕΡΟΥ ΣΗΜΕΡΑ. Πότε δε χρειαζόμαστε το νερό που καταναλώνουμε?

Η εικόνα είναι από το www.treehugger.com όπου βρήκα συμβουλές εξοικονόμησης νερού.

Υπάρχουν χώρες που τσακώνονται μεταξύ τους για το νερό (Τουρκία-Συρία) και άλλες που "παράγουν" καθαρό νερό από λύματα. Για φαντάσου! Εγώ πάντως δε μπορώ να φανταστώ να πίνω τέτοιο νερό. Εκτός κι αν δεν υπάρχει άλλο. Για τους απογόνους μου.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ η χθεσινή. Ας γράψουμε όλοι ένα ποίημα. Ιδού η συμβολή μου.

Πολυκατοικίες στη Λ. Συγγρού , όπως φαίνονται από την πλατεία Τσόκρη.

Δρόμοι, τετράγωνα, μεγάλες πολιτείες

στενές οδοί, τόσες πολυκατοικίες

αυτοκίνητα μαρσάρουν και τα μηχανάκια

πάνε κι έρχονται σαν τα ζωηρά παιδάκια

Στις γειτονιές ο πλανόδιος κράζει

και μια γιαγιά το εγγόνι της φωνάζει

κρεμμύδι, σκόρδο τσιγαρίζεται, μυρίζει

και το ασανσέρ οσμές όλο γεμίζει.

Στο κέντρο πάλι έχουνε πορεία

πάλι θα σπάσουνε καμία τζαμαρία

πιο πάνω μποτιλιάρισμα, τέρμα η κυκλοφορία

ο υπουργός γυρίζει από κάποια επαρχία.

Πρωί και όλοι βιαστικοί πηγαίνουν

τρόλεϊ, μετρό, φανάρια που διαβαίνουν

ταγέρ, κοστούμια, γόβες και μπαλαρίνες

συνταξιούχοι, εργάτες, ώμοι γερτοί απ' τις ευθύνες.

www.sundial.csun.edu

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ ήταν επίσης η χθεσινή. Τι να πεις για τη λέξη?

Πολύπαθη τις τελευταίες δεκαετίες, απ' το πολλά συνηθισμένο "δεν είμαι ρατσιστής/ρια", έως το πολιτικά ορθό "ο ρατσισμός που μαστίζει την κοινωνία μας". Τελικά κατέληξα ότι δεν υπάρχει σαφής, μόνιμος και οριστικός ορισμός για το ρατσισμό. Γι άλλους είναι πιο εύκολο, γι άλλους πιο δύσκολο.

Οι ακρότητες να λείπουν γιατί δε δείχνουν ρατσισμό αλλά μια ανισόρροπη προσωπικότητα που χάνει το μέτρο.

www.stuffintheair.com

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΜΕΤΕΩΡΟΛΟΓΙΑΣ είναι η αυριανή, 23η Μαρτίου. Αφορμή για σκέψη σχετικά με το global warming. Για περισσότερα το αφήνω στους μετεωρολόγους

Οιδίπους Τύραννος, Επίδαυρος, Ιούλιος 2010. Λιτή, κλασσική, διαχρονική παράσταση.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΘΕΑΤΡΟΥ η 27η Μαρτίου. Φαντάζομαι τη ζωή μου χωρίς θέατρο? Όχι. Και δεν είμαι καμία απ' αυτές που τρέχουν στις παραστάσεις, βλέπω μερικές μόνο κάθε χρόνο, αλλά ξέρω ότι υπάρχει σαν καλλιτεχνική δράση, ότι δημιουργεί αντίδραση στα τεκταινόμενα, πολιτικά, ιστορικά, καλλιτεχνικά, ότι πειραματίζεται, ψάχνεται και γι αυτό γεννάει.

Πυρηνική απειλή

2011-03-20T13:45:00.000+02:00

Μπορείς να αγνοήσεις την Ιαπωνία? Ακόμη και για τους άλλους, τους αναίσθητους, όχι εμάς τους ευαίσθητους, που λένε ότι είναι πολύ μακριά η χώρα κι ευτυχώς που έγινε εκεί κι όχι εδώ, που λένε ότι είναι πλούσιοι και πολιτισμένοι οι Ιάπωνες και με "σεισμική κουλτούρα" και θα τη βρουν την άκρη, που λένε ότι από τσουνάμι ξέρουν οι Ιάπωνες και θα τα ξαναφτιάξουν όλα, δες και στην Ινδονησία και στην Ταϊλάνδη, όμως, τι γίνεται με την πυρηνική απειλή?

Ως παιδί και ως έφηβη με είχε στοιχειώσει η πυρηνική απειλή ως ψυχροπολεμικός φόβος. Ποια από τις δύο υπερδυνάμεις θα πατούσε πρώτη το περίφημο κουμπί κλπ. Γυρίστηκαν και κάποιες ταινίες σχετικές για να τονώσουν το συναίσθημα του φόβου και να εντείνουν το μύθο.

Με το τέλος του ψυχρού πολέμου, αποφορτίστηκε και το κλίμα για τα πυρηνικά. Μόνο κάτι ψιλά, για πειράματα της Γαλλίας και για τη διαμάχη Πακιστάν -Ινδίας, για τη Βόρεια Κορέα, για το Ιράν ως πυρηνική δύναμη ακούγονταν, αλλά τα πυρηνικά δεν ήταν πλέον η παγκόσμια απειλή.

Και τώρα, μετά από τόσα χρόνια που ήταν ξεχασμένα τα πυρηνικά, γιατί όλοι ξέραμε ότι υπάρχουν πυρηνικά εργοστάσια παραγωγής ενέργειας αλλά δεν τα μετρούσαμε ως απειλή, να που η πυρηνική απειλή είναι πάλι εδώ. Είναι εδώ όχι σαν όπλο στα χέρια τρελών επιστημόνων και ματαιόδοξων πολιτικών αλλά με ένα θετικό ρόλο, να παράγει ενέργεια.

Απ' ό,τι φαίνεται όμως πυρηνικά και απειλή πάνε μαζί. Οι πυρηνικές εγκαταστάσεις είναι επισφαλείς ως ευαίσθητες σε καταστροφές και δεν ξέρω κι εγώ σε τι άλλο. Κι εμείς ως χώρα που δεν διαθέτουμε εργοστάσια παραγωγής πυρηνικής ενέργειας, έχουμε τόσα στη γειτονιά μας, με πρώτο το Κοζλοντούι (ελπίζω να το γράφω σωστά), για το οποίο ο ατακαδόρος κος Πάγκαλος είχε πει, όταν, ως υπουργός Εξωτερικών, είχε επισκεφτεί τη Βουλγαρία και του είχαν θέσει θέμα του εκεί πυρηνικού εργοστασίου οι δημοσιογράφοι, ότι δε μπορούσε να θέσει τέτοιο θέμα και να γίνει ρεζίλι!

Πρέπει να πω ότι η άποψη του κ. Πάγκαλου περί ρεζιλέματος με εκπλήσσει αλλά έτσι είναι, ο κ. Πάγκαλος, δε σταματά να με εκπλήσσει εδώ και δύο δεκαετίες.

Η τραγική ειρωνεία πάντως είναι α) ότι στην ίδια χώρα η μία καταστροφή έφερε την άλλη και β) ότι η χώρα έχει ήδη υποφέρει από πυρηνική επίθεση και όμως ξανά τώρα...

Κι επειδή δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα άμεσο για την πυρηνική απειλή ας απολαύσουμε τη ζωή μας , άλλωστε μπορεί να πάμε από άλλη αιτία νωρίτερα.

Οι φωτογραφίες είναι από το www.cartoonstock.com.

2011-03-18T17:17:00.000+02:00

Πάνω από ένας χρόνος που έχω αφήσει το blog.

Όταν ανακάλυψα τα blog, μου άρεσε και άρχισα να διαβάζω σαν χόμπι. Μετά ζήλεψα. Ήθελα κι εγώ ένα blog. Το έφτιαξα. Μετά άρχισα να ασχολούμαι με τα θέματα των αναρτήσεων, να ψάχνω, να απορρίπτω, το ένα μου βρώμαγε, το άλλο μου ξίνιζε. Έψαχνα ώρες στο διαδίκτυο για την κατάλληλη φωτογραφία, άρχισα να αμελώ δουλειές μου, άρχισα να αγχώνομαι. Αναγνώστες, σχόλια, θέματα, αναρτήσεις.

Έγινε για μένα πια ένα άγχος, ήταν και χρονοβόρο. Έτσι αποφάσισα να κάνω διάλειμμα. Όσο πάρει, είπα. Βέβαια περίμενα να πάρει κάνα-δυο μήνες. Πήρε ένα χρόνο και κάτι.

Τώρα θα ξαναγράφω χωρίς άγχος, όποτε νοιώθω έτοιμη, χωρίς να με τρώει η τελειομανία. Ούτε η αγωνία για σχόλια και αναγνωσιμότητα. Ωρίμασα στον κόσμο του blogging και πορεύομαι μοναχικά χωρίς να επιδιώκω επιβεβαίωση. Κι ό,τι κάτσει κι όπως κάτσει. Ελπίζω να μη με ξαναπάρει η μπάλα.

Στο τσακ !

2010-02-22T12:17:00.000+02:00

Τσσσαααακκκ!

Σοκολατοκατάσταση για να ξεφύγω απ' τη θολούρα μου

2010-02-20T22:38:00.000+02:00

Αμάν πια με όλη αυτήν τη φημολογία για το σχέδιο διάσωσης της οικονομίας μας! Ε.Ε. ή Διεθνές Νομισματικό Ταμείο? Γερμανία, Γαλλία, Κίνα, ποιός θα μας σώσει? Νέο σχέδιο διάσωσης μας. Ποιός θα μας βουλιάξει? Μπήκαν και οι μυστικές υπηρεσίες τώρα στο παιχνίδι! Μένει να μπει η NASA και ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος.

Θα κοπεί ο 14ος μισθός? Πώς θα γίνουν οι απαλλαγές με τις αποδείξεις? Θα αυξηθεί το ΦΠΑ?

Φτάνει, φτάνει, με ξέκαναν πια! Με ξέκαναν όλες αυτές οι συζητήσεις, η φημολογία, οι υποθέσεις. Δε θέλω να ακούω. Θέλω μόνο να αναμένω. Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Βιβλίο του Μαρκές και ταινία. Λίγο απογοητευτική σε σχέση με το βιβλίο. Θυμάμαι το Ρούπερτ Εβερετ και τον Αντονυ Ντελόν.

Στο μεταξύ η σκόνη της ερήμου, που απειλούσε από τις αρχές της εβδομάδας ότι θα μας κατακλύσει, άρχισε να καλύπτει τον ουρανό από τα μέσα της εβδομάδας. Σήμερα όμως πια, ζούμε κάτω από έναν θολό ουρανό, θολό σαν την εθνική οικονομική κατάσταση και το μέλλον της. Θολό και του ζόφου, όχι όπως όταν είναι συννεφιασμένος, τότε γκριζάρει, αλλού πιο σκούρος, πιο ανοιχτός. Σήμερα έχει μια ομοιόμορφη γκρίζα θολούρα, σαν αιθαλομίχλη, που κρύβει τον ήλιο.

Γίναμε πια με την Αφρική, αδελφές ψυχές. Κάθε τόσο μας στέλνει η αδελφή ήπειρος λίγη από τη σκόνη της για να μαθαίνουμε κι εμείς πώς είναι να είσαι Αφρική. Λέτε να μας προετοιμάζει?

Κι αφού σκέφτηκα αυτά, είπα, δε φτιάχνεις και κανένα γλυκό, να γλυκάνεις το week end ? Κι έφτιαξα ένα που η έφτιαχνε η θεία μου . Ιδού να σας γλυκάνω και λίγο γιατί πολύ γκρίζο βγήκε τον τελευταίο καιρό.

Πρόκειται για λιχούδικο γλυκάκι, στην πραγματικότητα είναι brownies με γλάσο αλλά στην μακρινή εκείνη εποχή που το έμαθα (αισίως το 1984), το ξέραμε ως γλυκό σοκολάτας.

Λοιπόν, σε μία κατσαρόλα έβαλα 1 πακέτο βιτάμ, 2 φλυτζάνια ζάχαρη, 2 κουτ. σούπας κακάο και μισή πλάκα κουβερτούρα και 1,5 ποτήρι νερό.

Τα ανακάτεψα μέχρι να ομογενοποιηθούν και να γίνουν ένα ωραίο υγρό, σα σιροπάκι, σε προγλασική κατάσταση. Κράτησα μία κούπα απ' αυτό χωριστά.

Και για να είναι μπολικούτσικο, δεν κράτησα μία κούπα, κράτησα μία κούπα σούπας, όπως βλέπετε, είναι σαφές τι είναι, δεν το μπερδεύετε με κρεμμυδόσουπα.

Στο μεταξύ, είχα χωρίσει και τρία αυγά, τους κρόκους απ' τ΄ασπράδια και τα χτύπησα σε μαρέγκα σφιχτή σφιχτή.

Επιστροφή στην κατσαρόλα τώρα. Εριξα και αλεύρι τύπου φαρίνα (δηλ. που φουσκώνει), δύο με τρία φλυτζάνια, εξαρτάται από το μέγεθος, και ανακάτεψα να ομογενοποιηθεί. Εβγαλα από τη φωτιά και έριξα και τους κρόκους ανακατεύοντας.

Το αποτέλεσμα, στη φάση αυτή, είναι κάπως έτσι, έχει δέσει δηλ. σε κρεμούλα απαλή και λεία.

Αφού κρύωσε λίγο ακόμη, έριξα απαλά τη μαρέγκα και την ανακάτεψα απαλά μέχρι - πάλι - να ομογενοποιηθεί.

Είχα προθερμάνει το φούρνο, εγώ πάντα στους 200 βαθμούς προθερμάινω, και πήρα ένα ωραίο πυρεξάκι, μάλλον του 35 x 15, το πασαάλειψα με λίγο εναπομείναν βιτάμ.

Μετά , τι άλλο, άδειασα την κρεμούλα στο πυρέξ και το έψησα για μισή ωρίτσα στους 170 βαθμούς, ( αναλόγως και το φούρνο βέβαια).

Το έβγαλα, το έκοψα σε τετράγωνα και περιέχυσα με το περιεχόμενο του onion soup, το οποίο είχε στο μεταξύ κρυώσει και από προγλασική, ήταν σε γλασική κατάσταση.

Οταν θα κρυώσει, και θα έχει πιει μέσα από τις χαρακιές, θα έχει μείνει από πάνω ένα ωραίο λιχούδικο γλάσάκι.

Εγώ ανυπομονώ να κρυώσει, εσείς?

Από τη Σαρακοστή...στην έρημο

2010-02-16T18:15:00.000+02:00

Πέρασε κι η αποκριά,

πάν' τα γλέντια τα καλά.

Τώρα η Σαρακοστή

και καμμια άλλη γιορτή

Τώρα Σαρακοστή πλέον και παντού. Ειδικά στην οικονομία. Της χώρας, της τσέπης μας, της Ε.Ε.

Και όλη αυτή η ειδησεογραφία που αλαλάζει, με φήμες και υποφήμες και κόντρα φήμες για οικονομική βοήθεια, για κόψιμο σ' αυτό, κόψιμο στο άλλο, κόψιμο στο παράλλο.

Τι να κόψεις απ' τα κομμένα? Κι εντάξει, τώρα τρέξε να σβήσεις τη φωτιά αλλά για επενδύσεις δεν ακούω και τίποτα κι αν δεν κάνεις επενδύσεις, τότε η φωτιά θα ξανανάψει κι εμίς από νερό ουδέν. Ημιέρημος είμαστε, έρημος θα γίνουμε.

Οπως το σπίτι μου. Κέντρο Αθήνας, πολυκατοικία, δεύτερος όροφος, φυσικό αέριο, ανάβει κάθε πρωί για μια ώρα, κάθε βράδυ κατά τις οκτώ ή και επτάμισυ μέχρι τις έντεκα, ναι έντεκα και εάν η πρόβλεψη μιλάει για θερμοκρασία κάτω από 15, ανάβει και το μεσημέρι για δυο ωρίτσες και δος του μισή ακόμα ώρα τη νύχτα.

Εκείνος ο θερμοστάτης δε, είναι ρυθμισμένος στα πολύ χάϊ του και τα σώματα ζεματάνε πριν τ' αγγίξεις.

Τι στεγνώνω εκεί πάνω,στα καλοριφέρ, δε λέγεται. Δυο μπουγάδες σε βάρδια. Βρέχει έξω με το τουλούμι? Κανένα πρόβλημα. Στο καλοριφέρ. Η πετσέτα η παχιά η απορροφητική, η μεγάλη του μπάνιου, άρτι εξαχθείσα από το πλυντήριο, στιμμένη βεβαίως, θέλει μια ωρίτσα. Με το βραδινό ωράριο καλοριφέρ στεγνώνω δυο πλυντήρια.

Αφού τώρα με την οικονομία, έβαλα δοχείο με νερό της βρύσης πάνω σε ένα σώμα και στη μισή ώρα βγήκε ζεστό, ζεστό. Οχι βεβαίως ζεματιστό αλλά ούτε και χλιαρό, ζεστό ζεστό. Λέτε να ψήσω και καφέ?

Τι ανοίγω τα παράθυρα διάπλατα, τι ψεκάζω το φυτό μου, του εσωτερικού χώρου - βλέπετε ένα μου έμεινε, τ' άλλα έγιναν εξωτερικού, αυτό ή που θα χαλάσει απ' τη ζέστη ή που θα επιβιώσει, ν' αλλαξοπιστήσει και να γίνει εξωτερικού δε γίνεται - τι ψεκάζω τα σώματα, τίποτα!

Αλλά και πού τα ψεκάζω, το νερό τσιτσιρίζει πάνω στο καυτό μέταλλο και στεγνώνει αυτοστιγμεί.

Κι ανοίγω τα παράθυρα αλλά πιο πολύ ανοίγω το παράθυρο στην κρεββατοκάμαρα μου. Διάπλατα ,μέχρι όχι να σβήσει αλλά να κρυώσει το καλοριφέρ. Αλλά που να κρυώσει. Οταν σβήνει στις έντεκα δεν κρυώνει!

Αλλά κι εγώ θέλω να απολαμβάνω το πάπλωμα μου το πουπουλένιο και με έχω στα πούπουλα όταν κοιμάμαι κι όχι σε καμμιά επίπεδη, χαριτωμένη κουβερτούλα. Θέλω να αλλάζω τις παπλωματοθήκες μου ανάλογα τη διάθεση μου, να νοιώθω το αφράτο πούπουλο να αναπηδά όταν σκεπάζομαι και έτσι αρνούμαι να έχω πιο ελαφρύ σκέπασμα.

Αλλωστε Γενάρης, Φλεβάρης, μπορείς να ζήσεις με κουβέρτα? Δεν ταιριάζει στην εποχή, στην Ελλάδα είμαστε, το θέλουμε το πάπλωμα μας, όχι στο Μαρόκο.

Ο δε υιός Αρης κοιμάται και με ανοιχτό παράθυρο. Ασε που του πήρα και του έβαλα άλλα πούπουλα αυτού, πιο ελαφρά και ανοιξιάτικα, γιατί το παιδί μου ξύπναγε ιδρωμένο κάθε μέρα, βαρέθηκα ν' αλλάζω σεντόνια. Το παράθυρο ανοιχτό όμως.

Ασε που κυκλοφορούμε με το φανελάκι. Γιατί και με τα κρύα τα πολλά προ εικοσαημέρου,εμείς με το φανελάκι είμασταν. Σε λίγο θα είμαστε με το μαγιώ.

Τώρα πια δεν ξέρω τι καιρό κάνει έξω. Ολό ζέστη νομίζω ότι κάνει και βγαίνω και κυκλοφορώ με τα πουκαμισάκια και με τα σακάκια, βία μια καμπαρντίνα όταν βλέπω συννεφιά και πώς δεν έχω αρπάξει καμμια πούντα ακόμη, δεν ξέρω.

Εδώ βλέπετε απελπισμένο γείτονα μας να πραγματοποιεί τάμα που έχει κάνει για να δροσίσει το κτίριο μας.

Αμ, το άλλο πόυ το πάς? Για το ανθυγιεινά ξηρό περιβάλλον της ζέστης είπα. Αλλά το ενεργειακό? Δεν είναι κρίμα να σπαταλιέται τόση ενέργεια και να έχουμε ανοιχτά παράθυρα? Δεν είναι άδικη σπατάλη πόρων να υπερθερμαινόμαστε όταν μπορεί να ρυθμιστεί ο θερμοστάτης χαμηλά και να καίει πιο πολλές ώρες? Θα μου πεις τώρα, πόσες ώρες, όλην την ημέρα, αντί για τις επτάμισυ οκτώ να ξεκινάει στις πέντε το απόγευμα?

Δεν ξέρω, πάντως νοιώθω ότι ερημοποιείται το σπίτι μου, σε λίγο θα αρχίσει να κατακλύζεται από άμμο. Οχι δε θα' ρθει από τη Σαχάρα, θα' ναι η σκόνη που θα γίνουν τα ωραία μου πραγματάκια από την πολλή ξηρασία του χώρου. Θα χάσουν την υγρασία τους και θα ξεραθούν τόσο που θα κονιορτοποιηθούν. Και μετά η σκόνη αυτη, η άμμος θα φάει και όλα τα γόνιμα εδάφη που θα είναι το χώμα στις γλάστρες μου στο μπαλκόνι, όπως η Σαχάρα καταπίνει εύφορο έδαφος στην Αίγυπτο. Κι έτσι θα μείνω σαν καλαμιά στην έρημο του σπιτιού μου.

Απ' αυτήν τη Σαρακοστή θ' αρχίσει η ερημοποίηση μου και θα με βρούνε ερημίτισσα , δηλ.της ερήμου αλλά μόνη δε θα' μαι γιατί όλοι θα ζούμε πλέον σε μιαν έρημο.

Φωτογραφία απ' το μέλλον. Εδώ με βλέπετε με τις φίλες μου, με συνολάκια ερήμου, να βολτάρουμε σ' αυτό που θα είναι σε λίγο καιρό το κέντρο της Αθήνας. Ο φωτογράφος της εφημερίδας που μας φωτογράφισε, έχει προχωρημένη τεχνολογία και κατάφερε να την στείλει στο παρελθόν για να με προειδοποιήσει .

Το καρναβάλι στην Αθήνα την παλιά

2010-02-12T23:29:00.005+02:00

Κάθε μας λύπη μακριά
κι ανοίξτε τα βαρέλια
και την τρελλή Αποκρηά
με γέλια και με γλέντια
Κάθε λεβέντης από μας
και κάθε παλληκάρι
ας τραγουδήσει κι ας χαρεί
κι όποια τ' αρέσει ας πάρει...

Και μετά την αναδρομή σε πρόσφατες αποκριές ( για να μη νομίζετε ότι είμαι και μεγάλη, θα παραμείνω δεσποινίς ετών 39 για το υπόλοιπο του βίου μου), μ' έπιασε να ψάχνω για τις αποκριές της παλιάς Αθήνας, τότε που ήταν τόσο μικρή ώστε όλοι ήταν μια παρέα, όλοι ήταν γνωστοί.

Από τα "Αθηναϊκά", το περιοδικό του Συλλόγου των Αθηναίων διαβάζω για τον εορτασμό της Αποκρηάς ( όπως την έγραφαν τότε, με η). Ο Σύλλογος των Αθηναίων ιδρύθηκε το 1895 ως Αθηναϊκός Σύλλογος" και λειτουργεί ως τις μέρες μας. Από το 1955 εκδίδει τα Αθηναϊκά με άρθρα σχετικά με τη ζωή, τις ιστορίες και τα έπη της Αθήνας.

Σ' ένα απ' αυτά, του 1968, ο Κώστας Δημητριάδης, στέλεχος του ΕΟΤ, γράφει για το "Το καρναβάλι στην Αθήνα την παλιά". Ως παλιά Αθήνα εννοούσε την Αθήνα του τέλους του 19ου αιώνα. Ιδού.

"Τα πολιτικά κι όλα τ' άλλα τερτίπια κι αλληλοτρωγώματα που τριβέλιζαν ανέκαθεν τα μυαλά των Αθηναίων, παραμέριζαν τις Απόκριες στη μικρή ακόμα τότε πρωτεύουσα, κι όλες κι όλοι δε μιλούσαν παρά για τα "Μπαλ Μασκέ" στα "μεγάλα" σπίτια, όπως του Σερπιέρη, του Μαυρομιχάλη κι άλλα, σε δημόσιους αποκρηάτικους χορούς όπως του Δημοτικού Θεάτρου, του Παρνασσού, της Αγγλικής Πρεσβείας, της Ρωσσικής, αργότερα του χορού των Συντακτών και για το γλεντοκόπημα στις ξακουστές τότε ταβέρνες της Πλάκας και του Ψυρρή. Του Τζουτζούρη, του Καβαλλάρη, του Παπαχειμώνα, του Γάκη, του Ρούκουνα, του Κρητικού, του Καρούμπαλα, του Ζαφείρη, του Αλήκοκο και τόσες ακόμα.
Στα σπίτια που δεχόντουσαν παρέες μασκαράδων, για να επιτρέψουν την είσοδο τους, αφού ο αρχηγός της παρέας χτύπαγε το ρόπτρον, ανασήκωνε τη μάσκα του για να τον αναγνωρίσει ο οικοδεσπότης και τότε έπαιρνε την άδεια για να περάσει μέσα με τους φίλους του χωρίς να έχει την υποχρέωση να βγάλει κανένας τους τη μάσκα.

Στα ποιητικά σαλόνια του Σουρή όμως οι παρέες των μασκαράδων έμπαιναν ελεύθερα ,
χωρίς ανασήκωμα της μάσκας.
Ο μπουφές της Αποκρηάς στο σπίτι του Σουρή και της φιλόξενης κυρίας του, της μαντάμ Μαρή, δεν ήταν βέβαια τόσο πλούσιος όσο στου Σερπιέρη. Οι αυτοσχέδιοι όμως στίχοι πασπαλισμένοι με μπόλικον "Αττικόν Αλας" ήταν πλουσιώτατοι και χάριζαν το γέλιο.
Στα σαλόνια του Σουρή πάντα παρόντες οι "μεγάλοι" φίλοι του, ο Παλαμάς, ο Δροσίνης, ο Καμπούρογλου, ο Λάσκαρης, ο Βελιανίτης, ο Μπάμπης Άννινος, ο Τσοκόπουλος, ο Πωπ, ο Στρατήγης, ο Σκόκος, ο Νιρβάνας και άλλοι.
Κάποια αποκρηάτικοι βραδιά, έκαναν την παρουσία τους στου Σουρή δυο υψηλότατοι μασκαράδες με ντόμινα. Ο Αννινος ψιθύρισε στη μαντάμ Μαρή πως ήταν οι πρίγκηπες Νικόλαος και Ανδρέας. Η κα Σουρή άρχισε τότε τις ρεβεράντσες... Σε λίγο όμως οι δύο μυστηριώδεις "πρίγκηπες" έβγαλαν τις μάσκες και δεν ήταν άλλοι από τους "υψηλότατους" αδελφούς, τον Κοκό και το Βασιλάκη Μελά.

Και να πως σατίριζε ο Σουρής στο "Ρωμηό" του το καρναβάλι της Αθήνας.

" Γλέντα λοιπόν Αποκρηά μασκαρεμένη χώρα
που ένα μόνο έμαθες στα φανερά να κλέβεις
Να γίνεσαι ρεντίκολο κάθε στιγμή και ώρα
που όλα τα μασκάρεψες κι όλα τα μασκαρεύεις
Εξω λοιπόν οι λύπες, έξω κακή καρδιά
και πάλι Καρναβάλι ανοίγει βρε παιδιά. "

"...Η βασίλισσα του λαϊκού καρναβαλιού ήταν η Γκαμήλα. Την έφτιαχναν στις αυλές του Ψυρρή με λίγα σανίδια, λίγες προβιές, παλιά χαλιά, μια μασέλα αλόγου και πολλή φαντασία. Οι γαβριάδες της γειτονιάς χωνόντουσαν,μικροί σατανάδες, από κάτω της και τη ζωντάνευαν, τη χόρευαν, την έτρεχαν, την έκαναν ν' αρπάζει καπέλα, πορτοφόλι,κουλούρια, ακόμη και να δαγκώνει.
Διάσημος Πετραλωνίτης γκαμηλιέρης ήταν τότε ο Βαγγελάρας με τ' όνομα. Μα με τα χρόνια τον έφαγε το "ποτήρι " και μια μέρα πέθανε κάτω στα Καρναβάλια.
Ο Τίμος Μωραϊτίνης τότε, που ήταν μέγας θαυμαστής του, του έγραψε αυτόν τον επικήδειο
...Κι ο Βαγγελάρας πέθανε.
Κι οι φίλοι του τον κλάψανε
μ' αληθινό τους δάκρυ
Μουτζούρη τον επήγανε, μουτζούρη τον εθάψανε
κι εγράψανε στην άκρη
Εδώ κοιμάται ήσυχα ένας μεγάλος φουκαράς
που η δουλειά του ήτανε να είναι μασκαράς.

"...Τα επίσημα καρναβάλια τα διοργάνωνε μια επιτροπή, το λεγόμενο "Κομιτάτο της Αποκρηάς", με επικεφαλής το Δήμαρχο. Συγκέντρωνε χρήματα από τους εμπόρους , το Δήμο,τους ταβερναρέους κι έστηνε ξύλινες εξέδρες στην οδό Σταδίου, στην οδό Κοραή απ' όπου θα περνούσε η μεγάλη παρέλαση από λουλουδιασμένα άρματα, άλλα με αρχαίες παραστάσεις,που έσερναν έξι και οχτώ άλογα, πολλά στολισμένα αμάξια με μασκαρεμένες χορωδίες, πλούσιο άρμα με τον Καρνάβαλο, άλλο άρμα με τη βασίλισσα της Αποκρηάς, άλλο με το "Πανεπιστήμιο", που απ' τη μια μεριά έβγαζαν από το φούρνο νεαρούς φοιτητές κι απ' την άλλη έβγαζαν ...τούβλα κι άλλα πλήθη από ομίλους εύθυμων μασκαράδων με συμβολικά σατιρικά κοστούμια."

"...Ο πιο μεγάλος συνωστισμός γινότανε στο σταυροδρόμι των οδών Κυδαθηναίων και Αδριανού, όπου και το σπίτι του ποιητού Γεωργίου Δροσίνη.
Πόσο χαιρόμουν τα Καρναβάλια τότε απ' το παράθυρο μου και ποσο θαύμαζα, σαν παιδί, την περίφημη παρέλαση του άρματος με την "Αρπαγή της Ωραίας Ελένης" που ήτανε ...αρσενικά και φρεσκοξουρισμένη... ιστορούσε ο ποιητής της Ανθισμένης Μυγδαλιάς.

Ξέφτισε όμως το Αθηναϊκό καρναβάλι και ύστερα από τις αντάρες του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, έμεινε ανάμνηση.
Το 1930 ωστόσο, κάποιοι παλιοί Αθηναίοι με τη στήριξη του Ε.Ο.Τ. συνέστησαν πάλι ένα Κομιτάτο της Αποκρηάς και το 1931 διοργάνωσαν τις αποκρηάτικες γιορτές.
Τότε βραβεύτηκε και το καλύτερο τραγούδι της αποκριάς σε στίχους Στέλιου Χειλαδάκη.
Μέσα στης Πλάκας τα στενά
και στου Ψυρρή γλέντι αρχινά
κι ανάβει και κορώνει
και στον παλιό καλό σκοπό,
θα γίνει χαλασμός
θα ξεχαστούν οι πόνοι....
...Η νύχτα απόψε είναι μακριά
και μέσα στην Αποκρηά
ξανάζησε η Αθήνα!

Οταν πια, με τη δικατορία του Μεταξά, απαγορεύτηκε αυστηρά η μάσκα, σταμάτησε οριστικά ο εορτασμός της Αποκριάς".